II SA/Rz 1210/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- Przedmiotem skargi P.P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [..] w [..], jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [..] z dnia [..] lipca 2014 r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej, którą wydano w następującym stanie sprawy; W dniu 7 czerwca 2013 r. inspektorzy [..] Inspektoratu Transportu Drogowego, na węźle autostrady A4 w miejscowości [..], przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu ciężarowego marki Mercedes-Benz nr rej. [..], prowadzonego przez P.P., jadącego z Francji do Polski. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia 11 lipca 2013 r. [..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P.P. karę pieniężną w kwocie 8000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Wskutek uwzględnienia odwołania decyzją z dnia [..] września 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy związanych z ustaleniem charakteru wykonywanego przez stronę przewozu. Decyzją z dnia [..] listopada 2013 r. nr [..],[..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie nałożył na P. P. karę pieniężną w kwocie 8000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowym pojazdem, zakupionym we Francji przez P.P., wykonywany był przewóz na potrzeby własne z Francji do Polski. Pojazdem tym przewożono również samochód osobowy o nr rej. [..] i meble. Kierujący nie okazał jednak na żądanie organu wymaganego dokumentu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414), dalej zwana: "Utd". Pojazd ciężarowy został tymczasem nabyty w celu jego dalszej odsprzedaży w ramach prowadzonej przez P.P. działalności gospodarczej. Strona trudni się m.in. sprzedażą takich pojazdów jak samochody dostawcze, furgonetki, samochody osobowe i motocykle sprowadzane z zagranicy. Tak więc realizowany przewóz był w rozumieniu art. 4 ust. 4 Utd przewozem na potrzeby własne i wymagał uzyskania stosownego zaświadczenia. Przewóz ten – wbrew twierdzeniom strony – nie był przewozem prywatnym. Jednocześnie brak było podstaw do zastosowania dyspozycji art. 92b ust. 1 czy art. 92c Utd. W odwołaniu od powyższej decyzji P.P. zarzucił organowi błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. W dniu kontroli nie świadczył bowiem żadnej usługi transportowej, a rzeczy znajdujące się w samochodzie ciężarowym stanowiły jego własność. Przewóz ten w całości nosił znamiona prywatnego, niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego nie wymagał on posiadania przedmiotowego zaświadczenia czy licencji. Przewożone rzeczy nabył we Francji, gdzie czasowo przebywał. Rzeczy znajdujące się w kontenerze samochodu ciężarowego, poza samochodem osobowym, były przez niego wykorzystywane podczas pobytu we Francji. Samochód osobowy zakupił natomiast prywatnie, dla własnych celów. Meble stanowią aktualnie wyposażenie jego mieszkania w [..], a samochód osobowy stanowi jego prywatną własność i jest zarejestrowany na jego nazwisko. Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że P.P., będący przedsiębiorcą, nie dysponował w czasie wykonywanego przejazdu licencją na wykonywanie międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy ani zaświadczeniem na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne, jak tez licencją/zaświadczeniem na krajowy transport drogowy rzeczy czy zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne. Przewóz ten nosił znamiona międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne i spełniał kryteria określone w art. 4 ust. 4 Utd. Wobec tego zasadnie za brak zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 Utd, nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 8000 zł. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, jakoby wykonywany przewóz nosił znamiona prywatnego. Strona prowadzi bowiem działalność gospodarczą, w ramach której zajmuje się handlem samochodami. Wprawdzie meble i samochód osobowy stanowią prywatną własność, to jednak jeżeli chodzi o samochód ciężarowy przeznaczony on został do odsprzedaży w ramach działalności gospodarczej. Brak było także przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 92b i 92c Utd. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P.P. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz orzeczenie o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 92a ust. 1 Utd w zw. z lp. 1.3 załącznika nr 3 do Utd poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, 2) art. 7 i 8 Kpa poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i pominięcie wagi przedłożonych dowodów i wyjaśnień, 3) art. 75 § 1, 77 § 1 i 80 Kpa poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego z pominięciem okoliczności związanych z realizowanym przewozem, 4) art. 6 Kpa poprzez nadinterpretację art. 4 ust. 4 lit. c) Utd i uznanie, że przewożone rzeczy były w jakikolwiek sposób powiązane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, 5) art. 9 i 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie mu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. W ocenie skarżącego organy bezzasadnie nie uwzględniły wyjaśnienia, że przewożone w zakupionym we Francji samochodzie ciężarowym rzeczy stanowiły jego prywatną własność. Do dalszej odsprzedaży przeznaczony był jedynie samochód ciężarowy. Tak więc realizowany przewóz nie spełniał kryteriów określonych w art. 4 ust. 4 lit. c Utd, ponieważ był przewozem prywatnym. Uzyskanie przedmiotowego zaświadczenia na taki rodzaj przewozu nie byłoby zatem możliwe. W ocenie skarżącego nie podlega natomiast regulacjom Utd przejazd pojazdem zakupionym w celu późniejszego odpłatnego zbycia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Organ podkreślił, że zakupiony we Francji samochód ciężarowy marki Mercedes-Benz został przez skarżącego zbyty w dniu [..] czerwca 2013 r. przedsiębiorstwu [..]. Tak więc, nawet po pominięciu stanu prawnego przewożonego ładunku, także przewóz bez ładunku realizowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej stanowi przewóz na potrzeby własne i wymaga posiadania zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem i tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Wbrew żądaniu skarżącego w niniejszej sprawie Sąd nie jest uprawniony do umorzenia postępowania administracyjnego, bo nie jest organem administracji. Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W stanie faktycznym sprawy nie było kwestionowane, że w dniu 7 czerwca 2013 r. na 241 km autostrady A4, węzeł [..] gmina [..] inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [..] zatrzymał do kontroli drogowej pojazd marki Mercedes-Benz nr rej. [..], którym kierował P.P. Jak ustalono używany do przejazdu pojazd skarżący zakupił w ramach prowadzonej przez siebie pod firmą [..] w [..] działalności gospodarczej. Przedmiotem tej działalności jest m.in. sprzedaż takich pojazdów jak samochody dostawcze, furgonetki, samochody osobowe sprowadzone z zagranicy. W/w pojazd został zresztą sprzedany przez skarżącego w dniu [..] czerwca 2013 r. firmie [..], co wynika z faktury nr [..] z tej daty. Z protokołu kontroli wynika, iż na tym pojeździe z Francji do Polski przewożone były: samochód osobowy Fiat Idea nr rej [..] oraz meble i inne przedmioty. Jak wskazuje skarżący wszystkie te rzeczy były jego prywatną własnością: samochód został na niego zarejestrowany a pozostałe stanowiące aktualnie wyposażenie jego domu – były wcześniej wykorzystywane w mieszkaniu, w którym czasowo zamieszkiwał we Francji. Tę ostatnią okoliczność potwierdza pisemne oświadczenie osoby, u której zamieszkiwał – J.K. Z informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynika, że działalność gospodarczą skarżący prowadził pod adresem domu, w którym zamieszkuje – w [..] ul. [..]. Istotne jest również, że podczas przesłuchania, które zostało przeprowadzone w dniu kontroli, skarżący wyraźnie wskazał, że "usługę transportową, którą wykonywał tego dnia, wykonywał w ramach własnej działalności gospodarczej w firmie [..]" i że on jest właścicielem wszystkich przewożonych rzeczy znajdujących się na skrzyni samochodu ciężarowego. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie posiadał zezwolenia na przewóz na potrzeby własne ani licencji na wykonywanie transportu drogowego tak krajowego jak i międzynarodowego. Skarżący nawet nie powoływał takich okoliczności zarzucając w toku postępowania i w skardze, że przejazd z Francji do Polski wykonywał "prywatnie" bez związku z prowadzoną działalnością gospodarczą a w każdym razie takiego związku nie miały przewożone wówczas rzeczy. To pierwsze twierdzenie pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią jego zeznania złożonego w dniu kontroli. Nie jest sporne, że pojazd Mercedes-Benz, którym kierował P.P. w dniu 7 czerwca 2013 r. jest pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita (d.m.c.) przekracza 3,5 t., co sprawia, że przejazd nim po drogach publicznych podlega przepisom Utd, a powyższe wynika z art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 6a Utd przewóz drogowy w rozumieniu Utd to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.) zwanego dalej Rozporządzeniem nr 561/2006. Stosownie do art. 4 pkt 3 Utd transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, (...). Według art. 4 pkt 4 Utd niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych; Niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy to zgodnie z art. 4 pkt 6 Utd – przewóz na potrzeby własne wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 2 ust. 1 lit. a Rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenie ma zastosowanie do każdego przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Z ust. 3 tegoż przepisu wynika, że nie ma ono zastosowania do przewozu drogowego: a) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km; b) pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h; c) pojazdami będącymi własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i pozostaje pod ich