II SA/Rz 1192/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wypłaty równoważnika pieniężnego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji /zwany dalej KWP /, po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] marca 2006 r. [...] w sprawie cofnięcia A. S. wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., określanej dalej jako k.p.a.), art. 91 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /Dz. U. z 2007r. nr 43, poz. 277 ze zm./ w zw. z art. 29, art. 30 ustawy z dnia 18.02.1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin /Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 67 ze zm./ oraz § 6 w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego /Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm./. Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji wynika, że pismem z dnia [...] marca 2006r., nr [...], uznanym przez KWP za decyzję, Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że z dniem 1 stycznia 2006 r. brak jest podstaw do wypłaty A. S. równoważnika za remont zajmowanego mieszkania. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. A. S. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji z żądaniem wypłaty równoważnika za lata 2006 - 2008. W odpowiedzi Komendant Powiatowy Policji, pismem z dnia [...] grudnia 2008r., podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wskazał, że po dniu 1 stycznia 2006r., brak jest podstaw dla wypłacania takiego świadczenia dla policjantów emerytów. Na to pismo A. S. złożył skargę z dnia [...] stycznia 2009 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Organ, w piśmie z dnia z [...] lutego 2009 r. wskazał, że pismo odmawiające wypłaty równoważnika nie było decyzją administracyjną, zatem pismo skarżącego z [...].01.2009 r. nie mogło podlegać rozpatrzeniu jako odwołanie. W dalszej kolejności wnioskodawca wystąpił ze skargą na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II SAB/Rz 11/09 oddalił skargę. Równocześnie, w tej samej dacie WSA w Rzeszowie, rozpoznawał skargę A. S. na decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], który wyrokiem z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 293/09 skargę odrzucił ze względu na niewyczerpanie trybu instancyjnego. Następnie A. S. w dniu [...] października 2009 r. wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2006 r., [...], a pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dołączając do niego odwołanie z tej samej daty, a treści identycznej z odwołaniem złożonym w dniu [...] października 2009 r. W jego uzasadnieniu wniósł o zmianę lub uchylenie decyzji KPP z dnia [...] marca 2006r., wydanie nowej decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2006, 2007, 2008 i 2009 oraz o wypłatę równoważnika za ww. lata wraz z ustawowymi odsetkami. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2006 r. [...] w sprawie cofnięcia A. S. wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Decyzja ta, na skutek złożonej przez A. S. skargi, była przedmiotem kontroli przez WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 345/10 stwierdził jej nieważność. Sąd wskazał, że po wyroku WSA z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 293/09 skarżący złożył odwołanie, a w dniu [...] grudnia 2009 r. odwołanie i wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia. Organ w uzasadnieniu decyzji przyjął, że odwołanie zostało złożone w terminie, gdyż termin podlega przywróceniu z urzędu, na podstawie stanowiska zaprezentowanego przez Sąd w uzasadnieniu postanowienia o sygn. akt II SA/Rz 293/09. Sąd nie podzielił takiego poglądu, bowiem z uzasadnienia postanowienia z dnia 27 października 2009 r. nie wynikała konieczność przywracania terminu czy też sugestia, że termin nie został uchybiony. Podniesiono tylko od jakiego momentu skarżący ma prawo skorzystać z dyspozycji art. 58 k.p.a., tj. z jakim momentem rozpoczyna bieg termin do przywrócenia terminu. Sąd wskazał, że przed rozpoznaniem odwołania, należy wypowiedzieć się co do przywrócenia terminu. Dopiero orzeczenie w tej materii otwiera drogę do podejmowania dalszych czynności w postępowaniu odwoławczym. Ponieważ KWP rozpoznał odwołanie bez rozstrzygania o uchybionym terminie, to dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 k.p.a. Nadto Sąd dopatrzył się naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który to przepis ten pozwala organowi odwoławczemu uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie i jednocześnie orzec merytorycznie bądź umorzyć postępowanie przed organem I instancji. Decyzja będąca przedmiotem kontroli takiego rozstrzygnięcia nie zawierała, co pozostawało w sprzeczności z treścią przepisu. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji przywrócił termin do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] września 2010 r., zatytułowanym "odwołanie" A. S. raz jeszcze wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2006 r. i wypłatę równoważnika pieniężnego za lata 2006-2009 wraz z ustawowymi odsetkami. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2006 r. [...] w sprawie cofnięcia A. S. wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. S. jako emerytowanemu policjantowi, na mocy decyzji Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...] przyznano równoważnik pieniężny za remont zajmowanego domu jednorodzinnego w ilości 3 norm zaludnienia. Realizacja tego uprawnienia wynikała z przepisów wykonawczych tj. § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919) - wydanych na mocy delegacji ustawowej tj. art. 91 ust. 2 ustawy o Policji. KWP podniósł, że zgodnie z zasadą praworządności organy administracyjne mają obowiązek rozstrzygać w sprawie wg stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. W przedmiotowej sprawie taką podstawę prawną stanowi § 6 w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28.06.2002 r., który stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do wydania dotychczas przyznanego równoważnika wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1 lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczby norm zaludnienia. Organ II instancji podniósł, że w dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające cyt. wyżej rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r., które uchyliło § 8 (przyznający świadczenie emerytom i rencistom). Zatem z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do dalszej wypłaty emerytowi przez organy Policji równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Podkreślono, że ustawa o Policji w art. 91 przyznaje uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego jedynie policjantom. Również art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin /Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 67 ze zm./, stanowi, że emerytowi (renciście) przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego albo pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Powyższe oznacza, że emeryt (rencista) policyjny zachowuje prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, w rozmiarze przysługującym w dniu zwolnienia ze służby oraz pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. Nie oznacza to uprawnienia do domagania się na tej podstawie innych świadczeń związanych z prawem do lokalu mieszkalnego, a przysługujących tylko policjantom. Organ podniósł, że skoro uprawnienia emerytów (rencistów) policyjnych do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie wynikały ani z przepisów ustawy o Policji, ani z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...), a przyznawano je na podstawie corocznie składanych oświadczeń mieszkaniowych i realizowano je na podstawie aktów wykonawczych, to z dniem 1 stycznia 2006r. zaszła konieczność cofnięcia tych uprawnień - z uwagi na uchylenie § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., jako wykraczającego poza granicę delegacji ustawowej. Uchylony § 8 ww. rozporządzenia stanowił niezbędną podstawę pozwalającą na analogiczne stosowanie do emerytów i rencistów policyjnych § 1 ust. 1 - a skoro podstawa ta odpadła, to emeryci i renciści nie spełniają warunków określonych w § 1 ust. 1, jako że przepisu tego w ogóle się do nich nie stosuje. Cofnięcie stronie uprawnienia do przedmiotowego świadczenia nie narusza praw nabytych, które nie mają charakteru absolutnego i mogą być wzruszone. Organ dodał, że wypłata równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego jest konsekwencją przyznania przedmiotowego świadczenia na podstawie decyzji administracyjnej, a sama wypłata jest tylko i wyłącznie czynnością techniczną. Skoro taka decyzja nie została wydana to brak jest podstaw do spełnienia żądania strony. Skargę na tę decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. S. wnosząc o jej uchylenie jako rażąco naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że będąc emerytowanym policjantem na mocy ówczesnych przepisów dotyczących równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego nabył prawo do tego świadczenia "bez terminu końcowego". Zarzucił organowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez wydanie decyzji z dnia [...].03.2006 r. poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni przepisów, a organowi II instancji naruszenie prawa materialnego tj. poprzez nieprawidłowe zastosowanie § 6 rozporządzenia. Podniósł, że brak jest normy prawnej, która regulowałaby "stan osób", które nabyły prawo do równoważnika przed wejściem w życie nowelizacji rozporządzenia. Zaprzestanie wypłaty lub cofnięcie decyzji w związku ze zmianą stanu prawnego może wynikać jedynie bezpośrednio z przepisów prawa i gdyby tak było to ustawodawca "unormowałby tą kwestię wprost". W rozporządzeniu zamieniającym prawodawca nie wskazał konsekwencji uchylenia § 8 rozporządzenia z 2002 r. Dlatego też nadal wiążąca jest decyzja przyznająca skarżącemu równoważnik pieniężny. Na poparcie swego stanowiska A. S. przytoczył wyrok NSA z 18.06.2008 r. sygn. akt I OSK 953/07 oraz stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 2.02.2009 r. przez Biuro Studiów i Analiz Sądu