II SA/Rz 1267/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 6 lipca 2023 r. nr 5 w przedmiocie wymierzenia kary nagany - skargę oddala - II SA/Rz 1267/23 UZASADNIENIE Zaskarżonym orzeczeniem nr 5 z 6 lipca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie (dalej: KWP), po rozpoznaniu odwołania [...] M. W. utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne o wymierzeniu obwinionemu kary nagany. Jak wynika z akt sprawy, [...] M. W. został obwiniony o to, że w dniu 16 lutego 2023 roku w trakcie pełnienia służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych Komendy Policji w [...], jako policjant Zespołu [...] Komendy Policji w [...], będąc zobowiązany zakresem swoich obowiązków jako policjant przyjmujący osobę zatrzymaną nie dopełnił obowiązków służbowych, w ten sposób że w trakcie przyjmowania depozytu osoby zatrzymanej H. K. nie ujawnił w kosmetyczce znajdującej się w torbie podręcznej siedmiu sztuk amunicji Parabellum 9x19 mm spełniające wymogi przewidziane dla definicji amunicji w myśl ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tj. przewinienie z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 16 zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia z dnia 7 sierpnia 2012 roku. Jak wynika z akt postępowania dyscyplinarnego w dniu [...] kwietnia 2023 roku postanowieniem Nr [...] Komendant [...] Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] M. W. (dalej: Skarżący), któremu został przedstawiony ww. zarzut. Po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego i zakończeniu czynności dowodowych, na podstawie przedłożonego przez rzecznika dyscyplinarnego sprawozdania Komendant Policji w [...] wydał orzeczenie Nr 5 z dnia 30 czerwca 2023 roku, w którym orzekł o uznaniu Skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. W złożonym odwołaniu [...] M. W. zaskarżył orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji nie zgadzając się z rozstrzygnięciem przełożonego dyscyplinarnego. Podniósł, iż nie popełnił zarzucanego deliktu dyscyplinarnego, wskazując, iż nie był zobligowany do dokonania szczegółowego sprawdzenia posiadanych przez doprowadzanego do pomieszczenia dla osób zatrzymanych H. K. rzeczy i bagażu. W ocenie obwinionego nieujawnienie przedmiotowej amunicji nie wyczerpuje znamion przewinienia dyscyplinarnego. Zakwestionował również sposób doręczenia niektórych pism w toku postępowania dyscyplinarnego. Organ odwoławczy, opisanym na wstępie orzeczeniem nr 5, utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Policji o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany, powołując w podstawie prawnej art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 171, z późn. zm.). W uzasadnieniu KWP powołał się m.in. na uzyskaną w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] opinię biegłego z zakresu technik i uzbrojenia klasycznego, w której wskazano, iż zabezpieczona amunicja w ilości 7 stuk 9x19 mm Parabellum, spełnia wszystkie wymogi przewidziane dla definicji amunicji w myśl art. 4 ust. 2, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 1 i 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516, z późn. zm.). W powyższej sprawie między innymi przesłuchano w charakterze świadka z uprzedzeniem o treści art. 183 k.p.k. H. K., który zeznał, iż w dniu zatrzymania funkcjonariusze pozwolili mu zabrać najpotrzebniejsze rzeczy, w tym kosmetyczkę. Jak wskazał, zapomniał, że kiedyś schował do niej te 7 sztuk amunicji, którą to kosmetyczkę schował do walizki/torby. H. K. wskazał również, iż podczas pobytu w PDOZ KP w [...] amunicja była cały czas w kosmetyczce, do której nie miał dostępu a następnie amunicja została ujawniona podczas osadzania jego osoby w Zakładzie Karnym w [...]