II SA/Bk 366/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. I. na rozkaz personalny P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 32 ust. 1, 2 i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), mianował A. I. na stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowego Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w S. i określił należną jej grupę uposażenia zasadniczego z mnożnikiem kwoty bazowej i dodatkiem służbowym. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że Komendant Miejski Policji w S. wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. wystąpił o mianowanie st. sierż. A. I. – policjanta Komendy Powiatowej Policji w S., pełniącej służbę na stanowisku referenta Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego, na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowego Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego w kierowanej przez niego Komendzie Miejskiej w S.W uzasadnieniu wniosku podał, że we wskazanym Wydziale jest 7 wakatów na stanowiskach policyjnych. St. sierż. A. I. na stałe zamieszkuje w S., co gwarantuje dostępność policjanta przy planowaniu służbyi organizowaniu działań. Komendant Powiatowy Policji w S. wniósł o pozytywne rozpatrzenie wniosku. P. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2013 r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, z dniem [...] listopada 2013 r. zwolnił st. sierż. A. I. z zajmowanego stanowiska referenta Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej w S. i z dniem [...] grudnia 2013 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. Na skutek wniesienia przez wyżej wymienioną od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia, ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] stycznia 2014 r. oraz datę przeniesienia na dzień [...] stycznia 2014 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Komendant Miejski Policji w S. w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], na mocy którego mianował st. sierż. A. I. na wskazane na wstępie stanowisko służbowe wskazał, że było ono konsekwencją przeniesienia ww. policjantki do dalszego pełnienia służby w tej jednostce Policji z Komendy Powiatowej Policji w S. Na skutek wniesienia przez st. sierż. A. I. od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał P. Komendant Wojewódzki Policji w B., który rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a."), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowego Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w S. i ustalił nowy termin mianowania na dzień [...] marca 2014 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego, wskazując na opisany powyżej stan faktyczny i prawny oraz przytaczając argumentację organu pierwszej instancji stwierdził, że stanowisko służbowe, na które mianowano wyżej wymienioną policjantkę, jest stanowiskiem równorzędnym do dotychczas przez nią zajmowanego – o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku przez st. sierż. A. I. doświadczenia w służbie patrolowej wskazał, że zajmowała ona stanowiska w pionie prewencji, w tym w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym, zna specyfikę pracy oraz posiada doświadczenie w jej wykonywaniu. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. oraz obszernie wyjaśnił regulacje dotyczące uprawnień policjantki związane z rodzicielstwem. Stwierdził, że ciąża nie stanowi przeciwwskazania do wykonywania przez wyżej wymienioną obowiązków na stanowisku służbowym, na które została mianowana. Ponadto P. Komendant Wojewódzki Policji w B. wskazał, że zarzuty odwołania związane z przeniesieniem st. sierż. A. I., dotyczące miejsca jej zamieszkania i konieczności dojazdów, zostały rozstrzygnięte w postępowaniu administracyjnym zakończonym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] i nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Rozkaz personalny P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] stał się przedmiotem skargi A. I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżąca zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 79 ustawy o Policji w zw. z art. 178 § 1 Kodeksu pracy oraz art. 78 Konstytucji RP, poprzez wydanie rozkazu personalnego godzącego w jej uprawnienia rodzicielskie gwarantowane przepisami prawa; - art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, polegające na przyjęciu, że stanowiska w różnych jednostkach Policji, w różnych zespołach wypełniających odmienne zadania i charakteryzujących się znacznymi odrębnościami związanymi z kwalifikacją funkcjonariuszy, a jedynie o tej samej wartości uposażenia, są stanowiskami równorzędnymi, a ponadto, poprzez zastosowanie instytucji przeniesienia policjanta z nadużyciem uzasadnionej potrzeby służby i niezgodnie ze słusznym interesem strony. II. przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w szczególności poprzez brak przekonującego uzasadnienia rozkazu personalnego podjętego w stosunku do skarżącej, co czyni go dowolnym i arbitralnym; - art. 10 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału i uniemożliwienie wypowiedzenia się przed ponownym wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie oraz brak przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu, którego przedmiotem była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy; - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przyczyn, z powodu których organ nie uwzględnił okoliczności wskazanych przez skarżącą, a mających znaczenie dla jej pozostania i dalszej służby w KPP w S.; - art. 138 k.p.a., poprzez zaniechanie merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości; - art. 155 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], gdy okoliczności sprawy przemawiały za uchyleniem go w całości, albowiem przemawiał za tym zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie rozkazów personalnych organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 429/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. z dniem [...] grudnia 