II SA/Rz 1309/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych -skargę oddala- Przedmiotem skargi A.J. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., znak [...], nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o utracie przez A.J. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 15 czerwca 2014r. z uwagi na upływ maksymalnego okresu jego pobierania. W odwołaniu od powyższej decyzji A.J. zaznaczył, iż w dniu, w którym się zarejestrował, tj. 12 grudnia 2013 r. przysługiwał mu 12-miesięczny okres pobierania zasiłku, z pominięciem 90 dni. Tymczasem na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2014r., nr [...], przyznany został mu zasiłek dla bezrobotnych na okres 6 miesięcy. Zwrócił się o wyjaśnienie, czy zasiłek jest przyznawany od dnia rejestracji, z pominięciem 90 dni, czy w momencie uzyskania prawa do zasiłku po tych 90 dniach. W piśmie z dnia [...] lipca 2014r. w nawiązaniu do odwołania podniósł, że został zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku w Powiatowym Urzędzie Pracy w [....] w dniu [...] grudnia 2013r. (decyzja nr [...], znak [...]). Nie odwoływał się od tej decyzji ponieważ poinformowano go o skróceniu okresu pobierania zasiłku o 90 dni z uwagi na rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron. Gdyby decyzja o przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych ze skróceniem okresu pobierania zasiłku o 90 dni została wydana w dniu 12 grudnia 2013r., wówczas przysługiwałoby mu prawo od zasiłku przez okres 1 roku, a nie 6 miesięcy. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 73 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity - Dz.U. z 2013r. poz. 674, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy jednia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity – Dz.U. z 2013r. poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a. decyzją z dnia [...] lipca 2014r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014r. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśniał, że materialnoprawną podstawę tej odmowy stanowi art. 75 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt. 2 ustawy. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Jednakże, na podstawie art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy, w ww. przypadkach, zasiłek przysługuje, po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Zarówno decyzja z dnia [...] grudnia 2013r., jak i decyzja z dnia [...] marca 2014r. stały się ostateczne na skutek upływu terminu do wniesienia odwołania. Decyzją z dnia [...] marca 2014r. Prezydent Miasta [...] orzekł o przyznaniu A.J. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 13 marca 2014r. (czyli po upływie 90 dni od dnia rejestracji), w wysokości 823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 646,70 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku na okres 6 miesięcy, pomniejszony o okres 90 dni. Zgodnie z obowiązującą ustawą, okres pobierania zasiłku wynosi 6 lub 12 miesięcy. Stosownie do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 września 2013 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2013 r., poz. 797), na dzień 30 czerwca 2013r. przeciętna stopa bezrobocia w kraju wynosiła 13,2, natomiast wspomniana stopa na obszarze powiatu przemyskiego wynosiła 19,8, co oznacza, że nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Stąd też, w myśl art. 73 ust. 1 punkty 1 i 2 litery a-c ustawy A.J. nie spełnia ww. warunków do przyznania zasiłku w wymiarze 12 miesięcy, a uzasadnione jest przyznanie zasiłku dla bezrobotnych przez okres 6 miesięcy. Wojewoda [....], odnosząc się do treści odwołania wyjaśnił, że w związku z rozwiązaniem przez skarżącego stosunku pracy na mocy porozumienia stron z dniem [...] listopada 2013 r., prawo do zasiłku, w świetle obowiązującego przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy nie będzie przysługiwało w dniu rejestracji, tj. w dniu 12 grudnia 2013 r., pomimo spełnienia warunków, o których mowa w art. 71 ustawy. Tak jak wskazano w powyższej decyzji, zasiłek w przypadku rozwiązania stosunku pracy w na mocy porozumienia stron, przysługuje bezrobotnemu po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. W zaistniałej sytuacji, A.J., rejestrując się w urzędzie pracy w dniu 12 grudnia 2013r., nabył prawo do zasiłku z dniem 13 marca 2014r. tj. 90 dni od momentu zarejestrowania się w urzędzie pracy, a więc przeciętna stopa bezrobocia, zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa, brana jest pod uwagę w tym przypadku z roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku, a więc z 2013r., przy obowiązującym na obszarze powiatu przemyskiego okresie pobierania zasiłku wynoszącym 6 miesięcy. Równocześnie jednak przysługujący skarżącemu zasiłek od dnia 13 marca 2014r., ulegnie skróceniu o okresy nieprzysługiwania zasiłku (90 dni), zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy, gdyż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP w [...] A.J. rozwiązał stosunek pracy na mocy porozumienia stron. W skardze na wskazaną wyżej decyzję A.J. powtórzył zarzuty i wątpliwości podniesione wcześniej w odwołaniu i w piśmie uzupełniającym odwołanie. Podniósł , że Wojewoda [...] nie ustosunkował się do spornej kwestii jaką jest sposób odliczenia od okresu pobierania zasiłku 90 dni, o jakie ulega skróceniu ten okres z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron. Podał, że jego wątpliwości budzi fakt odliczenia tego okresu od dnia wydania decyzji z dnia 13 marca 2014r. wstecz, a nie od dnia 12 grudnia 2013r. To ma zasadnicze znaczenie bowiem w 2013r. w powiecie przemyskim obowiązywał 12 miesięczny okres pobierania zasiłku. Poddał w wątpliwość przyznanie mu prawa do zasiłku na okres 180 dni z pominięciem 90 dni, które już upłynęły, skoro wobec uznania, że okres 180 dni upłynął 15 czerwca 2014r., co oznacza, że ten okres liczony był od 12 grudnia 2013r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania. Istota sporu, jaki zaistniał w niniejszej sprawie, oscyluje w zasadzie wokół zagadnienia, sprowadzającego do odpowiedzi na pytania, jak należy w praktyce stosować zawarte w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy zastrzeżenie, że bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy na mocy porozumienia stron, które nie nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy ani z powodu zmiany miejsca zamieszkania, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy (art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy). Ponadto przedmiotem zarzutu skarżącego jest zastosowanie 180 - dniowego zamiast 365 - dniowego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Sąd stwierdza, że stanowisko organów administracji wyrażone we wskazanym wyżej zakresie jest niewątpliwie trafne. Przed przystąpieniem do analizy spornych zagadnień w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarżący spełnia warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, określone w art. 71 ustawy. Okoliczność ta nie jest sporna. Sąd dostrzega, że pierwsza, pobieżna refleksja, którą nasuwa zestawienie treści art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy może skłaniać do wniosku, że okres 90 dni wskazany w tym przepisie nie jest "okresem nieprzysługiwania zasiłku", a jedynie okresem swoistej karencji (opóźnienia) w przyznaniu zasiłku liczonym od dnia zarejestrowania bezrobotnego. Taki właśnie wniosek, jak zdaje się wskazywać treść skargi, wyprowadził z tych przepisów skarżący. Wniosek ten nie jest jednak prawidłowy, gdyż nie uwzględnia analizowanych przepisów w pełnym kontekście. Aby należycie je zrozumieć należy przede wszystkim uświadomić sobie, iż zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo do zasiłku zasadniczo nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Przyjmując zatem art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy jako regułę, wyjątek od niej znajdujemy w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy. W takim kontekście ten ostatni przepis należy odczytywać w ten sposób, że osobie, która w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązała stosunek pracy na mocy porozumienia stron, co miało miejsce w niniejszej sprawie, zasiłek przyznaje się, ale po 90 dniowym okresie "nieprzysługiwania zasiłku". To wszystko prowadzi do wniosku, że takiemu bezrobotnemu zasiłek nie będzie przysługiwał przez określony w art. 73 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy pełny okres pobierania zasiłku – tj. 180 lub 365 dni, gdyż zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 oraz art. 73 ust. 4 ustawy, podlega on skróceniu o 90 dniowy okres nieprzysługiwania zasiłku, który rozpoczyna swój bieg bezpośrednio po dacie rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Przedstawiona powyżej interpretacja nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 lipca 2013 r., II SA/Ol 521/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 grudnia 2005 r., II SA/Go 285/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając zaś na uwadze kolejny zarzut skarżącego w którym kwestionuje on przyjęcie 180 – dniowego, zamiast 365 – dniowego, okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych wyjaśnić należy, że stosownie do art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynosi 180 dni dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Stosownie natomiast do art. 73 ust 1 pkt 1 lit. a) ustawy okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku. Mając na uwadze brzmienie powyższych regulacji pojęciami wymagającymi wyjaśnienia są: dzień rejestracji w urzędzie pracy (jako osoba bezrobotna), dzień nabycia prawa do zasiłku oraz rok poprzedzający dzień nabycia prawa do zasiłku. Innym aktem jest decyzja o uznaniu za osobę bezrobotną, a decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W praktyce data uznania za osobę bezrobotną oraz data na bycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych mogą się pokrywać, tyle że taka sytuacja nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Z dniem bowiem rejestracji w urzędzie pracy uznania skarżącego za osobę bezrobotną uzyskał on jedynie status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku (12 grudnia 2013r.) z uwagi na fakt, że w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem rozwiązał stosunek pracy za porozumieniem stron. Dzień nabycia prawa do zasiłku określono dopiero w decyzji o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych z dnia 13 marca 2014r. Przypadał on po 90 dniach od dnia zarejestrowania w urzędzie pracy. Zatem rokiem poprzedzającym dzień nabycia prawa do zasiłku jest rok 2013r. Prawidłowo organ ustalił, wbrew niczym nie uzasadnionym twierdzeniem skarżącego, że stopa bezrobocia w powiecie przemyskim nie przekraczała w 2013r. 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, zatem okres pobierania zasiłku wynosił 180 dni. Stosownie bowiem do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 września 2013 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2013 r., poz. 797), na dzień 30 czerwca 2013r. przeciętna stopa bezrobocia w kraju wynosiła 13,2, natomiast wspomniana stopa na obszarze powiatu przemyskiego wynosiła 19,8. Gdyby dzień nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych pokrywał się z dniem rejestracji w urzędzie pracy (12 grudnia 2013r.), bo w takim kierunku zdaje się zmierzać skarżący w swoich rozważaniach w uzasadnieniu skargi, wówczas rokiem poprzedzającym dzień nabycia prawa do zasiłku byłby rok 2012r. W istocie wtedy okres pobierania zasiłku wynosiłby 365 dni, bowiem przeciętna stopa bezrobocia na obszarze powiatu przemyskiego przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju w 2012r. W niniejszej sprawie jednak dzień nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie pokrywał się z dniem rejestracji w urzędzie. Reasumując zatem mając a względzie brzmienie art. 73 ust. 4 ustawy, po myśli którego: okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3; prawidłowo organy orzekające w niniejszej sprawie orzekły o utracie przez A. J. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 15 czerwca 2014r. z uwagi na upływ maksymalnego okresu jego pobierania, wynoszącego 180 dni skróconego okres nieprzysługiwania zasiłku (karencji) wynoszący 90 dni. Mając na względzie powyższe Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.