II SA/Rz 126/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- II SA/Rz 126/19 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi R.D. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2018 r. nr [...] dotyczące odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Z jego uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że ostateczną decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Burmistrz [...] - po rozpatrzeniu wniosku R..D. - ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego" na części działki nr ewid. 1271 położonej w miejscowości S. gm. [...] (w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie tej decyzji Burmistrz postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. odmówił uznania za jego stronę T.K.., właścicielki sąsiedniej działki nr 1270/4). Skierowanym do Burmistrza [...] sierpnia 2018 r. wnioskiem T.K. zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją, wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i brak swojego udziału w postępowaniu. Po jego rozpatrzeniu Burmistrz postanowieniem z [...] września 2018 r. nr [...] - na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) odmówił wznowienia postępowania zakończonego swą ostateczną decyzją z [...] stycznia 2018 r., uznając, że wnioskodawczyni ze względu na brak wykazania interesu prawnego nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym nie może być stroną w postępowaniu wznowieniowym. Nie dochowała także miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania (w ocenie organu wnioskodawczyni o wydaniu decyzji dowiedziała się najpóźniej [...] lutego 2018 r., a nie jak wskazała we wniosku [...] sierpnia 2018 r.). W zażaleniu na postanowienie z [...] września 2018 r. T.K. wskazała, że jest ono dotknięte wadami zarówno o charakterze materialnym jak i formalnym, co uzasadnia jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uchylenie i orzeczenie co do istoty o wznowieniu. Nie zgodziła się z argumentacją organu, że nie dochowała miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie. Wyjaśniła, że o przyczynie wznowienia dowiedziała się dopiero 8 sierpnia 2018 r., kiedy to doręczono jej decyzję w sprawie ustalenia dla działki nr 1271 obszaru analizowanego, obejmującego również jej działkę. Wskazała także, że organ prowadzi 18 odrębnych postępowań w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr 1271. W postępowaniach tych została pominięta jako strona. Dopiero w postępowaniach o nr [...], [...] i [...] Burmistrz (po weryfikacji przez organ odwoławczy) prawidłowo ustalił obszar analizowany obejmujący jej działkę. Zatem dopiero w dacie doręczenia decyzji w tych sprawach (8 sierpnia 2018 r.) można było stwierdzić, że jest pominiętą stroną postępowania. SKO wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] listopada 2018 r. - wydanym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 i art. 149 K.p.a. -uchyliło w całości postanowienie Burmistrza z [...] września 2018 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazało, że w sytuacji gdy podmiot wnioskujący powołuje się na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (brak udziału bez swojej winy w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną), organ zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania w zakresie umożliwiającym sprawdzenie, czy ta przesłanka rzeczywiście wystąpiła. Jeżeli przy tym podmiot powołuje się na przysługującą mu legitymację materialnoprawną i istnieją co do tego wątpliwości, ich wyjaśnienie powinno nastąpić po uprzednim wznowieniu postępowania. Wobec tego, że podanie o wznowienie oparte zostało na podstawie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., niedopuszczalne było – co uczynił organ I instancji - badanie przed wznowieniem postępowania w trybie art. 149 § 1 K.p.a., czy wnioskodawczyni może zostać uznana za stronę postępowania zwykłego. Ta okoliczność uzasadniła uchylenie postanowienia organu I instancji. Organ odwoławczy zauważył także, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy powinno toczyć się z udziałem właścicieli nieruchomości na której inwestycja ma być realizowana oraz nieruchomości sąsiednich, na które planowana inwestycja będzie miała oddziaływanie. Obszar oddziaływania nie musi przy tym ograniczać się do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym innych poza inwestorem podmiotów występujących w sprawie o ustalenie warunków zabudowy decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie. Wg SKO, w rozpoznawanej sprawie Burmistrz analizując wniosek o wznowienie nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji dla której ustalono warunki zabudowy. Ograniczył się jedynie do wskazania, że wnioskodawczyni jest właścicielem nieruchomości która nie graniczy bezpośrednio z terenem objętym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, tj. z częścią działki nr 1271. Ta okoliczność nie przesądza, że wnioskodawczyni nie może zostać uznana za stronę postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Ponadto organ I instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał, że oddziaływanie planowanej inwestycji "zamyka się" w części nieruchomości objętej wnioskiem. SKO wskazało także, że do przesłanek formalnych, których spełnienie jest wymagane do wydania postanowienia o wznowieniu z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. należy m. in. dochowanie miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie, który to termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zdaniem Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi co do dochowania przez wnioskodawczynię terminu o jakim mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Organ I instancji wskazał, że wnioskodawczyni posiadała wiedzę o prowadzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na części działki nr 1271. Fakt ten nie jest sporny, gdyż przyznała to sama wnioskodawczyni. Zdaniem SKO okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie, gdyż dla zachowania terminu z art. 148 § 2 K.p.a. istotna jest chwila dowiedzenia się przez wnioskodawcę o wydaniu decyzji, a nie o toczącym się postępowaniu. Tymczasem organ I instancji nie dokonał jakichkolwiek ustaleń, kiedy wnioskodawczyni dowiedziała się o wydanych w tej sprawie jak i w pozostałych sprawach decyzjach dotyczących działki nr 1271. SKO nie podzieliło argumentacji organu I instancji, że wnioskodawczyni wiedzę o wydanej decyzji posiadała najpóźniej w dniu 5 lutego 2018 r., skoro przedmiotem wznowienia jest decyzja z [...] stycznia 2018 r., doręczona stronom 10 i 13 lutego 2018 r. Także analiza akt spraw postępowań zarówno organu I instancji jak i organu odwoławczego prowadzonych w stosunku do części działki nr 1271 nie pozwalała Kolegium na ustalenie momentu powzięcia przez wnioskodawczynię wiedzy o wydanej decyzji. Powyższe względy w ocenie Kolegium uzasadniały konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia organu I instancji, jako naruszającego prawo. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie SKO z [...] listopada 2018 r. złożył za pośrednictwem pełnomocnika (radcy prawnego) R.D., wnosząc o jego uchylnie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i dokonanie ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym, skutkujące niezasadnym przyjęciem, że brak jest wystarczających danych do uznania, że T.K. złożyła wniosek o wznowienie po terminie oraz że jest stroną postępowania. Prawidłowa ocena materiału dowodowego wskazuje, że termin na złożenie wniosku o wznowienie nie został dochowany, zaś nieruchomość wnioskodawczyni nie znajduje się w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji, b) art. 149 § 1 - 3 K.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że ustalenie czy zachodzą podstawy wznowienia, w tym ocena czy wnioskujący o wznowienie postępowania może być stroną postępowania głównego, może nastąpić wyłączenie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Zdaniem skarżącego możliwe jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. w sytuacji, gdy z treści wniosku o wznowienie wynika, że pochodzi on od podmiotu nie będącego stroną postępowania, a nadto wniosek złożony został z uchybieniem miesięcznego terminu. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z 18 marca 2019 r. T.K.. poinformowała o toczącym się przed Burmistrzem postępowaniu w przedmiocie podziału nieruchomości nr 1271 w miejscowości S. Wraz z nim przedłożyła postanowienie Burmistrza [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...] pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału działki nr 1271 na działki 1271/1 - 1271/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), albo do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie pozostaje zaskarżone przez R.D. postanowienie SKO z [...] listopada 2018 r., uchylające postanowienie Burmistrza [...] z [...] września 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z [...] stycznia 2018 r. ustalającą warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działki nr 1271 w miejscowości S. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia wg wskazanych wyżej kryteriów Sąd nie stwierdził naruszeń prawa przemawiających za uwzględnieniem skargi. Podstawę procesową zaskarżonego postanowienia stanowił art. 138 § 2 K.p.a. Przepis ten (w związku z art. 144 K.p.a.) pozwala organowi wyższego stopnia na odstąpienie od reguły ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz uchylenie objętego zażaleniem postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instytucji, jeżeli kwestionowane postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ II instancji powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Ponadto jego obowiązkiem jest uzasadnienie zaistnienia przesłanek do wydania orzeczenia kasacyjnego, jak też wykazanie, że przeprowadzenie przez niego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych art. 136 K.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 K.p.a.) oraz realizacji zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.), ale także dla ewentualnej kontroli sądowej tego aktu. Można zatem wydać postanowienie w oparciu o art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a., kiedy organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to nie kwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii procesowej wznowienia postępowania. Tryb wznowienia stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Może się ono toczyć dopiero po wydaniu przez właściwy organ (tj. organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji – art. 150 § 1 K.p.a.) postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), które to stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Wznowienie postępowania stwarza więc prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie w którym je wydano było dotknięte kwalifikowana wadą przewidzianą w art. 145 § 1 K.p.a., bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Postępowanie można wznowić z urzędu lub na wniosek strony, z tym że wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. może nastąpić tylko na żądanie strony (art. 147 K.p.a.). We wstępnej fazie – w przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania – analizie podlega, czy opiera się on na ustawowej przesłance, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin do wystąpienia z nim. Brak pozytywnych ustaleń w tym przedmiocie skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, przy czym w przypadku braku legitymacji strony może to nastąpić tylko wówczas jeśli jest on niewątpliwy, a zatem widoczny na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2010 r. II OSK 910/09 - LEX nr 706952). Jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy żądanie wznowienia oparte jest na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Należy wówczas przyjąć, że ocena posiadania legitymacji strony co do której istnieją jakiekolwiek wątpliwości powinna zostać poprzedzona postanowieniem o wznowieniu postępowania, bowiem w przeciwnym wypadku, tj. gdyby badanie tego następowało jeszcze przed podjęciem aktu z art. 149 § 1 K.p.a., dochodziłoby do oceny podstaw wznowienia jeszcze przed wznowieniem postępowania, co stałoby w sprzeczności z treścią art. 149 § 2 K.p.a. (wyrok NSA z 22 czerwca 2010 r. II OSK 1286/09 - LEX nr 597179). W świetle art. 148 § 2 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania które jako przyczynę wznowienia podaje przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wnosi się do organu administracji publicznej który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podstawowe znaczenia dla ustalenia zachowania tego terminu ma zatem rzetelne ustalenie daty powzięcia widomości przez stronę o wydaniu decyzji oraz ustalenie daty wystąpienia przez nią z wnioskiem. Wprawdzie to strona powinna wykazać że termin zachowała, jednakże nie może to zwalniać jednocześnie organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (por. wyrok NSA z 21 marca 2021 r. I OSK 463/11 - LEX nr 1145113). Wszczęcie bowiem postępowania wznowieniowego na wniosek strony pomimo uchybienia terminu stanowi o rażącym naruszeniu prawa przez organ, godzącym we wspomnianą wyżej zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.). Jak wynika z art. 148 § 2 K.p.a., bieg przedmiotowego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest zatem, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła z którego pochodzi informacja. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu. Chodzi o to, by strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji, a informacja ta nie musi pochodzić od organu który ją podjął, ale także z innego źródła, byleby wskazywało ono na treść rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy należy uznać prawidłowość postanowienia Kolegium, gdyż odmowa wznowienia przez Burmistrza postępowania zakończonego decyzją z [...] stycznia 2018 r. jawi się jako zdecydowanie przedwczesna. Jak już wyżej wskazano, fakt że osoba wnosząca o wznowienie danego postępowania nie jest jego stroną może być podstawą odmowy wznowienia postępowania tylko wówczas, kiedy kwestia ta jest oczywista w świetle uwarunkowań konkretnej sprawy. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie eliminują możliwość wydania postanowienia o którym mowa w art. 149 § 3 K.p.a., skutkując koniecznością wznowienia postępowania (o ile został zachowany termin do złożenia wniosku), a następnie analizą kwestii posiadania przymiotu strony. Poza tym, w sytuacji gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni powołuje się na swój brak udziału w danym postępowaniu, a zatem na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i kwestia ta nie jest oczywista, to jej badanie de facto oznacza prowadzenie przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia, o czym mowa w art. 149 § 2 K.p.a. W świetle nie budzącego wątpliwości brzmienia tego przepisu możliwe jest to zaś dopiero po uprzednim wydaniu przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania. Tymczasem Burmistrz uznając za niebudzącą jakichkolwiek wątpliwości okoliczność, że wnioskodawczyni nie przysługuje status strony postępowania zakończonego decyzją z [...] stycznia 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy, w ogóle nie uzasadnił tego twierdzenia; wskazał tylko lakonicznie, że oddziaływanie związane z planowaną inwestycją z uwagi na jej charakter zamyka się w części nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Burmistrz nie przeprowadził w tym zakresie żadnej analizy w odniesieniu do uwarunkowań rozpoznawanej sprawy, co jak już wyżej podniesiono, powinno nastąpić dopiero po wcześniejszym wznowieniu postępowania. Zasadnie w tej sytuacji uznało Kolegium, że postanowienie Burmistrza należy uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia. Skoro bowiem wnioskodawczyni w złożonym wniosku wskazała na brak swojego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] stycznia 2018 r., a zatem na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to badanie kwestii przysługiwania jej legitymacji strony tego postępowania – wymagające poczynienia w tym zakresie stosownych ustaleń – mogło nastąpić tylko i wyłącznie po uprzednim wznowieniu postępowania, a zatem po wydaniu postanowienia o jakim mowa w art. 149 § 1 K.p.a. Brak wydania takiego postanowienia i niepoparte stosowną argumentacją stwierdzenie o nieposiadaniu przez wnioskodawczynię statusu strony stanowił ewidentny błąd organu I instancji, który musiał zostać wyeliminowany w drodze kasatoryjnego postanowienia SKO. Niezależnie od tego – jak słusznie zwróciło uwagę SKO – Burmistrz niezasadnie przyjął, że składająca wniosek nie dotrzymała ustawowego terminu w tym zakresie, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi w tej kwestii. W uzasadnieniu postanowienia z [...] września 2018 r. Burmistrz podał, że wnioskodawczyni posiadała wiedzę o wszystkich postępowaniach i decyzjach dotyczących poszczególnych budynków jednorodzinnych na działce nr 1271 w S., a zatem i o postępowaniu zakończonym decyzją z [...] stycznia 2018 r. Uzasadniając swe stanowisko organ zwrócił uwagę, że wnioskodawczyni zwracała się z wnioskiem o uznanie za stronę tego postępowania (został on rozpatrzony negatywnie postanowieniem z [...] grudnia 2017 r.). Ponadto w toku tego postępowania wnosiła ona także o połączenie w trybie art. 62 K.p.a. wszystkich postępowań o ustalenie warunków zabudowy odnoszących się do działki nr 1271; zdaniem organu I instancji wskazuje to na jej wiedzę o stanie prowadzonych postępowań oraz o ich przedmiocie. Jak jednak zasadnie stwierdziło SKO, niekwestionowana jest okoliczność, że wnioskodawczyni zdawała sobie sprawę, że w toku są postępowania o ustalenie warunków zabudowy w odniesieniu do inwestycji polegających na budowie na działce nr 1271 budynków jednorodzinnych, w tym że toczy się postępowanie którego dotyczy niniejsza sprawa. Pozostaje jednak ona bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro dla zachowania terminu z art. 148 § 2 K.p.a. istotna jest nie chwila powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu, lecz moment uzyskania informacji o wydanej w sprawie decyzji. Ze stanowiskiem Kolegium nie sposób się nie zgodzić. Treść art. 148 § 2 K.p.a. nie budzi zastrzeżeń, wymagając, by termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania liczyć od dowiedzenia się przez stronę o decyzji. Poza tym rację na również SKO twierdząc, że nie jest możliwe aby skarżąca uzyskała wiedzę o decyzji z [...] stycznia 2018 r. najpóźniej 5 lutego 2018 r., skoro jej doręczenie stronom nastąpiło po tej dacie. Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że SKO działając w trybie art. 136 § 1 K.p.a. podjęło próbę samodzielnego ustalenia terminu w którym skarżąca uzyskała wiedzę o decyzji z [...] stycznia 2018 r. W tym celu dokonało analizy akt trzech postępowań (tak I jak i II instancji) dotyczących warunków zabudowy dla działki nr 1271, jednak nie dało to oczekiwanego rezultatu. W takich okolicznościach jedynym możliwym rozstrzygnięciem było uchylenie postanowienia Burmistrza z [...] września 2018 r. i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia w oparciu o art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. Organ I instancji musi bowiem – co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia SKO – podjąć w pierwszej kolejności czynności zmierzające do zgromadzenia stosownego materiału dowodowego który pozwoli na jednoznaczne wyjaśnienie kwestii terminowości wystąpienia przez wnioskodawczynię z podaniem o wznowienie postępowania. Zakres koniecznego uzupełnienia dowodów w tym zakresie w kontekście wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przekracza zaś niewątpliwie granice zakreślone w art. 136 § 1 K.p.a. W sytuacji więc gdy okoliczność dotycząca daty pozyskania przez wnioskodawczynię wiedzy odnośnie decyzji z [...] stycznia 2018 r. jest kluczowa w niniejszej sprawie a jej ustalenie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, jako prawidłowe należało ocenić zaskarżone kasatoryjne postanowienie Kolegium. O ile w wyniku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji okaże się że termin został zachowany, zadaniem tego organu będzie wznowienie postępowania i dokonanie szczegółowej analizy kwestii posiadania przez wnioskodawczynię przymiotu strony, co powinno znaleźć stosowne odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego aktu (stwierdzenie istnienia takiej legitymacji będzie zaś skutkowało potrzebą rozważenia tej okoliczności pod kątem przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Przekroczenie terminu z art. 148 § 2 K.p.a. oznaczać z kolei będzie konieczność wydania aktu o jakim mowa w art. 149 § 3 K.p.a. Odnosząc się z uwagi na powyższe do zarzutów skargi należy uznać, że są one całkowicie chybione. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność dotrzymania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania nie została dostatecznie wyjaśniona, a zatem wcale w sposób niewątpliwy nie wynika z akt sprawy. Wnioskodawczyni powołuje się bowiem w tym zakresie na fakt doręczenia jej decyzji w innych sprawach dotyczących postępowań o ustalenie warunków zabudowy w odniesieniu do działki nr 1271 w których brała udział, twierdząc, że zasięg oddziaływania planowanych inwestycji jest taki sam jak w sprawie związanej z przedmiotem niniejszej skargi. Powyższe jednak nie może mieć dla sprawy przesądzającego znaczenia, skoro art. 148 § 2 K.p.a. odnosi się do uzyskania przez stronę wiedzy o konkretnej decyzji wydanej w konkretnej sprawie, tj. w tej, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania. Z tej samej przyczyny bez znaczenia dla sprawy jest argumentacja organu I instancji o wiedzy skarżącej o zakresie toczących się postępowań w przedmiocie warunków zabudowy dla działki nr 1271. Konieczne jest więc w tej sytuacji jednoznaczne wyjaśnienie przedmiotowej kwestii. Jeśli bowiem jak twierdzi skarżący, wnioskodawczyni nie podała wiarygodnej daty w której dowiedziała się o decyzji z [...] stycznia 2018 r., to rolą organu jest poczynienie w tym przedmiocie niezbędnych ustaleń. Jak już wskazano odnośnie zarzutu odnoszącego się do niebudzącego wątpliwości – w ocenie skarżącego – nieprzysługiwania wnioskodawczyni przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją z [...] stycznia 2018 r., za wystarczającego wyjaśnienia w tym względzie nie można uznać niepopartego żadną argumentacją stwierdzenia Burmistrza o niewykraczaniu odziaływania planowanej inwestycji poza obszar działki na którym ma ona być realizowana. Wymogu spełnienia tego obowiązku nie można wywodzić z uzasadnienia skargi, w której taka argumentacja została przedstawiona. Z podanych względów skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.