Najwyższego. Skarżący ochrony przedmiotowego uprawnienia dopatruje się także w rozporządzeniu MSWiA z 28.06.2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że w chwili obecnej równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom Policji w służbie czynnej. Ustawa o Policji nie stanowiła i nie stanowi podstawy przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego emerytowi (renciście) policyjnemu. Wydane na jej podstawie rozporządzenie z dnia 28.06.2002 r., w brzmieniu obowiązującym do 1.01.2006 r., wykraczało poza granice delegacji ustawowej. Brak też jakiegokolwiek innego przepisu, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego traktować emerytów i rencistów policyjnych jak policjantów w służbie czynnej. Organ dodał, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z retroakcją, bowiem skutek decyzji polega na ustaniu tego prawa z chwilą wejścia w życie przepisów uniemożliwiających dalszą wypłatę tego równoważnika emerytom i rencistom. Nie jest to skutek w postaci cofnięcia uprawnień do przyznanego skarżącemu równoważnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja nr [...] Komendanta Policji w Rzeszowie z dnia [...] września 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2006 r. [....] w przedmiocie cofnięcia z dniem 1 stycznia 2006 r. prawa do równoważnika pieniężnego za remont mieszkania. Podstawą materialnoprawną w/w decyzji jest art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz. U z 2007r Nr 43, poz. 277 ze zm./, a także § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego /Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm./. Wyżej powołany przepis art. 91 ustawy o Policji , w ustępie 1 stanowi, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Ustęp 2 tego przepisu upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych, działającego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, do określenia w drodze rozporządzenia, wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania. Z kolei § 6 przywołanego wyżej rozporządzenia uprawnia organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do wydania dotychczas przyznanego równoważnika w przypadku zaprzestaniu spełniania warunków wskazanych w § 1 ust. 1 rozporządzenia. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2004 r. sygn. akt K 7/04 /OTK-A2004/10/109/badając konstytucyjność przepisu art. 91 ust. 2 ustawy o Policji w zakresie, w jakim upoważnia ministra właściwego do sprawa wewnętrznych do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do sprawa finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad cofania i zwracania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego - nie stwierdził jego niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu zaś wyroku Trybunał wyjaśnił, że przepis art. 91 ustawy o Policji wskazuje podmiot uprawniony do uzyskania określonego w nim świadczenia ("policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny") oraz jego funkcję ("za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego"). Przy ustalaniu wysokości równoważnika ustawa nakazuje uwzględnić liczbę członków rodziny uprawnionego anta oraz ich uprawnienia wynikające z przepisów odrębnych. Katalog członków rodziny pozostających z fnionym policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym, których należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości świadczenia wymienia enumeratywnie art. 89 przedmiotowej ustawy, określając w odniesieniu do niektórych spośród ranych tam osób dodatkowe cechy, od których zależą ich uprawnienia w tym zakresie. Określenie "równoważnik" wskazuje, że świadczenie to ma równoważyć, rekompensować koszty przeprowadzonego remontu lokalu zajmowanego przez policjanta, tj. takiego, który faktycznie zaspokaja potrzeby mieszkaniowe uprawnionego do tego świadczenia. Ustawa nie rozstrzyga jednak jednoznacznie, czy ma być ono zwrotem kosztów remontu wypłacanym na podstawie przedkładanych rachunków, czy też ryczałtowo rekompensować byłe i przyszłe koszty, Nie przesądza przez to także, czy faktyczne koszty remontu mają być punktem odniesienia dla określenia wysokości tego roszczenia. Ustawa nie przewiduje możliwości badania sposobu wykorzystania tego świadczenia. Podstawą jego zwrotu nie może być zatem wykorzystanie tego świadczenia niezgodnie z przeznaczeniem. Podkreśla to charakter przedmiotowego roszczenia jako przywileju związanego ze służbą policjanta. W ustawie nie zawarto żadnych dodatkowych przesłanek, które ograniczałyby dostęp do tego świadczenia. Należy w związku z tym uznać, że intencją ustawodawcy nie było ustanowienie w tym zakresie jakichkolwiek ograniczeń. Na poziomie ustawowym nie zostało też przesądzone, czy świadczenie to ma charakter jednorazowy, czy powtarzalny; zaś przy założeniu jego powtarzalności - w jakich odstępach czasowych ma być należne. Nie wskazano, czy świadczenie to należne jest z góry, tj. przed upływem okresu, za który przysługuje, czy też z dołu, tzn. dopiero jo zakończeniu. Wyrażenie "za remont" wskazuje, że świadczenie to