. Świadek przyznał, że zabezpieczona amunicja była jego własnością. Na dalszym etapie H. K. przedstawiono zarzut posiadania bez wymaganego zezwolenia 7 sztuk naboi pistoletowych mm Parabellum, tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k., gdzie podejrzany przyznał się do przedstawionego zarzutu. W toku postępowania dyscyplinarnego przeprowadzono oględziny zapisów monitoringu z pomieszczeń PDOZ KP w [...]. Na ich podstawie jednoznacznie potwierdzono, iż [...] M. W. osobiście wykonywał czynności z doprowadzonym H. K. (sprawdzenie prewencyjne osoby oraz sprawdzenie posiadanych rzeczy), w wyniku, których między innymi sporządził dokument w postaci kwitu depozytowego nr [...] wyszczególniając w nim wyżej wskazane rzeczy, nie ujawniając jednak przedmiotowej amunicji. Realizując czynności dowodowe przesłuchano w charakterze świadków wskazanych w orzeczeniu funkcjonariuszy Zespołu [...] KP w [...] pełniących służbę w PDOZ KP w [...], w okresie od 16 do 20 lutego 2023 roku, z których wynikało, że czynności związane ze sprawdzeniem prewencyjnym H. K. oraz jego rzeczy w ramach swoich obowiązków wykonywał Skarżący. Przy każdorazowym przyjmowaniu zmiany depozyt był przekazywany zgodnie ze sporządzonym kwitem depozytowym nr [...]. Przesłuchano w charakterze świadków również policjantów Wydziału [...] KWP w [...], którzy dnia 20 lutego 2023 roku dokonali przewiezienia już tymczasowo aresztowanego H. K. z PDOZ KP w [...] do Zakładu Karnego w [...]. Zeznali, iż po przejęciu osoby H. K. z PDOZ KP w [...] wraz z depozytem wyszczególnionym w kwicie depozytowym, udali się bezpośrednio do Zakładu Karnego w [...]. Podczas tego przejazdu H. K. jak też inne osoby nie miały bezpośredniego dostępu do depozytu H. K. Potwierdzili fakt, iż w trakcie czynności związanych z przekazaniem osoby H. K., funkcjonariusze Służby Więziennej ZK w [...] ujawnili w kosmetyczce znajdującej się w torbie podręcznej przedmiotową amunicję. Przesłuchany w dniu 15 maja 2023 roku obwiniony [...] M. W. nie przyznał się do przedstawionego zarzutu i złożył wyjaśnienia w powyższym zakresie. Z treści tych wyjaśnień obwiniony M. W. wskazał, iż według jego interpretacji przepisów, nie miał obowiązku szczegółowego sprawdzenia bagażu doprowadzanego H. K., a tym samym nie ujawniając przedmiotowej amunicji nie dopuścił się niniejszego przewinienia dyscyplinarnego. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że przepisy prawne odnoszące się do pobytu osób zatrzymanych w jednostkach organizacyjnych Policji zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 czerwca 2012r. w sprawie pomieszczeń przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, pokoi przejściowych, tymczasowych pomieszczeń przejściowych i policyjnych izb dziecka, regulaminu pobytu w tych pomieszczeniach, pokojach i izbach oraz sposobu postępowania z zapisami obrazu z tych pomieszczeń, pokoi i izb z dnia 4 czerwca 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 638 z późn. zm., dalej: rozporządzenie MSW). Z kolei zagadnienia związane z realizacją czynności służbowych związanych z pobytem osób w PDOZ określa zarządzenie nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia (Dz. Urz. KGP z 2012 r. poz. 42, z późn. zm., dalej: zarządzenie nr 130). KWP w szczególności powołał się na § 16 ww. zarządzenia, zgodnie z którym policjant przyjmujący osobę do pomieszczenia jest zobowiązany w szczególności m. in. dokonać sprawdzenia prewencyjnego, przyjąć depozyt w obecności wykonującego doprowadzenie lub konwój i wypełnić kwit depozytowy, przedłożyć kwit depozytowy do podpisu osobie przyjmowanej oraz wykonującemu doprowadzenie lub konwój, umieścić depozyt w worku lub kopercie opatrzonej imieniem i nazwiskiem osoby przyjmowanej oraz numerem kwitu depozytowego, a następnie złożyć depozyt w magazynie depozytowym. W § 18 pkt 2 określono, że policjant przekazujący osobę zatrzymaną, tymczasowo aresztowaną lub skazaną jest zobowiązany