kontrolą; d) pojazdami używanymi w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym pojazdami używanymi w niehandlowym przewozie pomocy humanitarnej; e) pojazdami specjalistycznymi używanymi do celów medycznych; f) pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy; g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu; h) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy; i) pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym są użytkowane, wykorzystywanymi do niehandlowych przewozów osób lub rzeczy. Według art. 4 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 pojęcie przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. W ocenie Sądu, mając na uwadze wyżej przytoczoną definicję przewozu na potrzeby własne z art. 4 pkt 4 Utd, organy zasadnie przyjęły (aczkolwiek nieprecyzyjnie uzasadniły), że skontrolowany przewóz drogowy wymagał – zgodnie z art. 33 ust. 1 Utd uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej. Nawet bowiem, gdyby stanowiące w czasie skontrolowanego przejazdu ładunek, będące własnością skarżącego rzeczy takie jak: samochód osobowy, meble czy inne przedmioty, nie miały związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą to bezsprzecznie są jego własnością. Zgodnie z art. 4 pkt 4 lit. c Utd nie ma bowiem znaczenia czy wchodzą one w skład przedsiębiorstwa (jak to zdaje się podkreślać w odwołaniu i w skardze P.P.), lecz, że są one własnością przedsiębiorcy. Nie było sporne, że skarżący w chwili kontroli był przedsiębiorcą. Przy działalności gospodarczej prowadzonej "jednoosobowo" przez osobę fizyczną przedmiotem własności tej osoby mogą być zarówno rzeczy wchodzące jak i nie wchodzące w skład przedsiębiorstwa. Konstrukcja przepisu art. 4 pkt 4 lit. c Utd wyliczającego okoliczności, które muszą zostać spełnione, aby przejazd pojazdu z ładunkiem został uznany za przewóz na potrzeby własne a zwłaszcza użycie spójników "lub" wskazuje, że wystarczy zaistnienie jednego z wymienionych tam przypadków. Gdyby ustawodawcy chodziło w nim o odróżnienie rzeczy wchodzących i nie wchodzących w skład przedsiębiorstwa dałby temu wyraz w odpowiednim sformułowaniu, że "przewożone rzeczy wchodzą w skład przedsiębiorstwa". Tymczasem z art. 4 pkt 4 lit. c Utd wynika, że wystarczy, aby przewożone rzeczy były własnością przedsiębiorcy – i tak jest w niniejszej sprawie. Aby dany przewóz nie został uznany za wykonywanie przewozu na potrzeby własne, musiałby nie zostać spełniony chociaż jeden z pozostałych warunków: np. przejazd nie byłby wykonywany pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy tzn. konkretny przejazd nie miałby żadnego związku z tą działalnością. Tymczasem, gdyby przejazd, którego kontroli w dniu 7 czerwca 2013 r. dokonali inspektorzy WITD w [..] odbywał się bez ładunku, nie byłoby żadnej wątpliwości, że spełniał on wymogi z art. 4 ust. 4 UTD; przejazd odbywał się bowiem po drogach publicznych (w danym momencie autostrada A4), pojazd jako ciężarowy o d.m.c. powyżej 3,5 t przeznaczony był do przewozu drogowego rzeczy, wykonywany był nieodpłatnie (na własne potrzeby przedsiębiorcy) i pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego (przedmiotem tej działalności jest m.in. sprzedaż takich pojazdów i został on następnie – po tygodniu od kontroli sprzedany), pojazd był prowadzony przez przedsiębiorcę, przedsiębiorca był jego właścicielem i przejazd nie był przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Odnosząc się do twierdzeń strony zauważyć trzeba, że przewóz "prywatny" to taki, który nie ma związku z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. Także brak podstaw do uznania, że przewożony ładunek nie był własnością przedsiębiorcy, bo przedsiębiorcą wykonującym przewóz był przecież prowadzący działalność gospodarczą P.P. Skoro pojazd Mercedes-Benz, którym był wykonywany skontrolowany przejazd został zakupiony przez skarżącego we Francji w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i następnie w ramach tej podstawowej działalności sprzedany, stwierdzić należy, iż przejazd ten był wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo. Spełnione więc zostały wszystkie wymienione w art. 4 pkt 4 Utd warunki. Organy nie naruszyły więc prawa materialnego, gdyż na taki przejazd zgodnie z art. 33 ust. 1 Utd wymagane było dokonanie zgłoszenia i uzyskanie zaświadczenia. Nie było bowiem podstaw do uznania, że nie zachodzi chociaż jeden z warunków z art. 4 ust. 4 Utd. Wykonywanie takiego przewozu bez zaświadczenia jest naruszeniem przewidzianym pod pozycją lp. 1.3 załącznika nr 3 do Utd, stąd istniały podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 Utd. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność czy skarżący mógł przed wykonywaniem przewozu zarejestrować pojazd ciężarowy w kraju. Jeśli w danym stanie faktycznym nie byłoby to możliwe, to taki pojazd mógł przecież wraz z innymi rzeczami zostać przewieziony na lawecie. Jest więc inny, choć niewątpliwie kosztowniejszy sposób sprowadzenia pojazdu ciężarowego powyżej 3,5 t d.m.c. zza granicy RP. Nawet, gdyby w konkretnym stanie faktycznym nie było konieczne uzyskanie zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne, to i tak na wykonywanie przejazdu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej wymagane byłoby uzyskanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 Utd. Przejazd z Francji do Polski był związany z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, co najpierw potwierdził w zeznaniu sam skarżący, ale co przede wszystkim jasno wynika ze znajdującej się w aktach kopii faktury z dnia 13 czerwca 2013 r. dokumentującej sprzedaż pojazdu Mercedes-Benz, którym odbywał się przewóz drogowy. Przejazd nie został więc wykorzystany do "całkowicie osobistego celu". Na marginesie wskazać wypada, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prezentowany jest pogląd, w którym wskazuje się, że z przepisów art. 4 pkt 3, art. 4 pkt 4 i art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Podkreśla się, że gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Z art. 4 pkt 3 lit. a) Utd wynika zresztą, że transportem drogowym jest każdy (faktyczny) przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej niepolegającej na wykonywaniu transportu drogowego, o ile nie stanowi przewozu na potrzeby własne (vide wyrok NSA z 20 stycznia 2009 roku, sygn. akt II GSK 670/08 oraz z 20 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1058/10). W ocenie Sądu nawet więc gdyby uznać, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 4 ust. 4 Utd (co ze względów wyżej przedstawionych nie byłoby zasadne), to i tak w konkretnym stanie faktycznym istniałyby podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w co najmniej takiej samej wysokości na podstawie poz. lp. 1 załącznika nr 3 do Utd. Naruszenie prawa materialnego nie miałoby więc żadnego wpływu na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, że w świetle powołanych wcześniej przepisów P.p.s.a. a zwłaszcza art. 145 § 1 tej ustawy, przedmiotem oceny legalności jest nie tylko zaskarżona decyzja ale i postępowanie, które poprzedza jej wydanie. Jednakże nawet w przypadku dostrzeżenia pewnych uchybień, jeśli nie odpowiadają one tym wyraźnie wyliczonym w art. 145 § 1 P.p.s.a., brak podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu. Organy nie naruszyły jednak wskazywanych w skardze przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchyliły się co prawda od zakwalifikowania rzeczy przewożonych jako ładunek jako "będących własnością przedsiębiorcy" ale fakt, że były one własnością skarżącego nie był co do zasady sporny. Jak wyżej wskazano przepis art. 4 ust. 4 lit. c Utd został tak sformułowany, że w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nie ma znaczenia czy przewożone rzeczy wchodzą w skład przedsiębiorstwa czy też nie, i nie muszą być z nim funkcjonalnie powiązane, jeśli są własnością przedsiębiorcy tj. jak w tym wypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. W przepisie tym jest mowa o przedsiębiorcy a przy wykonywaniu jednego przejazdu nie może on występować jednocześnie jako przedsiębiorca i jako "prywatna osoba". Przejazd "prywatny" nie może mieć bowiem żadnego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wbrew zarzutom skargi materiał dowodowy zgromadzony w sprawie także ten powoływany przez skarżącego nie daje podstaw do uznania kontrolowanego przejazdu jako niepodlegającego przepisom Utd, przede wszystkim zaś nie daje podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy znajdują się pisma: GITD z dnia 13 września 2013 r. oraz [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 października 2013 r., wreszcie GITD z 29 kwietnia 2014 r., kierowane do skarżącego z informacją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. To ostatnie pismo wskazuje dokładnie jakie dodatkowo dowody zebrał organ II instancji. Dowód doręczenia tego pisma (zawiadomienia) skarżącemu w dniu 2 maja 2014 r. jest w aktach, chociaż został omyłkowo dopięty do pisma Starosty [..] z dnia [..] kwietnia 2014 r. Powyższe wskazuje, że skarżący wbrew zarzutom skargi miał możliwość skorzystania z uprawnień strony. Nawet zresztą w skardze nie zawarto twierdzeń, że wbrew ustaleniom organów skarżący dysponował zaświadczeniem na wykonywanie przewozów własnych czy licencją na wykonywanie transportu drogowego, której posiadanie zwalniałoby z obowiązku uzyskania zaświadczenia. Dodać jeszcze należy, że nawet ustalenie, że wykonywany przejazd nie odpowiadał pojęciu przewozu drogowego z rozporządzenia nr 561/2006 z uwagi na wyłączenie zastosowania jego przepisów przewidziane w art. 3 pkt h 4 nie miałoby żadnego wpływu na wynik sprawy, bo skontrolowany przejazd podpadał pod przepisy Utd i spełniał kryteria przewidziane w art. 4 pkt 4 Utd, co sprawia, iż skarga nie była zasadna. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę okoliczności, które nie były między stronami sporne, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.