raczej powinno być wypłacane z dołu, z tytułu przeprowadzonego remontu, nie zaś stanowić ryczałt na poczet przyszłego remontu. Niezależnie jednak od tego, jak liczone zostaną odstępy czasowe, w jakich należne ma być to świadczenie oraz bez względu na to,, czy nadano mu charakter świadczenia jednorazowego, czy powtarzalnego, prawo do uzyskania go w pełnej wysokości mają tylko policjanci, których uprawnienie do uzyskania tego świadczenia w określonej wysokości istniało na początku danego roku i trwało do jego końca. Na tle tak ustalonego znaczenia art. 91 ust. 1 oraz innych przepisów, zawartych w rozdziale ósmym ustawy o Policji – “mieszkania funkcjonariuszy Policji", można ocenić zarzut dotyczący art. 91 ust. 2 tej ustawy. Przepis ten zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad cofania i zwracania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Jak ustalono, ustawa o Policji ani nie formułuje "zasad przyznawania" analizowanego świadczenia, w sposób, który dawałby mu charakter uznaniowy, ponieważ mówi o "określaniu wysokości" równoważnika, ani też nie przewiduje wysokości badania przeznaczenia wypłaconego równoważnika. Krąg podmiotów uprawnionych do tego świadczenia jest oczywisty na poziomie ustawowym. Intencją ustawodawcy nie było zatem wprowadzenie jakichkolwiek ograniczeń dostępności do analizowanego czenia, ani uznaniowości jego przyznawania. Podmiot staje się uprawniony (po złożeniu wniosku) do równoważnika z samego prawa, a jedynym elementem, który wymaga rozstrzygnięcia, to jego wysokość. Cofanie przyznanego świadczenia wiąże się - w języku prawniczym - z drugą sytuacją rodzącą obowiązek zwrotu. Pojawienie się w czasie późniejszym nowych okoliczności wyłączających prawo do dalszego świadczenia, albo ograniczających to prawo skutkuje cofnięciem - jeśli odbywa się na podstawie zasad, które obowiązywały przy jego przydziale. Sytuacja taka z reguły dotyczy świadczeń okresowych lub powtarzalnych. Tak więc jeśli świadczenie jest jednorazowe, to określanie zasad cofania przyznanego świadczenia staje się bezprzedmiotowe. Tak więc trudno uznać, zwrot "zasady cofania" i "zwracania" może być rozpatrywany w oderwaniu od "określania wysokości i zasad przyznawania świadczenia i że działa samoistnie. Wobec powyższego z ustawy wynika, iż zasady cofania oraz zwrotu równoważnika są ściśle związane z zasadami przyznawania (stwierdzania) prawa do świadczenia i stanowią ich pochodną. Są zatem w takim samym stopniu określone, jak te ostatnie. Przepisy wykonawcze, w ramach wskazanej delegacji ustawowej, mogą mieć zatem znaczenie techniczo-proceduralne. Dopuszczalna nowość normatywna o charakterze materialnoprawnym dotyczyć może określenia późniejszego terminu, w jakim powstaje obowiązek zwrotu, niż ten w którym uprawniony utracił prawo do świadczenia w całości lub w części, albo późniejszego, niż ten, w którym pobrał to świadczenie od początku nie mając do niego uprawnień. Skoro tak, to przyjąć należy, że sama ustawa definiuje okoliczności, które mogą uzasadniać cofnięcie lub zwrot tego świadczenia. Wiążą się one wyłącznie ze stwierdzeniem nieistnienia od początku albo późniejszą utratą uprawnień do tego świadczenia. Trudno więc uznać, iż ustawa nie zawiera wytycznych treściowych, przesądzających o materii aktu wykonawczego. Mając na uwadze powyższe , prawidłowo orzekający w sprawie organ wydał decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do przyznanego decyzją równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w oparciu o wyżej wskazane przepisy. Z przyczyn wyżej naprowadzonych Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego ani w zakresie niewzruszalności decyzji przyznającej mu świadczenie w postaci równoważnika na remont lokalu mieszkalnego, ani też nie wyczerpania przez organ nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Uprawnienie bowiem do cofnięcia uprawnienia do równoważnika na remont lokalu mieszkalnego wynika wprost z omówionych wyżej przepisów, będących konsekwencją braku podstawy materialnoprawnej do wypłacania go emerytom policyjnym z dniem 1 stycznia 2006 r. i nie zachodzi potrzeba do korzystania z trybów nadzwyczajnych do wzruszenia decyzji to uprawnienie przyznające w świetle obowiązujących wówczas przepisów. Mając na uwadze przywołane wyżej uwagi Trybunału Konstytucyjnego, w ocenie Sądu, nie znajduje również uzasadnienia zarzut skarżącego o niezgodnym z prawem pozbawieniu go prawa do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w związku ze zmianą przepisów te kwestie regulujących. Przepis art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji, pomimo licznych zmian jego brzmienia, nigdy nie przyznawał emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Oznacza to, że wydane z delegacji ustawowej zawartej w art, 91 ust. 2 ustawy o Policji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego / Dz. U. Nr 100, poz. 919/, przyznające to uprawnienie w § 8 również emerytom policyjnym - wykraczało poza ustawowe upoważnienie. Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.