II SA/Rz 1299/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i powołania na stanowisko równorzędne I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 18 czerwca 2025 r. nr 222/2025; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie na rzecz skarżącego G. L. kwotę 497 zł /słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie (dalej: "KWP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] sierpnia 2025 r. nr [...] wydany w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 32 ust. 2 i art. 38a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2015 r., poz. 636 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm. – dalej: "rozporządzenie"). Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Komendant Miejski Policji w [...] (dalej: "organ I instancji") rozkazem personalnym z [...] czerwca 2025 r. nr [...] zwolnił z dniem 30 czerwca 2025 r. GL (dalej: "skarżący") ze stanowiska Naczelnika Wydziału [....] Komendy Miejskiej Policji w [...] i mianował z dniem 1 lipca 2025 r. na równorzędne stanowisko eksperta Zespołu do [....] Wydziału [....] Komendy Miejskiej Policji w [...] . Na nowym stanowisku służbowym określono mnożnik kwoty bazowej odpowiadający stanowisku eksperta, tj. 2,591 oraz wysokość uposażenia zasadniczego w kwocie 5 680 zł miesięcznie. Jednocześnie ww. funkcjonariuszowi cofnięto dodatek funkcyjny w kwocie 1 910 zł miesięcznie i przyznano dodatek służbowy w kwocie 950 zł miesięcznie. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wyjaśnił, że mianowanie Skarżącego na stanowisko eksperta Wydziału [....] Komendy Miejskiej Policji w [...] spowodowane jest koniecznością wzmocnienia stanu osobowego tej komórki organizacyjnej z uwagi na braki kadrowe. Wskazał na atmosferę służby i pracy w kierowanej przez Skarżącego komórce. Skarżący nie wyraził zgody na proponowane zwolnienie i mianowanie na równorzędne stanowisko. Organ wyjaśnił, że ww. funkcjonariusz jako oficer Policji posiada doświadczenie i kwalifikacje do mianowania na stanowisko eksperta, co daje gwarancję właściwego wypełniania obowiązków wynikających z zakresu zadań realizowanych na tym stanowisku. Rolą przełożonego jest zapewnienie sprawnego funkcjonowania podległych mu komórek organizacyjnych. Rygor natychmiastowej wykonalności został nadany ze względu na dobro służby polegające na podejmowaniu decyzji personalnych o niezwłocznym skutku. Skarżący złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego i wniósł o jego uchylenie. Wskazał na swoją nienaganną szesnastoletnią służbę w policji, co potwierdza orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji, którym został uniewinniony od przedstawionych mu zarzutów dyscyplinarnych. W trakcie pełnienia służby ukończył wiele kursów specjalistycznych. Pełniąc służbę na stanowisku Naczelnika Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] realizował wiele inicjatyw, których był pomysłodawcą. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania KWP decyzją z [...] sierpnia 2025 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny z [...] czerwca 2025 r. w części dotyczącej określenia wysokości mnożnika kwoty bazowej, tj. 2,591 oraz wysokości uposażenia zasadniczego, tj. 5,680 złotych i jednocześnie postanowił: - określić wysokość mnożnika kwoty bazowej na 2,690 oraz wysokości uposażenia zasadniczego, tj. 5,900 złotych, - zachować prawo do mnożnika kwoty bazowej obowiązującego na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym, tj. 2,690 z uposażeniem zasadniczym w kwocie 5,900 złotych, do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego, - w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymać w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że art 32 ust. 1 ustawy o Policji stanowi samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Funkcjonariusza Policji pełniącego służbę, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności można przenieść bez jego zgody na inne równorzędne stanowisko służbowe, gdy przemawia za tym dobro tej służby. Istotą służby jest między innymi dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, a granice dyspozycyjności zakreślone są przepisami ustawy oraz aktów wykonawczych. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z tym przełożony, w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje jego istotne składniki. Decyzja o przeniesieniu na inne równorzędne stanowisko służbowe podejmowana jest jednostronnie, w ramach uznania administracyjnego. Zgodnie z art. 38a ustawy o Policji równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Równorzędność stanowisk nie oznacza ich identyczności. Ustawa wymaga, aby stanowiska były równorzędne, a nie tożsame. Organ wyjaśnił, że skarżący przed wydaniem decyzji zajmował stanowisko Naczelnika Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] , w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,690 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 5,900 złotych i dodatkiem funkcyjnym w kwocie 1,910 złotych miesięcznie. Rozkazem personalnym z [...] czerwca 2025 r. został z dniem 30 czerwca 2025 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 lipca 2025 r. mianowany na równorzędne stanowisko eksperta Zespołu do [....] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] , w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,591 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 5,680 złotych miesięcznie. Jednocześnie z dniem 30 czerwca 2025 r. ww. cofnięto dodatek funkcyjny w kwocie 1,910 i z dniem 1 lipca 2025 roku przyznano dodatek służbowy w kwocie 950 złotych miesięcznie. W ocenie organu skarżący został zatem mianowany na równorzędne stanowisko służbowe, tj. zachowana została ta sama grupa zaszeregowania oraz taki sam stopień etatowy. Niemniej jednak wyjaśnił, że mnożnik kwoty bazowej na stanowisku naczelnika wydziału w komendzie miejskiej Policji, w 9 grupie zaszeregowania wynosi 2,690 (kolumna B tabeli), natomiast mnożnik kwoty bazowej na stanowisku eksperta w 9 grupie zaszeregowania wynosi 2,591 (kolumna C tabeli). W myśl § 2a ust. 1 rozporządzenia policjant przeniesiony na stanowisko służbowe w tej samej grupie zaszeregowania, na którym przysługuje mnożnik kwoty bazowej niższy od obowiązującego na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym, zachowuje prawo do tego mnożnika do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego. W okolicznościach sprawy skarżący został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe, na którym przysługuje mnożnik kwoty bazowej niższy od obowiązującego na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. W związku z powyższym zgodnie z § 2a ust. 1 rozporządzenia koniecznym było uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego organu I instancji w części dotyczącej określenia mnożnika kwoty bazowej. Zdaniem organu odwoławczego w pozostałej części rozkaz personalny uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne i nie ma charakteru dowolności, jest konsekwencją potrzeb służby. Jako prawidłowe organ odwoławczy ocenił także cofnięcie dodatku funkcyjnego i przyznanie dodatku służbowego z określeniem jego wysokości adekwatnie do realizacji zadań i czynności służbowych. Określając wysokość dodatku służbowego na nowym stanowisku wziął pod uwagę charakter oraz zakres czynności służbowych, który jest mniejszy niż na zajmowanym przez odwołującego poprzednio stanowisku kierowniczym. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego w zakresie dążenia przez osoby trzecie do usunięcia go ze stanowiska naczelnika, co miało także podłoże polityczne, organ wyjaśnił, że zarzuty te nie mają charakteru merytorycznego i nie mają wpływu na prawidłowość decyzji. Natomiast postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec Skarżącego, jest postępowaniem odrębnym pozostającym bez wpływu na postępowanie w przedmiocie zmiany stosunku służbowego. Organ jeszcze raz podkreślił, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest swoistym stosunkiem administracyjnoprawnym, którego cechą jest między innymi podporządkowanie się co do rodzaju, czasu, jak i miejsca pełnienia służby. Dynamiczna zmiana miejsca pełnienia służby nieodłącznie wiąże się ze specyfiką służby w Policji i policjant nie może oczekiwać, że przez cały okres służby w Policji będzie ją pełnić na tym samym stanowisku, w tej samej komórce organizacyjnej, czy nawet w tej samej jednostce Policji. Ustawodawca nie uzależnił również możliwości przeniesienia policjanta do innej komórki organizacyjnej od dotychczasowego zakresu zadań, jego kwalifikacji zawodowych, czy też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Rygor natychmiastowej wykonalności został nadany w celu zapewnienia ciągłości służby i prawidłowej realizacji zadań służbowych. W skardze do Sądu skarżący zrzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego organu I instancji w zaskarżonej części mimo, niewykazania przesłanki ważnego interesu służby w zwolnieniu Skarżącego z zajmowanego stanowiska Naczelnika Wydziału [...] KMP w [...] i mianowania go na stanowisko eksperta Wydziału [....] KMP w [...] , jak również wobec ustania przesłanki kreowania przez Skarżącego rzekomo złej atmosfery służby i pracy w kierowanej przez niego jednostce będącej podstawą zwolnienia go ze zajmowanego stanowiska; 2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych żądań; 3. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie w sposób rzetelny wszechstronny i kompleksowy materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, 4. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenia przez organ uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy i lakoniczny, nieodpowiadający wymogom przewidzianym dla uzasadnienia decyzji uznaniowych. Wobec powyższych zarzutów skarżący zwrócił się o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w zaskarżonej części, tj. w zakresie w jakim utrzymuje w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Ponadto wniósł o uchylenie rozkazu personalnego organu I instancji w całości, o dopuszczenie dowodu z wymienionych w skardze dokumentów i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że jedynym uzasadnieniem faktycznym powołanym jako powód odwołania go z zajmowanego stanowiska jest lakoniczne i uniwersalne stwierdzenie, że przedmiotowa zmiana podyktowana jest potrzebami służby, jej interesem i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji na terenie podległym Komendzie Miejskiej Policji. Brak jest odwołania się do jakichkolwiek okoliczności faktycznych indywidualizujących zaistniałą sytuację, analizy sytuacji kadrowej jednostki, oceny kwalifikacji i doświadczenia Skarżącego w kontekście planowanego mianowania go na nowe stanowisko całkowicie odbiegające w zakresie realizowanych obowiązków od dotychczas zajmowanego (Wydział [....], na Wydział [...]). Braki w zakresie uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego czynią go dowolnym, uniemożliwiają skuteczną polemikę z rozstrzygnięciem oraz wykluczają przeprowadzenie sądowo-administracyjnej kontroli legalności podjęcia decyzji. Organ II instancji w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego do istotnego aspektu faktycznego podniesionego w rozkazie personalnym KMP w [...] , jako przyczyny zwolnienia Skarżącego z zajmowanego stanowiska, a mianowicie negatywnej atmosfery służby i pracy panującej w kierowanym przez niego Wydziale [...] KMP w [...] . Od tego zarzutu został uniewinniony orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2025 r. nr [...] . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie w sprawie zwolnienia z dniem 30 czerwca 2025 r. GL z zajmowanego stanowiska Naczelnika Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] i mianowania z dniem 1 lipca 2025 r. na równorzędne stanowisko eksperta Zespołu do [.....] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] . Istota sporu w sprawie sprowadza się do interpretacji przepisów rozdziału 5 ustawy o Policji, które dotyczą nawiązywania i rozwiązywania oraz przekształceń stosunku służbowego policjanta. Chodzi przede wszystkim o art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi: "1. Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie i komendanci szkół policyjnych. 2. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego". W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że przepis powyższy nie zawiera przesłanek determinujących zmiany personalne dokonywane przez upoważniony organ. Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza i przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to z drugiej strony dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych. Właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody (z urzędu) w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości. Nie oznacza to jednak dowolności w korzystaniu z tego instrumentu w kształtowaniu polityki kadrowej w Policji. Przyjmuje się zatem, że do decyzji wydawanych w oparciu o przepis art. 32 ustawy o Policji stosuje się wszystkie reguły dotyczące postępowania administracyjnego. Właściwy komendant jest uprawniony do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a. - interes społeczny, w tym przypadku interes służbowy Policji, oraz słuszny interes policjanta. Decyzja wydawana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, czy organ spełnił przesłanki ustawowe, w tym zwłaszcza dotyczące równorzędności stanowisk, czy nie przekroczył przy tym granic pozostawionej mu dyskrecjonalności i uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, czy uzasadnienie to jest przekonujące - w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Poza granicami kontroli sądowej pozostaje natomiast wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Należy jednak zaakcentować, że przyznanie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury jednostek Policji oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności przy podejmowanych rozstrzygnięciach (por.m.in. wyrok NSA z 3 września 2024 r., sygn. III OSK 2424/23, wyrok NSA z 17 stycznia 2019 r., sygn. I OSK 282/17, wyrok NSA z 5 października 2017 r., sygn. I OSK 760/17, wyrok WSA w Warszawie z 1 marca 2011 r., sygn. II SA/Wa 1796/10, wyrok WSA w Olsztynie z 6 października 2011 r., sygn. II SA/Ol 605/11, wyrok WSA w Białymstoku z 1 sierpnia 2024 r., sygn. II SA/Bk 362/24, wyrok WSA w Białymstoku z 28 lipca 2016 r., sygn. II SA/Bk 366/16, wyrok WSA w Kielcach z 13 czerwca 2012 r., sygn. II SA/Ke 246/12 wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i rozkaz personalny organu I instancji, nie spełniają ich w należytym stopniu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wymogu równorzędności stanowiska, na które dokonywane jest przeniesienia, odnotować należy, że na podstawie ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. 