w szczególności sprawdzić czy osoba nie posiada przedmiotów, których posiadanie w pomieszczeniu jest zabronione. KWP podkreślił, że zgodnie z aktualną kartą opisu stanowiska pracy, z którą Skarżący zapoznał się i przyjął do stosowania w dniu 24 listopada 2020 roku do zakresu zadań/obowiązków policjanta określonym w punkcie 8 należy m. in. realizacja zadań zgodnie w wyżej wymienionymi aktami prawnymi i aktami zmieniającymi. Z kolei w punkcie 9 jako jedno z zadań/obowiązków wskazano sprawdzenie osoby przed przyjęciem jej do pomieszczenia dla osób zatrzymanych, wydaniem, przekazaniem lub zwolnieniem. Organ przytoczył również treść art. 15 ust. 1 pkt 9 lit b tiret pierwsze i art. 15g ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w których zdefiniowano pojęcie sprawdzenia prewencyjnego. Powołując przepis art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 4, art. 132a ustawy o Policji KWP stwierdził, że analiza materiałów zgromadzonych w ramach przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego wskazuje w sposób niebudzący najmniejszych wątpliwości na popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza Zespołu [...] Komendy Policji w [...] poprzez niewykonanie sprawdzenia prewencyjnego bagażu, umieszczonego następnie w depozycie osoby doprowadzanej do PDOZ KP w [...]. Ocena materiału dowodowego wskazuje w ocenie KWP, że działanie Skarżącego w zakresie zarzucanego mu czynu było zawinione. M. W. wniósł skargę na orzeczenie nr 5 Komendanta Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 6 lipca 2023r., zarzucając, że orzeczenie nie odnosi się do wskazanych przeze niego argumentów stwierdzając, że obwiniony interpretuje przepisy, choć nigdy takiego sformułowania nie użył. Nie odniesiono się do, wskazanego punktu 10 w Karcie opisu stanowiska pracy, gdzie wskazuje się bezpośrednio, że Skarżący ponosi: "Odpowiedzialność za: Prawidłowy przebieg służby w PdOZ i bezpieczeństwo osób umieszczonych w pomieszczeniach". Nie wskazano, w którym miejscu został zakłócony prawidłowy przebieg służby i w którym momencie narażone było bezpieczeństwo osób umieszczonych w pomieszczeniach. Nie wskazano jak powinno wyglądać sprawdzenie prewencyjne osoby (do jakiego stopnia szczegółowości), nie zwracając uwagi na cały system kursów i szkoleń poświęconych tej tematyce, za którą odpowiedzialność spoczywa na orzekających w jego sprawie. Skarżący wskazał, że do dnia dzisiejszego żaden z przełożonych nie udzielił mu nowych wytycznych w tej sprawie. W orzeczeniu wytknięto "niewłaściwe postępowanie", jednak nie wskazano jak ma wyglądać owo "właściwe". Nie dokonano również oceny a następnie korekty karty pracy, pomimo nowelizacji zarządzenia numer 130 KGP z dnia 7 sierpnia 2012r., zarządzeniem numer 16 z dnia 8 lipca 2020r. W nim dopiero wprowadzono pojęcie "sprawdzenia prewencyjnego". Orzecznik powołując się na kartę pracy sam nie zauważa, że Karta pracy obliguje Skarżącego nie do "sprawdzenia prewencyjnego" ale do "sprawdzenia", które to sformułowanie nigdy nie doczekało się definicji. Nie wskazano gdzie i kiedy następuje gradacja ze sformułowania "sprawdzenie" na "szczegółowe sprawdzenie". Nie odniesiono się do przepisu, który obliguje do szczegółowego sprawdzenia tak podczas przyjmowania osoby do PdOZ jak i osoby umieszczonej w PdOZ. Nie wskazano również jak rozumieć słowo "prewencyjne" w kontekście doprowadzenia osób do PdOZ przez patrole policyjne, bądź inne służby, przy których to osobach są ujawniane, przy powtórnym "prewencyjnym", rzeczy niebezpieczne i nielegalne. Skarżący przedstawił zastrzeżenia do materiału dowodowego, do którego włączono zeznania policjantów pełniących służbę w PdOZ, których nie rozpytano na okoliczność: prowadzonych szkoleń, dotychczasowych podobnych wydarzeń, zrozumienia przez nich sformułowania "sprawdzenie prewencyjne", "szczegółowe sprawdzenie osoby", "odpowiedzialność", "zadania" "obowiązki", "uprawnienia". W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach doszedł do przekonania, że skarga jako niezasadna winna podlegać oddaleniu. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie do art. 132 ust 2 ww. ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Art. 132 ust. 3 ww. ustawy wskazuje, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: - niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (pkt 4). Art. 134 ustawy o Policji przewiduje, że karami dyscyplinarnymi są: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby; 7) wydalenie ze służby. Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające (art. 134h ust. 1a). Zgodnie z art. .134h ust. 2 ww. ustawy, na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, w stanie nietrzeźwości albo w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka; 2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej; 3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji; 4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. Z kolei jak przewiduje art. 134h ust. 3 ww. ustawy, na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) nieumyślność jego popełnienia; 2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków; 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych; 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że Skarżący 16 lutego 2023r. dokonywał sprawdzenia prewencyjnego osoby doprowadzonej przez funkcjonariuszy CBŚP do Komendy Policji. Dokonał sprawdzenia posiadanych przez zatrzymanego rzeczy, zabezpieczając je a następnie sporządził kwit depozytowy, w którym wykazał przedmioty należące do zatrzymanego. Skarżący dokonał sprawdzenia zarówno rzeczy znajdujących się bezpośrednio na osobie zatrzymanego, jak i przedmiotów znajdujących się w torbie, jaką zabrał ze sobą zatrzymany. Po sporządzeniu kwitu depozytowego rzeczy zostały umieszczone w depozycie. Podczas przyjęcia zatrzymanego w Zakładzie Karnym ujawniono, że w kosmetyczce, znajdującej się w torbie podróżnej zatrzymanego znajdowało się 7 sztuk amunicji. Skarżący został obwiniony o to, że w tracie przyjęcia depozytu nie ujawnił w kosmetyczce znajdującej się w torbie 7 sztuk amunicji Parabellum 9x19 mm, spełniającej wymogi amunicji w myśl ustawy o broni i amunicji. Powyższe okoliczności wynikają ze zgromadzonych w sprawie dowodów, wyszczególnionych w zaskarżonym orzeczeniu, w szczególności z oględzin zapisów monitoringu pomieszczeń, w których dokonywano czynności z zatrzymanym, przesłuchań w charakterze świadków funkcjonariuszy Zespołu [...] KP, pełniących służbę w okresie od 16 do 20 lutego 2023r., policjantów Wydziału [...] KWP, którzy dokonali przewiezienia już tymczasowo aresztowanego z PDOZ w [...] do Zakładu Karnego w [...], jak również z zeznań zatrzymanego i opinii biegłego na okoliczność rodzaju ujawnionej amunicji. Skarżący nie kwestionował, że dokonywał sprawdzenia zatrzymanego i rzeczy znajdujących się przy jego osobie. Wskazywał natomiast, że stopień szczegółowości sprawdzenia, czy też sprawdzenia prewencyjnego nie został w sposób precyzyjny dookreślony zwłaszcza, jeżeli chodzi o stopień szczegółowości sprawdzenia bagażu. W konsekwencji podważał podstawę do wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany wskazując, że Organy wymierzające mu karę dyscyplinarną nie odniosły się do przepisu, który obliguje do szczegółowego sprawdzenia tak podczas przyjmowania osoby do PDOZ, jak i osoby w nim umieszczonej. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego w pierwszej kolejności wskazać należy, że pojęcie sprawdzenia prewencyjnego zostało zdefiniowane w ustawie o Policji. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 9 ustawy o Policji, policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo dokonywania sprawdzenia prewencyjnego w celu ochrony przed bezprawnymi zamachami na życie lub zdrowie osób lub mienie lub w celu ochrony przed nieuprawnionymi działaniami skutkującymi zagrożeniem życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa i porządku publicznego lub: a) zapobiegania zdarzeniom o charakterze terrorystycznym - osób w związku z ich dostępem na teren obiektów lub obszarów ochranianych przez Policję lub w związku z zabezpieczeniem przez Policję imprez masowych lub zgromadzeń, bagaży lub przedmiotów posiadanych przez te osoby, a także środków transportu lądowego, powietrznego lub wodnego lub pojazdów, którymi się poruszają w związku z dostępem do tych obiektów lub obszarów, b) znalezienia i odebrania przedmiotów, których użycie ze względu na ich właściwości może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa przeprowadzonych czynności osób: – doprowadzanych przez Policję na polecenie lub zarządzenie uprawnionego organu lub w związku z realizacją czynności określonych przepisami prawa lub osób w stanie nietrzeźwości doprowadzanych przez Policję w celu wytrzeźwienia do siedziby jednostki organizacyjnej Policji lub innego miejsca określonego przepisami prawa lub wskazanego przez uprawniony organ, na polecenie lub zarządzenie którego dokonuje się doprowadzenia, w tym osób doprowadzanych umieszczonych w jednostkach organizacyjnych Policji w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, – zatrzymywanych w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2-3, osób zatrzymanych, przyjmowanych do jednostek organizacyjnych Policji do pomieszczeń dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, pokoi przejściowych, tymczasowych pomieszczeń przejściowych lub policyjnych izb dziecka lub umieszczanych w tych pomieszczeniach, – pozbawionych wolności, w tym przebywających w zakładach karnych, aresztach śledczych, zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich, policyjnych izbach dziecka lub innych ośrodkach dla nieletnich, a także osób skazanych lub tymczasowo aresztowanych przekazywanych na podstawie umów międzynarodowych, podczas wykonywania w stosunku do tych osób przez Policję, na polecenie sądu lub prokuratora, czynności polegających na przemieszczaniu tych osób w związku z wykonywaniem czynności procesowych lub innych czynności określonych przez sąd lub prokuratora. Art. 15g ustawy o Policji w sposób szczegółowy określa, na czym polega sprawdzenie prewencyjne. Zgodnie z tym przepisem, sprawdzenie prewencyjne, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9, polega na manualnym sprawdzeniu osoby, zawartości jej odzieży oraz przedmiotów znajdujących się na jej ciele lub przez nią posiadanych, sprawdzeniu za pomocą środków technicznych niezbędnych do wykrywania materiałów i urządzeń niebezpiecznych lub których posiadanie jest zabronione, w szczególności broni, materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych i ich prekursorów, sprawdzeniu biochemicznym, lub z wykorzystaniem psa służbowego w zakresie niezbędnym do realizacji celu podejmowanych czynności w danych okolicznościach oraz w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której czynności są wykonywane. Należy więc zwrócić uwagę, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 9 lit. b ww. ustawy wprost określa, że sprawdzenie prewencyjne ma służyć m.in. znalezieniu i odebraniu przedmiotów, których użycie ze względu na ich właściwości może spowodować zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa przeprowadzonych czynności osób zatrzymanych. Do takich przedmiotów z całą pewnością zaliczyć należy amunicję, spełniającą wymogi z ustawy o broni i amunicji. Ponadto z przepisu art. 15g ust. 1 ustawy o Policji wynika, że sprawdzenie prewencyjne polega nie tylko na manualnym sprawdzeniu osoby, zawartości jej odzieży oraz przedmiotów