II SA/Rz 1191/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. D. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Z. i A. S. pozwolenia na budowę budynku garażowego na dwa samochody osobowe na działce nr ewid. 558/7 w obrębie nr [...] w J. przy ulicy M. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., określanej dalej jako p.b.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], znak [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał dla Z. i A. S. pozwolenie na budowę budynku garażowego na dwa samochody osobowe o pow. zabudowy 29 m2 na działce o nr ewid. 558/7 obręb [...], położonej w J. przy ul. M. Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2003 r., nr [...] uwzględnił wniesione przez M. D. i D. D. odwołania i uchylił decyzję Starosty przekazując mu jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z [...] kwietnia 2003 r., nr [...] Starosta zobowiązał Z. i A. S. w terminie do 25 kwietnia 2003 r. do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w decyzji Wojewody. Starosta [...] decyzją z [...] kwietnia 2003 r., nr [...], znak [...] ponownie zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Z. i A. S. obejmujące budowę budynku garażowego na dwa samochody osobowe o pow. zabudowy 29 m2 na działce o nr ewid. 558/7 obręb [...], położonej w J. przy ul. M. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi M. D. na w/w decyzję Wojewody - Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako WSA) w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 895/10 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że brak możliwości zastosowania niekonstytucyjnego § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r. nr 15, poz. 140, ze zm.), w zakresie sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki powoduje, że organy winny rozpoznać wniosek na podstawie przepisów ustawy prawo budowlane. W ocenie Sądu należało też rozważyć, czy sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki nie wymaga ewentualnego uzyskania, przewidzianego w art. 9 ust. 1 i 2 p.b., odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Podniósł, że organy wyrzekające w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę winny brać pod uwagę potrzebę poszanowania występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.). Każdy bowiem właściciel nieruchomości ma prawo do jej zabudowy, byleby tak rozumiana wolność budowlana nie powodowała wykluczenia, bądź ponad miarę utrudnienia zabudowy działki sąsiedniej. Sąd wskazał, że Starosta rozpoznając ponownie sprawę, powinien poczynić takie ustalenia. Sąd zauważył, że skoro w sprawie występują strony o sprzecznych interesach celowym byłoby skorzystanie z instytucji rozprawy administracyjnej, podczas której będzie można ustalić ewentualne zamiary inwestycyjne M. D. odnoszące się do działki nr 571 i skonfrontować je z zamiarem zlokalizowania garażu przez Z. i A. S. na działce nr 557/8. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Z. S. i A. S. obejmującego budowę budynku garażowego na dwa samochody osobowe na działce nr ewid. 558/7 w obrębie nr [...] w J. przy ulicy M. W uzasadnieniu wskazał, że z analizy szkicu sytuacyjnego oraz projektu zagospodarowania działki nr ewid. 558/7 [...] w J., złożonego wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę wynika, że projektowana budowa garażu na dwa samochody osobowe nie koliduje ze służebnością przejazdu i przechodu ustanowioną na tej działce na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr 573, również przy uwzględnieniu korekty tej służebności. Organ wykluczył tym samym pozbawienie kogokolwiek dostępu do drogi publicznej z powodu budowy przedmiotowego garażu na działce ewid. nr 558/7. Odnosząc się do możliwości naruszenia uzasadnionych interesów właścicieli działki ewid. nr 571 - Starosta podniósł, że działka nr ewid. 571 jest działką budowlaną i zgodnie z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta dla obszaru [...] – uchwała Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urzęd. Woj. [...] z dnia 27 lutego 2004 r., Nr 12, poz. [...] ze zm. – zwanego dalej M.P.Z.P.M. J.), podobnie jak działka nr 558/7 znajduje się w obszarze oznaczonym "MN 9", tj. "terenów mieszkaniowych o niskiej intensywności zabudowy, głównie jednorodzinnej". Naprowadził, że na dopuszczalność budowy garażu w terenach "MN" wskazuje zapis § 6 ust. 3 pkt 6 miejscowego planu. Spośród zgłoszonych do protokołu rozprawy przez właścicielkę zamierzeń inwestycyjnych na terenie działki nr 571, możliwa jest lokalizacja budynku garażowego o maksymalnej powierzchni zabudowy 30 % działki, tj. 75,6 m². Ze względu na szerokość działki nr 571, tj. około 4,5 – 7,0 m praktycznie jedyną możliwą zabudową tej działki jest zabudowa bezpośrednio przy granicy działki albo w odległości 1,5 m od granicy działki ze ścianą pełną od strony granicy. W szczególności na zasadzie symetrii praw możliwe jest wybudowanie na działce ewid. nr 571 garażu przylegającego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych do ściany garażu na działce ewid. nr 558/7. Odnosząc się do interesów osób trzecich, Starosta wskazał, że garaż na dwa samochody nie jest przedsięwzięciem mogącym pogorszyć stan środowiska. Dla garaży o liczbie stanowisk nie większej niż 3 w zabudowie jednorodzinnej nie określa się szczegółowych przepisów przeciwpożarowych i sanitarnych, nadto ścianę garażu bezpośrednio przy granicy działki ewid. nr 571 zaprojektowano jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, co zabezpiecza obiekty na tej działce przed ewentualnym przenoszeniem się ognia. Odnosząc się do przepisów art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego, organ stwierdził, że projektowana budowa garażu nie stanowi bezpośredniej ingerencji w teren działki nr 571, dlatego też nie narusza art. 140 kodeksu cywilnego. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie nie nastąpi odprowadzenie wód opadowych z projektowanego budynku na działkę nr ewid. 571, nie nastąpi wzrost zagrożenia pożarowego na tej działce, ani immisja jakichkolwiek czynników zagrażających środowisku i higienie sanitarnej, a także nie wystąpi przesłanianie ani ograniczenie nasłonecznienia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na tej działce. Wskazał, że projektowana budowa garażu zgodna jest z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa budowlanego i nie będą miały miejsca określone prawem niekorzystne immisje na działkę nr 571. Reasumując organ wskazał, że projekt został wykonany z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, "uzasadnionych interesów osób trzecich", w tym nie narusza uprawnień w zakresie dostępu do drogi publicznej, a zatem jest zgodny z przepisem art. 5 ust.1 pkt 9 p.b., a nadto stwierdził zachowanie przepisów art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b. W odwołaniu od tej decyzji M. D. wniosła o jej uchylenie i odmówienie wydania pozwolenia na budowę. W jej ocenie decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wydaną decyzję. Podniosła, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, konieczne jest ustalenie, czy planowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Wyraziła stanowisko, że poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje również ochronę przed pozbawieniem właściciela działki sąsiedniej możliwości zagospodarowania tej działki zgodnie z jej przeznaczeniem wyznaczonym przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że Starosta ponownie rozpatrując sprawę wypełnił dyspozycje zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 895/10, jak też nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów prawa materialnego. Wojewoda ocenił, że organ I instancji w obszernym uzasadnieniu szczegółowo odniósł się do sprawy lokalizacji garażu przy granicy z działką sąsiednią i wyjaśnił, że taka lokalizacja nie narusza prawa. Ponieważ działka skarżącej jest działką wąską, zatem możliwa będzie budowa obiektu planowanego przez skarżącą właściwie tylko bezpośrednio przy granicy (lub w zbliżeniu) z działką, na której zlokalizowany ma być garaż. Niezależnie od powyższego Wojewoda stwierdził, że organ I instancji przed wydaniem decyzji dokonał sprawdzenia projektu budowlanego. W kontekście poczynionych uwag organ odwoławczy stwierdził, że spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., zatem organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż w istocie sprowadzały się generalnie do żądania wydania odmowy pozwolenia na budowę garażu, przy czym nie wykazano konkretnej normy prawnej, która dawałaby podstawę do takiego rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na tę decyzję wniosła M. D. wnosząc o uchylenie jej oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę garażu na działce nr 558/7, mimo naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej jako właścicielki działki nr 571, 2) przepisów postępowania, a to art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącej oraz niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca skupiła się na pojęciu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w kontekście projektowanej inwestycji i zarzuciła, że udzielono pozwolenia na budowę garażu przy granicy, nie uwzględniając jej interesu. Podniosła, że nie dokonano w ogóle oceny w zakresie tego, czy i jakie okoliczności przemawiają za tym, aby przedłożyć interes inwestora nad interesy właściciela sąsiedniej działki. Wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt P 11/00, jak i wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2001 r., podała, że pozwolenie na budowę przy granicy działki może być wydane wyjątkowo, gdy istnieją szczególnie uzasadnione przyczyny takiego usytuowania obiektu. Skarżąca powtórzyła jak w odwołaniu, że inwestora o wydanie pozwolenia na budowę garażu przy granicy z sąsiednią nieruchomością, tj. działką nr 571 naruszył konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa oraz przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kontrola w wyżej wskazanym zakresie jest dokonywana przez Sąd administracyjny w określonej kolejności; najpierw Sąd bada, czy zaskarżony akt nie jest dotknięty wadą określoną w przepisie art. 156 k.p.a., następnie kontrola obejmuje przestrzeganie przepisów postępowania, w tym ewentualnie najpierw przesłanek wznowieniowych i dopiero, gdy wcześniej wskazana kontrola daje wynik negatywny, Sąd bada czy nie naruszono przepisów prawa materialnego. Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy został przedstawiony wyżej i wypada go uzupełnić o następujące okoliczności; Działka nr 558/7, na której planuje się inwestycję jest obciążona służebnością gruntową drogi koniecznej, której przebieg został naniesiony na szkicach sytuacyjnych l.ks. [...] z dnia 27 maja 2006 r. oraz l.ks. [...] z dnia 4 czerwca 2007 r. wykonanych przez biegłego sądowego mgr inż. S. R. Z wykonanego na kopii mapy uzupełniającej w skali 1:500 projektu zagospodarowania działki nr 558/7 wynika, że zarówno działka nr 558/7, jak i sąsiednia - nr 571 są wąskie. Na wysokości projektowanego garażu przy przeciwległej granicy działki nr 571 – na kolejnej działce – nr 570/1 nie ma zabudowy. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w ocenie Sądu organy zrealizowały wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 859/10. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd odmówił zastosowania § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 1405 – dalej zwanego Rozporządzeniem) z uwagi na jego niekonstytucyjność. Przepis ten dopuszczał usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, bądź w odległości mniejszej niż określona w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Niekonstytucyjność tego przepisu wynikać miała z przekroczenia zakresu upoważnienia zawartego w delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 p.b., z uwagi na objęcie regulacją materii dotyczącej w istocie prawa własności. Zdaniem Sądu organy winny rozpoznać wniosek na podstawie przepisów p.b., w tym w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. oraz przepisów prawa sąsiedzkiego z zakresu prawa cywilnego. Wykonując wskazania Sądu Starosta podczas rozprawy administracyjnej na gruncie uzyskał od skarżącej oświadczenie dotyczące planowanej przez nią zabudowy działki sąsiedniej nr ewid. 571. M. D. oświadczyła, że zamierza wybudować na tej działce "obiekt tymczasowy lub stały – garaż, budynek rekreacyjny, ewentualnie parking. Ponieważ działka ta znajduje się na obszarze oznaczonym na planie symbolem "MN 9", tj. terenów mieszkaniowych o niskiej intensywności zabudowy, głównie jednorodzinnej, organ przeanalizował zapisy M.P.Z.P. odnoszące się do tego terenu i stwierdził, że akt ten nie dopuszcza możliwości realizacji na działce nr 571 budownictwa rekreacyjnego ani budowy parkingu samochodowego. W odniesieniu do możliwości budowy na tej działce garażu to z uwagi na jej szerokość – od 4,5 – 7,0 m – praktycznie jedyną możliwą zabudową tej działki jest zabudowa bezpośrednio przy granicy działki albo w odległości 1,5 m od granicy działki ze ścianą pełną od strony granicy. Z uwagi na wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP symetrię praw możliwe więc będzie, po realizacji inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, wybudowanie na działce ewidencyjnej nr 571 planowanego garażu przylegającego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych do ściany garażu na działce ewidencyjnej nr 558/7. Organy szczegółowo rozważyły lokalizację garażu w aspekcie wykonywania prawa własności także przez właścicielkę działki nr 571 i nie stwierdziły, aby planowana inwestycja miała stanowić źródło immisji na nieruchomość sąsiednią, w tym jakichkolwiek czynników zagrażających środowisku i higienie sanitarnej, nie nastąpi też przesłanianie ani ograniczenie nasłonecznienia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na tej działce także z tego powodu, że z uwagi na szerokość działki nr 571 nie jest możliwe usytuowanie na niej budynku w odległości 4 m od granicy z działką nr 558/7 na wysokości projektowanego garażu ze ścianą z otworami okiennymi. Zgromadzony materiał dowodowy nie dawał żadnych podstaw do stwierdzenia, aby projektowana przez inwestorów budowa garażu na działce nr 558/7 ze ścianą bez otworów okiennych i spełniającą wymogi oddzielenia przeciwpożarowego przy granicy z działką nr 571 w jakikolwiek sposób naruszała prawo własności tej ostatniej działki. Odnosząc się do zalecanego przez tut. Sąd rozważenia możliwości wystąpienia do właściwego Ministra w celu uzyskania odstępstwa od wymogów Rozporządzenia, organ stwierdził, że w sytuacji, kiedy Sąd wykluczył możliwość zastosowania przepisów techniczno – budowlanych z 1994 r. dotyczących sytuowania budynków przy granicy z działką sąsiednią, takie wystąpienie byłoby bezcelowe. Organy rozważyły także kwestię zarzucanej przez skarżącą niemożności wykonywania służebności drogi koniecznej, której przebieg i zakres został ustalony w postępowaniu sądowym w sprawie [...], która toczyła się przed Sądem Rejonowym, a następnie niejako "poszerzonej" na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt [...] i postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt [...]