II SA/Rz 1241/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Maria Piórkowska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata T. P. z Kancelarii Adwokackiej [...] wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. II SA/Rz 1241/11 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi J. P. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] listopada 2011 roku, nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej w skrócie jako k.p.a.). Postanowieniem z dnia [...] października 2011r., opisanym powyżej PINB nałożył na Z. D. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia odpowiedniej dokumentacji, dotyczącej szopy na drewno opałowe. Postanowienie to zawierało pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie a przedmiotowe rozstrzygnięcie strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Od powyższego postanowienia odwołanie złożył J. P. wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r., nr [...], wydanym w oparciu o art. 134 k.p.a., WINB stwierdził, że zażalenie na postanowienie PINB z dnia [...] października 2011 r., nr [...] jest niedopuszczalne. W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy wynika, iż skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego i nie otrzymał zaskarżonego postanowienia. Podniesiono, że zgodnie z utrwalona linią orzeczniczą strona, która nie otrzymała postanowienia może je zaskarżyć pod warunkiem wniesienia zażalenia w terminie, przewidzianym dla pozostałych stron i posiadania prawnej możliwości kwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego J. P. nie może uruchomić kontroli instancyjnej postanowienia PINB, gdyż art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., - Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r. Nr 243, poz. 1623 t.j.) nie przewiduje prawnej możliwości zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił, że na wydane postanowienie stronie przysługuje zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. W związku z powyższym stwierdzono, że zażalenie na postanowienie PINB jest niedopuszczalne. Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. P. i wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia PINB z dnia [...] października 2011 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1. naruszenie k.p.a. w zakresie praw przysługujących stronie postępowania tj. art. 8 i 9 k.p.a., w szczególności poprzez błędną kwalifikację środka odwoławczego, 2. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i wszystkich podniesionych zarzutów w odwołaniu. Skarżący podniósł, że w związku z pouczeniem zawartym w postanowieniu PINB o możliwości zaskarżenia postanowienia w odwołaniu od decyzji, złożył odwołanie od w/w postanowienia na podstawie art. 129 § 2 kpa. Zdaniem skarżącego PINB błędnie sklasyfikował wniesiony przez niego środek odwoławczy. W dalszej kolejności skarżący przytoczył rozważania dotyczące zasady określonej w art. 8 k.p.a., dotyczącej prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jednak nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie tej zasady w niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu podkreślono także, że w wydanych postanowieniach udzielono błędnej informacji, dotyczącej sposobu ich zaskarżenia a tym samym naruszono zasadę określoną w art. 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie podnieść należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które to postanowienia są ostateczne. Tak sformułowany przepis, a przede wszystkim przyjęta w nim kolejność, w jakiej organ odwoławczy dokonuje kontroli wymogów formalnych odwołania wskazuje, że organ II instancji przystępując do rozpoznania środka odwoławczego w pierwszej kolejności powinien skoncentrować się na rozstrzygnięciu kwestii dopuszczalności wniesionego środka zaskarżenia. Oznacza to, że organ odwoławczy przystępując do badania złożonego środka zaskarżenia bada przesłanki niedopuszczalności tego środka zarówno o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. W granicach rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że podstawową przyczyną niedopuszczalności środka zaskarżenia natury przedmiotowej jest, między innymi, niezaskarżalność określonych rodzajów rozstrzygnięć administracyjnych, a więc organ odwoławczy stwierdzając negatywną przesłankę niedopuszczalności środka zaskarżenia winien na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność tego środka. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w wyniku zażalenia złożonego przez skarżącego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. wydanego w trybie art. 49 b ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm./. Postanowieniem tym w/w organ zobowiązał inwestora samowolnie wybudowanej szopy na drewno opałowe do przedłożenia określonych dokumentów i oświadczeń niezbędnych do prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sadowoadministracyjnym, postępowanie prowadzone w trybie art. 49b ust.2 Prawa budowlanego jest ze swej istoty postępowaniem dowodowym, mającym na celu zgromadzenie określonych dokumentów i pism dających podstawę podjęcia procedury legalizacyjnej /tak wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 czerwca 2007 r., II SA/Lu 364/07, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2008 r., II SA/Ol 452/08, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 czerwca 2011 r. II SA/Go 207/11/. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie stanowią aby na postanowienie wydane w trybie art. 49b tej ustawy Prawo budowlane przysługiwało zażalenie, a skoro tak, to zasadnym jest sięgnięcie do procedury uregulowanej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i przywołania treści art. 141 § 1 k.p.a., który stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro zatem przepis nie przewiduje zaskarżalności postanowienia wydanego w trybie art. 49b ust.2 Prawa budowlanego, zasadnie organ II instancji otrzymując zażalenie skarżącego na to postanowienie powołując treść art. 134 k.p.a, orzekł o jego niedopuszczalności, jak również zasadnie nie odniósł się do podnoszonych w tym zażaleniu kwestii merytorycznych. Sąd nie odnosi się do podnoszonych przez strony przeciwne kwestii statusu strony postępowania skarżącego, gdyż ta podmiotowa przesłanka niedopuszczalności środka zaskarżenia podlega badaniu po stwierdzeniu braku przedmiotowych negatywnych przesłanek niedopuszczalności odwołania / tak G. Łaszczyca, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego Lex 17/2012/. W tym stanie sprawy, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz .U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm./.