II SA/Rz 1241/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o nazwie [...] I. stwierdza nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o nazwie [...] w części obejmującej działkę 326/4 obr. [...] II. zasądza od Gminy Miejskiej [...] na rzecz skarżącego K. Ł. kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1241/14 UZASADNIENIE Uchwałą Nr XLVII/311/2013 Rady Miejskiej w Zagórzu z dnia 19 lipca 2013 r., podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – zwana dalej "u.p.z.p.") w związku z uchwałą Nr XI/56/2011 Rady Miejskiej w Zagórzu z dnia 12 maja 2011 r. – uchwalony został Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego o nazwie "ZAHUTYŃ-III". Pismem z dnia 4 lipca 2014 r. (7.07.2014 r. – data wpływu do organu) K. Ł. wezwał Radę Miejską w Zagórzu do usunięcia naruszenia prawa – poprzez doprowadzenie MPZP z zapisami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zagórz – w części dotyczącej działki nr [...] położonej w obrębie Zahutyń, stanowiącej jego własność. Wskazał, że kwestionowana uchwała z 19.07.2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Wyjaśnił, że w dniu 4 maja 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał decyzję nr [...] ([...]) ustalającą warunki zabudowy i sposób zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działki nr [...] w Zahutyniu. Decyzja ta zgodna była z zapisami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zagórz. Zgodnie z zapisami Studium działka nr [...] leży w terenie oznaczonym symbolem 2Mnp- strefa potencjalnego rozwoju osadnictwa, realizacji różnych form zabudowy mieszkaniowej, usług i rzemiosła. W dalszej części K. Ł. wskazał na poniesione koszty związane z zakupem działki, jej podziałem, koszty opracowania projektu budowlanego i zakupu materiałów budowlanych, zmierzających do realizacji powyżej opisanej inwestycji. Natomiast uchwała z dnia 19 lipca 2013 r. zmieniła przeznaczenie działki uniemożliwiając jej zagospodarowanie zgodnie z celem na jaki została nabyta. Zgodnie z nowo uchwalonym Planem działka nr [...] leży w terenie oznaczonym symbolem 2R – tereny rolne, a tylko w niewielkiej części (uniemożliwiającej zabudowę) w strefie zabudowy mieszkaniowej oznaczonej symbolem 3MN. Wyjaśnił, że dokonując zakupu działki i wydatkując znaczne kwoty, działał w zaufaniu do organów gminy, iż przeznaczenie działki nie ulegnie zmianie. Powołując się na orzecznictwo sądowe podał, że ustalenia MPZP są zupełnie odmienne od ustaleń Planu i naruszają jego interes prawny a także rażąco naruszają art. 9 ust. 4 u.p.z.p. W ocenie K. Ł. podjęta uchwała sprzeczna jest z zasadą spójności polityki przestrzennej gminy oraz zasadą wzajemnej spójności aktów planowania przestrzennego, przeznaczenia i zasad zagospodarowania – w szczególności ze Studium i decyzją o warunkach zabudowy. W związku z nieudzieleniem przez organ odpowiedzi na ww. wezwanie w dniu 28 sierpnia 2014 r. (data wpływu do organu) K. Ł. złożył skargę na uchwałę Nr XLVII/311/2013 Rady Miejskiej w Zagórzu z dnia 19 lipca 2013 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Zahutyń-III" - w części dotyczącej działki nr [...], położonej w obrębie Zahutyń, gmina Zagórz, stanowiącej jego własność, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w tym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Motywy skargi są tożsame z argumentacją podniesioną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Kwestionowanej uchwale skarżący zarzucił naruszenie prawa oraz naruszenie jego interesu prawnego, w szczególności: - rażące naruszenie art. 9 u.p.z.p. poprzez uchwalenie Planu w sposób sprzeczny ze Studium; - art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezbadanie i przyjęcie, że uchwała w części dotyczącej działki nr [...] położonej w obrębie Zahutyń nie jest sprzeczna ze Studium; - art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, mianowicie uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwiono mu korzystanie z prawa własności, w sposób dotychczasowy; - art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 K.c. i art. 143 K.c. poprzez przekroczenie zakresu władztwa planistycznego Gminy i uniemożliwienie skarżącemu zagospodarowania terenu zgodnie z przeznaczeniem w Studium i w decyzji o warunkach zabudowy; - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez podjęcie uchwały bez jej uzasadnienia, noszącej znamiona arbitralności, z naruszeniem obowiązku działania na podstawie przepisów prawa oraz w sprzeczności z zasadą zaufania do działania władzy publicznej; - art. 21, art. 64 ust. 1, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie uprawnień skarżącego wynikającego z prawa własności działki oraz naruszenie zasady proporcjonalności; - art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania przez władze publiczne. W rozwinięciu zarzutów K. Ł. wskazał na podjęte przez niego kroki zmierzające do realizacji inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego na działce nr [...]. W wyniku uchwalenia planu doszło do zmiany przeznaczenia działki na rolną, co w żaden sposób nie jest uzasadnione ani jego interesem, ani interesem publicznym. Skarżący oświadczył, że pozostał z działką o niewielkiej wartości, tj. z działką rolną, musi płacić podatek, choć nie jest rolnikiem i nie zamierza nim być. W jego ocenie uchwałę podjęto w wyniku błędu albowiem nieruchomości sąsiednie, które w Studium miały takie samo przeznaczenie jak jego działka, w Planie położone są w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W tym zakresie doszło do naruszenia zasady równego traktowania obywateli przez władze (art. 32 Konstytucji). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że przy uchwalaniu planu organy gminy winny kierować się ustaleniami studium, które są dla nich wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych. Reasumując skarżący wskazał, że jego interes prawny został "istotnie naruszony" i doszło do przekroczenia władztwa planistycznego Gminy. Dotychczasowy i obecny sposób zagospodarowania przestrzennego wzajemnie się wykluczają. On sam nie może zagospodarować swojej nieruchomości zgodnie z celem na jaki ją nabył i zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Zagórz. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Zagórz wniósł o jej oddalenie, podając, że podnoszone przez skarżącego zarzuty są bezpodstawne. W uzasadnieniu swojego stanowiska Burmistrz wskazał, że w MPZP "Zahutyń-III", uchwalonym uchwałą nr XLVIII/311/2013 teren działki nr [...] oznaczony jest w części symbolem 3MN – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie zabudowy wolnostojącej (§ 11 pkt 1 uchwały), natomiast w części symbolem 2R jako tereny otwarte, w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna z zakazem zabudowy (§ 17 pkt 1 i 2 lit. b). Natomiast w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zagórz, działka nr [...], w strukturze funkcjonalno-przestrzennej Gminy Zagórz, położona jest w Strefie B o dominacji funkcji rolniczej oraz uzupełniającej funkcji mieszkaniowej i usługowej, w której jako główne zasady i kierunki działań przyjęto m. in. porządkowanie i uzupełnienie istniejącej zabudowy. Zaś w ustaleniach Studium dotyczących kierunków i zasad zagospodarowania terenu działka nr [...] zlokalizowana jest w strefie oznaczonej 2MNp wyznaczającej granice potencjalnego rozwoju osadnictwa, z przeznaczeniem pod rozwój różnych form zabudowy mieszkaniowej, usług i rzemiosła. Oznacza to, że strefa potencjalnego rozwoju osadnictwa ma za zadanie stymulowanie procesów rozwojowych gminy w miarę zapotrzebowania na tereny budowlane i po przekształceniach terenów bezpośrednio przylegających do terenów już zainwestowanych, by zapobiec rozpraszaniu się zabudowy. W pierwszej kolejności należy uzupełnić luki w zabudowie i kontynuować rozbudowę już istniejącej tkanki urbanistycznej. W ocenie organu taki zapis Studium uprawniał do zmiany przeznaczenia tego terenu (potencjalnego rozwoju osadnictwa) w planie. Jako bezpodstawny, w tej sytuacji, organ uznał zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Jako nieuzasadnione Burmistrz ocenił pozostałe zarzuty, wyjaśniając, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczenia terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu, określone jako "władztwo planistyczne", które ograniczone jest art. 6 u.p.z.p. i normami wynikającymi z Konstytucji RP, chroniącymi prawo własności. Jednak zakres ochrony prawa własności nie jest bezwzględny. Nie można żądać ochrony prawnej własności, ponad to co przewiduje art. 64 Konstytucji RP i art. 140 Kc oraz art. 6 u.p.z.p. Jako bezzasadny Burmistrz ocenił zarzut uniemożliwienia korzystania z prawa własności w sposób dotychczasowy. W czasie uchwalania MPZP "Zahutyń-III" nie obowiązywał żaden akt prawny, określający przeznaczenie terenu na którym położona jest działka nr [...]