II SA/Rz 131/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Elżbieta Mazur – Selwa /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. G., E. G. i M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego garażu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M. G., E. G. i M. G. solidarnie kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył w całości wszczęte postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanego garażu o wym. 9,78m x 7,58m z wysuniętą od strony zachodniej częścią dachu wspartą na stalowych słupach zlokalizowanego na działce nr 898 położonej stanowiącej własność E. i M.G. zam. 1624 i działce nr 897/1 położonej stanowiącej własność P. M. G. zam. 1624. W uzasadnieniu podał, że na działkach nr 898 i 897/1 położonych znajduje się budynek garażowy o wym. 9,78m x 7,58m z wysuniętą od strony zachodniej częścią dachu wspartą na stalowych słupach. Budynek murowany, dach dwuspadowy kryty blachą. Garaż usytuowany jest w odległości 5,70m od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 400 istniejącego od 1960 roku. Wg. oświadczenia uczestniczącego w kontroli P. G. budynek wybudowany został w 1978 r. Na jego budowę nie okazano pozwolenia na budowę. W okresie budowy garażu obowiązywało Rozporządzenie Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978r ( Dz. U. Nr 21 poz. 94 ) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Zgodnie z § 5 w/w rozporządzenia - Minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych zapewniające bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki jakie powinny być zachowane w stosunku do obiektów terenowych, określają odrębne przepisy. W myśl branżowej normy nr [...] pt. Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi" podstawowe odległości bezpieczne oddzielnie stojących budynków niemieszkalnych i budynków pomocniczych od gazociągów średnicy powyżej 300 do 500 mm i ciśnieniu powyżej 2,5 do 6,4 MPa powinna wynosić 25m. Wg normy odległości zmniejszone dla gazociągów o ciśnieniu roboczym ponad 1,2 MPa do 6,4 MPa nie może być mniejsza niż 15m.. Natomiast zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe ( Dz. U. 139 z dnia 07-12-1995r poz. 686 zał. 2 ) na które powołał się Operator Gazociągów Przesyłowych odległość wolnostojących budynków niemieszkalnych ( stodoły , szopy , garaże ) od gazociągu wysokiego ciśnienia powinna wynosić 25m , natomiast zmniejszona odległość minimalna 15m. Pismem z dnia 13-05-2010 r. tut. Inspektorat zwrócił się do Operatora Gazociągów Przesyłowych A. S.A. Oddział odnośnie możliwości wykonania robót budowlanych w celu likwidacji kolizji budynku z gazociągiem DN 400. W udzielonej odpowiedzi w dniu 07-06-201 Or A. S.A. wykluczył możliwość wykonania jakichkolwiek robót zabezpieczających ze względu na kolizyjne usytuowanie budynku z istniejącym gazociągiem. Przedmiotowy budynek garażu został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę po 23-05-1980r czyli w okresie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r Nr 38 poz. 229 ze zm.) i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r w sprawie nadzoru urbanistycznego ( Dz. U. Nr 8 poz. 48 z późn. zm. ) Zgodnie z § 44 ust. 1 tego rozporządzenia pozwolenia na budowę wymagało wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków. Zatem dla realizacji przedmiotowego budynku garażu wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, a jego brak kwalifikuje obiekt jako samowolę budowlaną. Z posiadanych dokumentów przez tut. Inspektorat wynika, że budynek garażu wybudowany został po 1980r na co wskazuje plan zagospodarowania parceli załącznik do pozwolenia na budowę budynku inwentarsko - składowego z dnia 23-05-1980r na którym w podobnej lokalizacji jak w/w budynek naniesiona jest szklarnia. Tut. Inspektorat wystąpił do Operatora Gazociągów Przesyłowych A. S.A. Oddział o wskazanie czynników powodujących niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia wynikających z kolizyjnego usytuowania budynku i czy powoduje ono niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otocznia. Z uzyskanej odpowiedzi wynika, że główną przyczyną powstania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi w rejonie przedmiotowej kolizji było zignorowanie przepisów ustawy prawo budowlane oraz realizacja obiektów budowlanych w sprzeczności z przepisami techniczno - budowlanymi. Ponadto wskazano, że prowadzeniu robót towarzyszą wibracje, duże obciążenia oraz warstwa wylewki betonowej co powoduje dodatkowe zagrożenia w przypadku awaryjnego rozszczelnienia gazociągu. W przypadku awaryjnego rozszczelnienia gazociągu gaz zamiast do atmosfery może migrować do budynku, a to może powodować zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Natomiast samoistnie podczas normalnych warunków pracy przedmiotowy gazociąg nie stwarza zagrożenia. W dniu 27-04-2011 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną w terenie podczas której ustalono dokładną odległość budynku garażowego od gazociągu i dokonano ponownych pomiarów budynku garażowego. Podczas rozprawy administracyjnej przedstawiciele Operatora Gazociągów Przesyłowych A. S.A. wyjaśnili, że samoistnie gazociąg nie powoduje niebezpieczeństwa jest hermetycznie szczelnym obiektem. Niebezpieczeństwo może powodować ingerencja osób trzecich lub zdarzenia losowe, które mogą doprowadzić do rozszczelnienia gazociągu, przy niezachowanej strefie ochronnej. Po zgromadzeniu materiału dowodowego decyzją z dnia [...]