. Na użytek w/w postępowań zostały sporządzone dokumenty geodezyjne, których kopie znajdują się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Porównanie ich z projektem zagospodarowania działki ewid. nr 558/7 pozwala na stwierdzenie, że organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, że wykonywanie uprawnień związanych ze służebnością drogi koniecznej nie zostanie zakłócone przez usytuowanie projektowanego budynku garażowego. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy odniósł się do tej problematyki, wskazując na prawidłowe ustalenia zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że organy prawidłowo i wyczerpująco ustaliły stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy, rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy, szczegółowo rozważyły aspekty wynikające z art. 5 p.b. oraz art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego, wreszcie rozstrzygnęły sprawę w oparciu o przepisy art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b. stwierdzając, że skoro zostały spełnione wymagania określone w w/w normach prawnych to brak było podstaw do wydania decyzji odmownej. Skarżąca odwołując się do swoich – jak się okazało – nieskonkretyzowanych jeszcze planów w zakresie zagospodarowania działki nr 571, z których nie wszystkie mogą być zresztą w świetle zapisów M.P.Z.P. zrealizowane, nie zważa na jakiekolwiek uprawnienia właścicieli sąsiedniej nieruchomości, negując w praktyce ich prawo do korzystania z przedmiotu ich własności. Poddane kontroli sądowej postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zostało przeprowadzone prawidłowo, wyjaśniono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, w tym rozważono uzasadnione interesy osób trzecich występujące w obszarze oddziaływania projektowanego garażu. Respektowania uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów. Muszą one być stosowanie wyważone, co w niniejszej sprawie organy uczyniły. W postępowaniu tym organy nie były uprawnione do badania okoliczności, czy rzeczywiście planowane przez inwestorów przedsięwzięcie budowlane jest im potrzebne, czy też nie. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą zapisaną w art. 4 p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Żaden zaś z przepisów, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie nie pozwala na kontrolę zamierzenia inwestycyjnego w takim aspekcie. W istocie rację mają organy, że na zasadzie symetryczności praw, biorąc pod uwagę także szerokość działki należącej do skarżącej, usytuowanie garażu przy granicy z jej działką pozwoli na usytuowanie w analogiczny sposób planowanych przez nią, a dopuszczalnych w myśl właściwych dla tego obszaru "MN 9" postanowień M.P.Z.P. obiektów budowlanych. Szerokość działki nr 571 nie pozwala bowiem na wykonanie na niej obiektu na wysokości projektowanego garażu ścianą z otworami okiennymi w kierunku działki nr 558/7. Poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być w rozpatrywanej sprawie rozumiane w ten sposób, żeby niweczyło możliwość planowanej zabudowy, skoro projektowany garaż nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych ani nie stwarza takich uciążliwości dla otoczenia, które zakłócałyby korzystanie z sąsiednich nieruchomości ponad przeciętną miarę, nie przesądza też o niemożności przyszłej zabudowy tych działek w sposób dopuszczony przez M.P.Z.P. Wbrew zarzutom skargi zaskarżone decyzje zostały wydane po wyważeniu interesów inwestorów i osób trzecich. Także obciążenie nieruchomości służebnością drogi koniecznej zostało przez organy uwzględnione. Taka służebność nie daje prawa do korzystania z nieruchomości obciążonej w szerszym zakresie niż to wynika z jej treści i funkcji. W ocenie Sądu brak podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, aby realizacja projektowanego garażu niweczyła prawem (także miejscowym, jakim jest M.P.Z.P.) dopuszczone korzystanie z nieruchomości sąsiednich. W niniejszej sprawie jest oczywiste, że z uwagi na szerokość działki nr 558/7 i obciążenie jej służebnością drogową zaistniała właśnie taka wyjątkowa sytuacja, która uzasadniała wydanie pozwolenia na budowę obiektu przy granicy nieruchomości a okoliczności te jasno wynikają z akt sprawy i ustalonego stanu faktycznego. Równość wobec prawa i konstytucyjna ochrona prawa własności nie pozwala na odmówienie właścicielom nieruchomości prawa do jej zabudowy, jeśli zabudowa ta nie zakłóca ponad przeciętną miarę korzystania z sąsiednich nieruchomości i jest zgodna z prawem budowlanym. Podkreślić należy, że garaż ma być zlokalizowany w taki sposób, że nie będzie źródłem jakichkolwiek immisji na sąsiednią działkę. Sąd nie znalazł argumentów, które pozwalałyby na podzielenie zarzutu skargi dotyczącego okoliczności, że "istotnemu obniżeniu ulegnie wartość użytkowa działki nr 571" przez to, że zostanie ona obudowana z dwóch stron. W świetle ustalonego stanu faktycznego brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla takiego twierdzenia. Planowana inwestycja nie będzie rozciągać się wzdłuż całej granicy na działce 571, a na jej wysokości od strony przeciwległej granicy nie ma akurat zabudowy. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.