. W ewidencji gruntów działka ta stanowi użytek rolny – grunt klasy IIIa i taki charakter działki został utrzymany – na terenie oznaczonym symbolem 2R. Ustalenia planu umożliwiają skarżącemu korzystanie w sposób dotychczasowy (rolniczy) także z pozostałej części działki. Końcowo wskazano, że ustalenia planu nie zostały zakwestionowane przez właściwe organy na etapie opiniowania i uzgadniania projektu planu oraz przez Wojewodę Podkarpackiego w trybie nadzoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały albo aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga K. Ł. została wniesiona na podstawie art. 101 §1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie więc do legitymacji w postępowaniu administracyjnym poddanym regułom K.p.a. i w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowania (art. 28 K.p.a.), uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Materia skarżonej uchwały (plan zagospodarowania przestrzennego) mieści się w pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 10.08.1992 r., IV SA 3723/92, Samorząd Terytorialny 1994 s. 120, wyrok SN z dnia 3.06.1992, III ARN 28/93, ONS CP 1994/2/44). Skarżący skutecznie wyczerpał tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego – poprzedził jej wniesienie stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia 4.07.2014 r.) i wobec braku odpowiedzi na to wezwanie, stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a. zachował termin do wniesienia skargi. Przesądziwszy zatem o dopuszczalności skargi, Sąd zobowiązany był dokonać oceny, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza interes prawny skarżącego, o którym mowa a cyt. wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Obowiązek bowiem uwzględnienia skargi powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane jednocześnie z naruszeniem przepisów prawa, tj. obowiązującej w dacie uchwalenia planu normy prawa materialnego. Naruszenie prawa, o jakim mowa w tym przepisie łączyć musi naruszenie subiektywnie pojmowanego interesu skarżącego (interes prawny powinien wynikać z przepisów prawa materialnego) z obiektywnym nieprzestrzeganiem norm prawnych powszechnie obowiązujących przez organ gminy podejmujący uchwałę (zob. wyrok NSA z dnia 9.06.1995 r. IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). W sprawie niniejszej, gdzie kwestionowane są przez skarżącego rozwiązania planistyczne odnoszące się do zagospodarowania (przeznaczenia) nieruchomości stanowiącej jego własność, niewątpliwie został naruszony interes prawny skarżącego. Zasadny okazał się bowiem podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ gminy art. 9 ust. 1 i 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Otóż stosownie do przepisu art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uchwala rada gminy, przy czym tekst i rysunek studium stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium (art. 12 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, co wynika z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Szczególny charakter studium i jego znaczenie w procesie planistycznym podkreślony został w treści art. 27 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, iż zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jaki są one uchwalone. W studium dokonuje się kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia. Wprawdzie nie ma ono mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, jeżeli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Trzeba również podkreślić, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium (szczegółowości tych ustaleń). Plan miejscowy nie może wprowadzać zmian w zakresie kierunków i zasad zagospodarowania, a jedynie może doprecyzować, uzupełnić, a nie doprowadzić do ich całkowitej zmiany. W myśl stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 31 maja 2010 r., II OSK 575/10 inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p.; podziela to stanowisko Sąd orzekający w sprawie niniejszej. Według ustaleń Planu "ZAHUTYŃ-III" zaskarżonego w części dotyczącej działki nr [...], stanowiącej własność skarżącego K. Ł., działka ta położona jest w terenie o symbolu 2R-tereny otwarte w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. e uchwały) i terenie o symbolu 3MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. a uchwały), przy czym przeważająca jej część znajduje się w terenie o symbolu 2R. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3MN podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie zabudowy wolnostojącej (§ 11 pkt 1 uchwały). Natomiast dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2R ustalono w § 17 pkt 1 uchwały przeznaczenie podstawowe – tereny otwarte w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna, zaś w zakresie sposobu zagospodarowania terenu: a) utrzymanie istniejącej zabudowy, b) zakaz zabudowy, c) dopuszczenie lokalizacji obiektów małej architektury, d) zakaz grodzenia terenu, e) utrzymanie istniejących zadrzewień śródpolnych oraz oczek i cieków wodnych (§ 17 pkt 2 uchwały). Niewątpliwie więc rację ma skarżący, iż na działce nr [...] w części znajdującej się w terenie o symbolu 2R nie jest możliwe wybudowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a w takim celu nabył on w/w działkę i w dniu 4 maja 2012 r. uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy na wspomniane zamierzenie inwestycyjne, wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Zgodzić się też wypada ze skarżącym, mając jednocześnie na uwadze położoną w terenie o symbolu 3MN część działki nr [...] (w istocie wąski jej pas), że nie jest możliwa jej zabudowa zgodna z planowanym przez skarżącego zamierzeniem inwestycyjnym. Zestawienie przeznaczenia działki nr [...] wynikającego z zaskarżonej uchwały (tekstu planu i jego rysunku) z przeznaczeniem w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zagórz (uchwała z dnia 22.01.1994 r. z późn. zm.) pozwala na wyciągnięcie jednoznacznego wniosku o sprzeczności między tymi aktami. Zdaniem Sądu nie może mieć przesądzającego znaczenia wskazanie w odpowiedzi na skargę, iż w Studium (III Część Ogólna) w strukturze funkcjonalno-przestrzennej wyodrębniającej trzy zasadnicze strefy polityki, działka nr [...] położona jest w Strefie B – o dominacji funkcji rolniczej oraz uzupełniającej funkcji mieszkaniowej i usługowej, w której jako główne zasady i kierunki działań przyjęto m.in. porządkowanie i uzupełnianie istniejącej zabudowy, ale i wykluczenie zabudowy z kompleksów rolniczych (o czym nie wspomniano w odpowiedzi na skargę). Należy bowiem mieć na uwadze również tekst Studium ustalający kierunki i zasady zagospodarowania przestrzennego, w tym też wyznaczający kategorie terenów o zróżnicowanych kierunkach zagospodarowania, gdzie teren oznaczony MNp [na tym terenie położona jest działka skarżącego] to strefa potencjalnego rozwoju osadnictwa – realizacja różnych form zabudowy mieszkaniowej, usług i rzemiosła. Dla tej strefy ustalono charakter zabudowy i użytkowania terenów: 1) przeważający: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa mieszkaniowo-usługowa, 2) uzupełniający: nieuciążliwa zabudowa usług, w tym usług publicznych i rzemiosła związane z obsługą ludności na poziomie lokalnym, obiekty i urządzenia służące realizacji celów publicznych. Nadto dopuszczone jest zagospodarowanie polegające na zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej (uszczegółowione w pkt 3). Powyższy zapis w Studium według stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę uprawniał organ gminy do zmiany przeznaczenia tego terenu, co argumentowano wyjaśnieniem znaczenia wyrazu "potencjalny". Sąd nie podziela tego stanowiska bowiem przyznana w rzeczywistości zmiana w planie miejscowym przeznaczenia przedmiotowego terenu nie została dokonana w granicach zakreślonych ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zagórz, lecz pozostaje z nimi w sprzeczności. Powyższą sprzeczność należało zakwalifikować jako istotne naruszenie art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., co prowadzi do nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Zagórzu w zakresie w jakim obejmuje ona – w części tekstowej i graficznej – działkę [...], obręb Zahutyń. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, zaś o zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt II stosownie do art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.