znajdujących się na jej ciele, ale również na sprawdzeniu przedmiotów przez nią posiadanych. Obowiązek w ramach sprawdzenia prewencyjnego nie jest więc ograniczony wyłącznie do osoby zatrzymanego ale również obejmuje przedmioty przez nią posiadane a zatem w okolicznościach niniejszej sprawy, również torbę podróżna zatrzymanego, w której znajdowała się kosmetyczka z zawiniętą amunicją. W przypadku Skarżącego nie został zrealizowany cel dokonywanej przez niego czynności, polegający na ujawnieniu przedmiotów stwarzających zagrożenie dla życia, zdrowia lub bezpieczeństwa. Brak dokładnej weryfikacji wszystkich przedmiotów znajdujących się torbie podróżnej zatrzymanego skutkował nieujawnieniem amunicji, która w rezultacie spoczywała w depozycie i została ujawniona dopiero w zakładzie karnym. Zdaniem Sądu zarówno Komendant Policji, jak i Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo przyjęli, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, polegającej na niedopełnieniu obowiązków służbowych, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy Skarżącego do zakresu jego zadań należy realizacja obowiązków zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 czerwca 2012r. oraz zarządzeniem nr 130 Komendanta Głównego Policji. W przepisie § 5 ust. 2 załącznika nr 1 regulamin pobytu osób w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia do rozporządzenia MSW wprost wskazano, że osobę przyjmowaną do pomieszczenia oraz w nim umieszczoną poddaje się sprawdzeniu prewencyjnemu. Również zarządzenie nr 130 w § 16, § 18 wprost zalicza do obowiązków policjanta przyjmującego i przekazującego osobę zatrzymaną dokonanie sprawdzenia prewencyjnego. Nie budzi więc wątpliwości, że do zakresu obowiązków Skarżącego należy dokonanie sprawdzenia prewencyjnego. Twierdzenia Skarżącego co do braku sprecyzowania stopnia szczegółowości sprawdzenia prewencyjnego nie mogą odnieść skutku na gruncie niniejszej sprawy. Przywołane powyżej przepisy ustawy o Policji wprost określają, jaki winien być zakres sprawdzenia prewencyjnego oraz jakie są cele tego rodzaju czynności. Do przedmiotów posiadanych przez zatrzymanego, wymienionych w art. 15g ust. 1 ustawy o Policji należy zaliczyć również bagaż zatrzymanego i znajdujące się w nim rzeczy osobiste, które jak pokazują okoliczności niniejszej sprawy, również mogą zawierać przedmioty stwarzające zagrożenie dla życia, zdrowia lub bezpieczeństwa. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zostały szczegółowo opisane okoliczności związane z popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i Sąd aprobuje argumentację uzasadniającą te ustalenia, a znajdującą potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Odnosząc się do kary wymierzonej skarżącemu należy zauważyć, że w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1587/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymierzenie zatem w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134h ust. 1-4 ustawy). Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił całokształt okoliczności sprawy oraz obszerny materiał dowodowy. Orzekając o karze, organ uwzględnił ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśnił przyczyny wymierzenia skarżącemu kary nagany. Nagana jest oprócz upomnienia jedną z łagodniejszych, przewidzianych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych. Naganę można orzec tylko wtedy, gdy ze względu zarówno na charakter, jak i okoliczności przewinienia lub właściwości i warunki osobiste policjanta należy zasadnie przypuszczać, że jej zastosowanie jest wystarczające do uświadomienia mu, że poszanowanie prawa i uznanych powszechnie za najwłaściwsze zasad współżycia społecznego jest jego powinnością (wyrok WSA w Warszawie z 3.10.2019 r., II SA/Wa 1042/19, LEX nr 3014155). Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.