2020 r., poz.1610 ) w ustawie o Policji dodano art. 38 a, którym to przepisem zdefiniowano pojęcie stanowiska równorzędnego. Jest nim zgodnie z tym przepisem: stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. W związku z powyższym utraciły na aktualności orzeczenia Sądów, podejmujące się definiowania tego pojęcia wskazujące, że musi się ono charakteryzować takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego. Wobec powyższego przyjmowano, że w sytuacji przeniesienia policjanta, któremu przysługiwał dodatek funkcyjny na stanowisko, na którym ten dodatek nie przysługuje nie można było mówić o równorzędności stanowisk. Dodatek funkcyjny związany był wyłącznie z zajmowaniem stanowisk kierowniczych i samodzielnych, przeniesienie na stanowisko nie posiadające tej cechy, nie gwarantowało równorzędności. Aktualnie, w zw. z treścią cytowanego art. 38a ustawy o Policji decyduje o tym wyłącznie stopień zaszeregowania i stopień etatowy. Zgodzić należy się z Organem, że w przypadku Skarżącego ten wymóg został spełniony. Zarówno dotychczas zajmowane przez Skarżącego stanowiska Naczelnika Wydziału, jak również stanowisko eksperta, na które został mianowany charakteryzuje, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1236) ten sam 9 stopień zaszeregowania oraz ten sam stopień etatowy – podinspektora. Spełnienie tego warunku nie zwalniało jednak Organu od uzasadnienia swojej decyzji w myśl zasad wyżej opisanych. W tym zakresie Sąd stwierdza braki, które powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu podane w uzasadnieniu decyzji tak I, jak i II instancji podstawy do przeniesienia Skarżącego na równorzędne stanowisko nie zostały uzasadnione w sposób pozwalający na ustalenie rzeczywistej przyczyny przeniesienia i okoliczności ją usprawiedliwiających. Organ I instancji jako te wskazał atmosferę służby i pracy panującą w kierowanej przez Skarżącego komórce organizacyjnej, z której został przeniesiony, z drugiej zaś braki kadrowe w komórce organizacyjnej, do której został przeniesiony oraz zapewnienie optymalnej realizacji zadań wynikających z właściwości pełnionej funkcji. Z kolei Organ II instancji podkreślając spoczywający na nim obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy stwierdził, że Komendant Miejski Policji w [...] , jako organ administracji publicznej odpowiedzialny za ład i porządek na podległym mu terenie, a także zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w kierowanych jednostkach oraz komórkach organizacyjnych i prowadzenia polityki kadrowej zgodnie z zasadami racjonalnego gospodarowania zasobami ludzkimi, mając na uwadze doświadczenie oraz predyspozycje osobiste policjanta, a także interes społeczny, tożsamy z interesem służby, zwolnił Skarżącego i z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianował go na równorzędne stanowisko. Sąd podziela stanowisko Skarżącego, że uzasadnienie decyzji stanowi de facto zlepek uniwersalnych stwierdzeń, które mogą zostać wykorzystane do szeregu innych decyzji, ale nie uzasadniają tej konkretnej decyzji. Zgodzić należy się także z tym twierdzeniem, że w uzasadnieniu brak jest odwołania do jakichkolwiek okoliczności faktycznych indywidualizujących sytuację Skarżącego, analizy sytuacji kadrowej, oceny kwalifikacji i doświadczenia Skarżącego w kontekście planowanego mianowania na nowe stanowisko całkowicie odbiegające w zakresie realizowanych obowiązków od dotychczas zajmowanego. Stanowisko Organu jawi się również jako nieuzasadnione jeśli wziąć pod uwagę podnoszoną w skardze okoliczność, że w tym samym dniu co wydany przez organ I instancji rozkaz personalny wydano orzeczenie Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] czerwca 2025 r. uniewinniające Skarżącego od zarzucanego mu w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutu, że w okresie od stycznia 2023 r., do 5 stycznia 2024 r. jako Naczelnik Wydziału [...] KMP w [...] nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że nie dbał o atmosferę pracy i dobre stosunki międzyludzkie. Dodatkowo dołączone do akt, akta osobowe Skarżącego wskazują na nienaganny przebieg służby, który Skarżący rozpoczął już w 2009 r. Od tego czasu akta zwierają pełną dokumentację awansów na kolejne szczeble, informacje o przyznawanych premiach, odbytych i organizowanych kursach. Nie zawierają żadnych informacji, które wywołały by wątpliwości co do prawidłowości realizacji powierzonych mu obowiązków, czy też konfliktów na tym tle. W świetle powyższego użyte w uzasadnieniach argumenty, jako nieznajdujące żadnego poparcia w faktach nie mogły uzasadniać wydanej decyzji. Brak jest uzasadnia zarówno interesu indywidulanego Skarżącego jak również interesu społecznego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a.