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Z treści tego przepisu wynika, iż ma on charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Pomimo jednak, iż nie zawiera on typowych norm materialnoprawnych, określając przesłanki "mianowania na stanowisko" i "zwolnienia ze stanowiska", należy przyjąć, że wobec braku w ustawie odrębnych przesłanek "zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska" i "mianowania na równorzędne stanowisko", przepis ten stanowi samoistną podstawę prawną do wydania decyzji (rozkazu personalnego) o przeniesieniu policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe. Nie ulega także wątpliwości, iż na podstawie powołanego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko co najmniej równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym wymieniono obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Z akt sprawy wynika, że przeniesienie skarżącej nastąpiło na stanowisko służbowe z takim samym zaszeregowaniem: w 3 grupie, z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym 330 zł i dodatkiem za stopień 810 zł, a kwota podstawowego uposażenia na nowym stanowisku służbowym oraz mnożnik kwoty bazowej i stopień etatowy nie uległy zmianie. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie oznacza to jednak, że jest to stanowisko równorzędne. Nie tylko bowiem zaszeregowanie stanowi o równorzędności stanowisk. Zasadnicze znaczenie ma także charakter i rodzaj wykonywanej pracy, który w przypadku skarżącej i "nowego" stanowiska w Komendzie Miejskiej Policji w S. znacznie różni się od wykonywanego poprzednio w S. i jest w istocie znacznie bardziej wymagający niż poprzednio. Rację ma skarżąca, że w tym wypadku nie można mówić o równorzędności tych stanowisk. Zupełnie inne są kompetencje i obowiązki w wydziałach patrolowych i prewencyjnych, a inne w wydziałach związanych z przestępczością gospodarczą. Zakres obowiązków w tych pierwszych jest znacznie szerszy i połączony ze znacznie większym wysiłkiem fizycznym i różnymi porami pracy. Po analizie zakresu obowiązków na obydwu stanowiskach można dojść do przekonania, iż przeniesienie skarżącej było w istocie pewną formą "degradacji", pomimo pozostawienia stopnia i kategorii zaszeregowania na niezmienionym poziomie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że zarzut naruszenia art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji jest trafny. W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 79 ustawy o Policji w zw. z art. 178 § 1 Kodeksu pracy. W sprawie nie bez znaczenia jest i powinna być ciąża skarżącej. Konieczność dojazdu z S. do S. w celu wykonywania służby może negatywnie wpływać zarówno na ciążę, jak i później na wychowywanie dziecka. Skarżąca przedstawiła zaświadczenie, że jest w ciąży oraz dowód zameldowania w S. Organ do tych okoliczności odniósł się w sposób bardzo lakoniczny, czym w istocie naruszył art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 3069/14 w punkcie 1 sprostował zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 429/14 w ten sposób, że w miejsce słowa "decyzja" wpisał "rozkaz personalny" oraz w miejsce określenia "przeniesienia na inne stanowisko służbowe" wpisał "mianowania na stanowisko służbowe". W punkcie 2 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Sąd kasacyjny zaznaczył, że przedmiotem skargi A. I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku był rozkaz personalny P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Tymczasem Sąd pierwszej instancji, zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjął, że sprawa dotyczy przeniesienia skarżącej na inne stanowisko służbowe. Nie dostrzegł, że sprawa zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego referenta Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego w Komendzie Powiatowej Policji w S. i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji Komendzie Miejskiej Policji w S. została rozstrzygnięta rozkazem personalnym P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], utrzymanym w tym zakresie w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] i poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 628/14. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, w czym upatruje naruszenie przez organy poszczególnych wymienionych przepisów postępowania oraz nie przeprowadził niezbędnej w takim przypadku analizy wpływu stwierdzonych uchybień na wynik sprawy administracyjnej, przez co naruszył przepisy postępowania. Sąd kasacyjny zaznaczył również, że decyzja dotycząca mianowania policjanta na stanowisko służbowe ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Zdaniem NSA w sprawie nie dokonano oceny równorzędności stanowiska służbowego, na które skarżąca została mianowana. Wskazał, że dokonując analizy równorzędności stanowisk należy wziąć jak najwięcej elementów pozwalających na ich ocenę, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego stanowiska służbowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79 ustawy o Policji w związku z art. 178 § 1 Kodeksu pracy, NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał analizy tych przepisów i ich zastosowania w sprawie. W ocenie Sądu kasacyjnego organ szczegółowo wyjaśnił kwestie związane z rodzicielstwem oraz podał jakie związane z nim uprawnienia przysługują policjantce. Powołując załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 1996 r. w sprawie wykazu prac wzbronionych kobietom (Dz. U. Nr 114, poz. 545) wskazał, że służba w patrolu nie może być uznana za pracę stwarzającą ryzyko ciężkiego urazu fizycznego lub psychicznego. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Przystępując do ponownej oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] należy podkreślić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązany był uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 3069/14. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: "p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji lub postanowienie (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1602/12, wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I GSK 1498/13). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy, analizowany w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uległ zmianie. Nie uległ również zmianie stan prawny. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera on jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Z kolei art. 36 ust. 1 i 2 tej ustawy zawiera regulację dotyczącą m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Decyzja dotycząca mianowania policjanta na stanowisko służbowe ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Poza granicami kontroli sądowej pozostaje wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Istota sporu między stronami, jak słusznie zaznaczył NSA, sprowadza się do ustalenia, czy wyżej wymienione stanowisko służbowe, na które mianowano A. I., było stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym. Równorzędność stanowiska służbowego, nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. "Równorzędny" oznacza mający taką samą wartość, jakość, taki sam pod względem wartości, będący na tym samym poziomie (por. Słownik Języka Polskiego, wyd. PWN, Warszawa 1995 r.). Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia). Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby. Z zakresu obowiązków na poprzednim stanowisku i na stanowisku obowiązującym nie wynika, aby obowiązki skarżącej różniły się w sposób istotny, poza miejscem ich wykonywania, który to jednak fakt nie ma wpływu na ocenę równorzędności. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, że ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której, ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są jego warunki służby. W ocenie Sądu, organ w uzasadnieniu rozkazu wykazał, że przeniesienie skarżącej nastąpiło na stanowisko służbowe z takim samym zaszeregowaniem: w 3 grupie, z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym 330 zł i dodatkiem za stopień 810 zł, a kwota podstawowego uposażenia na nowym stanowisku służbowym oraz mnożnik kwoty bazowej i stopień etatowy nie uległ zmianie. Słuszne jest zatem stwierdzenie P. Komendanta Wojewódzkiego Policji, że warunki pełnienia służby policjantki nie uległy pogorszeniu, a zatem została przeniesiona na stanowisko równorzędne. Ponadto P. Komendant Wojewódzki Policji wykazał, że skarżąca zajmowała stanowiska w pionie prewencji, w tym Zespole Patrolowo-Interwencyjnym, zna więc specyfikę tej pracy oraz posiada doświadczenie w jej wykonywaniu. Zaznaczył również, że żaden funkcjonariusz podejmując służbę w Policji nie ma gwarancji jej pełnienia na wybranym przez siebie stanowisku służbowym. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że zarzut dotyczący naruszenia art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji okazał się niezasadny. W ocenie Sądu bezzasadny Sąd jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 79 ustawy o Policji w zw. z art. 178 § 1 Kodeksu pracy oraz art. 78 Konstytucji RP. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego prowadzi do wniosku, że organ szczegółowo wyjaśnił kwestie związane z rodzicielstwem oraz podał jakie związane z nim uprawnienia przysługują policjantce. Powołując załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 1996 r. w sprawie wykazu prac wzbronionych kobietom (Dz. U. Nr 114, poz. 545) organ wskazał, że służba w patrolu nie może być uznana za pracę stwarzającą ryzyko ciężkiego urazu fizycznego lub psychicznego. Ciąża nie stanowi przeciwwskazania do wykonywania przez A. I. obowiązków służbowych na stanowisku, na które została mianowana. Jednocześnie organ podał, że ma możliwość zaplanowania służby zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony kobiet w ciąży, a także powierzenia pełnienia obowiązków na innym stanowisku służbowym, to jednak z uwagi na fakt, że przebywa ona na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, nie ma możliwości podjęcia jakichkolwiek działań w tym zakresie. Ponadto organ zauważył, że zagadnienie dojazdu wyżej wymienionej policjantki do miejsca pełnienia służby było rozstrzygnięte w sprawie dotyczącej zwolnienia jej z zajmowanego stanowiska w Komendzie Powiatowej Policji w S. i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. zostały rozstrzygnięte w postępowaniu administracyjnym zakończonym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] i nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym mianowania na stanowisko służbowe. Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, stosownie do wymogów z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. Organ rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego swobodnej oceny (art. 80 k.p.a.). Wyniki tejże oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu, który wbrew twierdzeniom skarżącej, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawiera bowiem wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, zaś przedstawiona w nim argumentacja jest spójna, logiczna i pozbawiona sprzeczności. W przedmiotowej sprawie, nie doszło również do naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżąca nie podała konkretnej czynności procesowej, której nie mogła dokonać, dowodu w sprawie, którego nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Organ odwoławczy wykazał, ze rozkaz personalny nr [...] był konsekwencją przeniesienia policjantki do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. Organ I instancji nie dysponował żadnymi dowodami w tej sprawie, a już z wniosku personalnego Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] września 2013 r. wynikało jakie stanowisko zostało przewidziane policjantce po przeniesieniu jej do innej jednostki organizacyjnej Policji. Z wnioskiem tym A. I. została zapoznana dnia [...] października 2013 r. Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżony rozkaz personalny narusza prawo, w tym art. 138 k.p.a. i art. 155 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.