-12-2012r nr [...] tut. Inspektorat nakazał dokonać rozbiórki budynku garażu zlokalizowanego na działkach nr 898 i 897/1 W . Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]-07-2013r znak [...] uchylił w/w decyzję tut. Inspektoratu w całości i jednocześnie nakazał Państwu G. dokonać rozbiórki budynku garażu o wym. 9,78m x 7,5 8m z wysuniętą od strony zachodniej częścią dachu wspartą na stalowych słupach. Na powyższą decyzję wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , który wyrokiem z dnia 16 października 2013r sygn. akt II SA/Rz 783/13 skargę oddalił. Państwo G. zaskarżyli wyrok WSA w całości składając skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2015r sygn. akt II OSK 349/14 uchylił zaskarżony wyrok WSA, zaskarżoną decyzję WINB z dnia [...] lipca 2013r nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tut. Inspektoratu z dnia [...] grudnia 2012r znak [...]. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że sam fakt usytuowania obiektów budowlanych względem gazociągu z naruszeniem odległości wskazanych w normach branżowych, w tym normie BN-71/8976-31 powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a zatem spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Decyzją z dnia [...]-04-2016r znak [...] tut. Inspektorat udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku garażowego o wym. 9,78m x 7,5 8m z wysuniętą od strony zachodnie częścią dachu wspartą na stalowych słupach zlokalizowanego na działkach nr 898 i 897/1 położonych w . Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]-06-2016r znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję tut. Inspektoratu w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z uwagi na fakt, że przedmiotowy obiekt wybudowany został po 1980r bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, jego stan techniczny wskazuje na istnienie od kilkudziesięciu lat, sprawę popełnionej samowoli budowlanej, zgodnie z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, rozpatrzono w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Oznacza to konieczność rozważenia okoliczności o których mowa w art. 37 w/w ustawy Prawo budowlane, a w przypadku nie zaistnienia przypadków tam przewidzianych zastosowanie art. 42 tej ustawy. Stosownie do przepisów art. 37 ust. 1 - obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z posiadanych przez tut. Inspektorat dokumentów przesłanych przez Wójta Gminy wynika, że działki nr 898 i 897/1 położone objęte są obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 30 grudnia 2002r. w sprawie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów w miejscowości . ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa nr [...] z dnia [...] stycznia 2003r. poz. [...]. Teren oznaczony symbolem "DG" o pow. ok. 2,60ha przeznaczony pod obiekty i urządzania dla działalności gospodarczej produkcyjno - usługowej. Natomiast w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy uchwalonym uchwałą nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia 3,10-1980r. i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 198lr nr [...] poz. [...] przedmiotowe działki znajdowały się w terenie oznaczonym A4.R tj. teren upraw polowych i ogrodniczych gospodarstw indywidualnych. Adaptuje się istniejącą zabudowę zagrodową . Dopuszcza się lokalizację nowych obiektów gospodarczych. Budowa przedmiotowego obiektu nie narusza w/w przepisów prawa miejscowego, w związku z tym nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. prawo budowlane, a zatem został spełniony pierwszy warunek legalizacji. Natomiast odnośnie spełnienia drugiego warunku legalizacji określonego w art. 37 ust. 1 pkt 2 tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia należy zauważyć, że NSA w w/w wyroku nie podzielił kategorycznego poglądu, zaakceptowanego w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazującego, że już sam fakt usytuowania obiektów budowlanych względem gazociągu z naruszeniem odległości wskazanych w normach branżowych w tym normie BN-71/8973-31 powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a zatem spełnienia przesłanki o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974r. Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2015r. Sygn. akt II OSK 349/14 wynika, że warunkiem zastosowania przez organ administracji przymusowej rozbiórki obiektu przewidzianej art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek; wybudowanie obiektów niezgodnie z przepisami obowiązującymi podczas jego budowy oraz powodowanie lub w razie wybudowania spowodowanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia zaś brak kumulatywności zaistnienia tych przesłanek nie pozwala na zastosowanie przymusowej rozbiórki obiektu. W uzasadnieniu NSA wskazuje na konieczność dokonania ustalenia, czy budowa obiektu garażu spowodowała powstanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia oraz czy powyższe ma charakter aktualny. Obowiązujące obecnie Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie ( Dz.U.2013.640 ) § 10 określa strefy kontrolowane, w których nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania. Zgodnie z pkt 6. Szerokość stref kontrolowanych, o których mowa powinna wynosić dla gazociągów o maksymalnym ciśnieniu roboczym (MOP) powyżej 1,6 MPa oraz o średnicy powyżej DN 300 do DN 500 włącznie - 8,0 m. Przedmiotowy budynek garażu usytuowany jest w odległość 5,70m od gazociągu .W związku z powyższym obecnie obowiązujące przepisy zmniejszające odległość od osi gazociągu do budynków do 4,0 m, dopuszczają taką lokalizację budynku. A co za tym idzie w przypadku rozszczelnienia gazociągu wybudowanego w latach 60 ub. w. czy wybudowanego obecnie niebezpieczeństwo dla istniejących budynków jest takie same. Jeżeli rozporządzenie dopuszcza w chwili obecnej lokalizację budynku w odległości 4m od gazociągu i nie zauważa w tym niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia to należy uznać, że również dla gazociągów wybudowanych w okresie wcześniejszym takie niebezpieczeństwo nie istnieje. W chwili obecnej budynek garażu nie narusza przepisów aktualnie obowiązującego Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Garaż o wym. 9,78m x 7,5 8m z wysuniętą od strony zachodniej częścią dachu wspartą na stalowych słupach zlokalizowany na działkach nr 898 i 897/1 położonych wybudowany po 1980r. usytuowany jest w odległości 5,70m od gazociągu DN 400 nie stwarza realnego niebezpieczeństwa o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz znajduje się na terenie pod tego rodzaju zabudowę. Gazociąg istnieje od 1960r. poddawany jest okresowym kontrolom rocznym i pięcioletnim. Operator Gazociągów Przesyłowych obowiązany jest użytkować przedmiotowy obiekt budowlany zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Budowa została zakończona, budynek jest użytkowany od 36 lat nie zachodzą okoliczności wydania decyzji z art. 37 ust. 1 ani z art. 40 prawa budowlanego, w chwili obecnej przy budynku nie prowadzone są żadne roboty budowlane a więc nie ma mowy o wibracjach i dodatkowych obciążeniach. Ponadto jak zauważył operator gazociągu samoistnie gazociąg nie powoduje niebezpieczeństwa jest hermetycznie szczelnym obiektem. Niebezpieczeństwo może powodować ingerencja osób trzecich lub zdarzenia losowe, które mogą doprowadzić do rozszczelnienia gazociągu, przy niezachowanej strefie ochronnej. W przedmiotowej sprawie przy obecnie obowiązującym rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, strefa ochronna jest zachowana. Odwołanie od ww. decyzji wniósł Operator Gazociągów Przesyłowych A. S.A. ul. [...], [...] reprezentowany przez pełnomocnika W. M. z-cę Dyrektora Oddziału Operatora Gazociągów Przesyłowych A. S.A. , ul. [...], [....]. Skarżący zarzuca- naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt c, ust. 5,8,9 w związku z artykułem 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - prawo budowlane poprzez usankcjonowanie przez organ administracji uczynionego przez inwestora odstępstwa od odległości wymaganej przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (DZ.U. z 2013r. poz. 640); - naruszenie przepisów § 110 ww. Rozporządzenia i pominięcie okoliczności, że budynek będący przedmiotem zaskarżonej decyzji winien być usytuowany w odległości min. 15m od przebiegającego gazociągu DN400; -umorzenie postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych, które mogą spowodować zagrożenie ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, poprzez posadowienie budynku w kolizji z istniejącym gazociągiem wysokiego ciśnienia DN400. Odwołujący zarzucił błędną interpretację rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie i pominiecie § 110 rozporządzenia. W ocenie odwołującego wybudowanie budynku w odległości 5,7m od gazociągu DN 400 jest niewystarczające i pozostaje w sprzeczności z przepisami techniczno-budowlanymi. Normy odległościowe w ww. rozporządzeniu zostały określone, dla zapewnienia bezpiecznego użytkowania obiektów lokalizowanych w sąsiedztwie sieci gazowych. Ustalone strefy kontrolowane o odpowiedniej szerokości w takim przypadku, mają zapewnić mimo ewentualnej nieszczelności gazociągu maximum bezpieczeństwa dla sąsiadującej z gazociągiem infrastruktury tak nadziemnej, podziemnej oraz dla jej użytkowników. Pozostawienie garażu w obecnej odległości 5,7m od czynnego gazociągu wysokiego ciśnienia Jarosław - Sędziszów DN400 w przypadku jego rozszczelnienia (poprzez ingerencję osób trzecich lub w wyniku zdarzenia losowego) może stanowić bardzo realne zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi tam przebywających oraz dla mienia. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że na działkach nr 898 i 897/1 położonych usytuowany jest garaż z wysuniętą od strony zachodniej częścią dachu wspartą na stalowych słupach. WINB w wyniku analizy zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego nie dał wiary zeznaniom Pana M. G., Pani M.G. i zgłoszonego świadka dot. daty budowy przedmiotowego budynku garażu, stwierdził natomiast, że przedmiotowy budynek garażu został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę po 23.05.1980r. Powyższe ustalenia wynikają z faktu, że na planie zagospodarowania stanowiącym załącznik do decyzji Naczelnika Gminy z dnia [...].05.1980r. Nr [...] udzielającej Panu E. G. pozwolenia na budowę budynku inwentarsko-składowego na działce nr ewid. gruntów 897/1 w , brak jest przedmiotowego budynku garażu. Przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości 5,70m od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 400, który został wbudowany w roku 1960, co potwierdza protokół spisany dnia 20.10 i 21.10.1960r. w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku tego gazociągu. Gazociąg wykonany jest z rur o średnicy 419 mm, grubość ścianki 9,5 mm, przystosowany jest do pracy pod ciśnieniem MOP 4,22 MPa, a średnia wartość ciśnienia w tym gazociągu w 2010r. wynosiła 2,7 MPa. Nie ulega wątpliwości, że przy tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, ocena popełnionej samowoli budowlanej, na mocy art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. winna nastąpić w oparciu o przepisy art. 37, 40 i 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Stosownie do przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. prawo budowlane, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dopiero wykluczenie przesłanek przymusowej rozbiórki wymienionych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy daje możliwość zalegalizowania samowolnie wykonanego obiektu - po ewentualnym dokonaniu zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 40. Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale z dnia 16 grudnia 2013r. II OSP 2/13 rozstrzygnął kwestię dotyczącą właściwych przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosowanych w toku postępowania prowadzonego w oparciu o art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. i przyjął, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym, że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu na którym powstał obiekt, od daty jego budowy. PINB ustalił, że dla rozpatrywanego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 30 grudnia 2002r. w sprawie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów w miejscowości (ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa nr [...] z dnia [...] stycznia 2003r. poz. [...]). Organ powiatowy w uzasadnieniu decyzji przywołał również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia [...].10.1980r. w sprawie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy (mpzp opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1981r. nr [...] poz. [...]). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powiatowy stwierdził, że budowa przedmiotowego obiektu nie narusza ww. przepisów prawa miejscowego, w związku z tym nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Tymczasem, wprost przeciwnie, z akt sprawy wynika, że nie został spełniony warunek legalizacji określony w art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Organ I instancji nie dokonał pełnej analizy okoliczności określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1, gdyż nie uwzględnił całej treści obowiązującego planu w zakresie rozpatrywanego terenu. Ustalenia organu w zakresie zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym skupiają się właściwie na wyjaśnieniu oznaczenia symbolu terenu, na którym garaż się znajduje, z pominięciem dalszych zapisów tego planu. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren na którym znajduje się przedmiotowy garaż oznaczony jest symbolem "DG", jako teren, który przeznacza się pod obiekty i urządzenia dla działalności gospodarczej produkcyjno-usługowej, dopuszczając lokalizację: 1) obiektów administracyjno-socjalnych, 2) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w sposób nie powodujący kolizji z podstawowym i dopuszczalnym przeznaczeniem terenu". Teren ten został oznaczony na załączniku graficznym do planu nr 22. O ile brak jest podstaw do kwestionowania, |że przedmiotowy garaż jest obiektem dla działalności gospodarczej produkcyjno-usługowej, albowiem świadczą o tym zdjęcia z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 22 maja 2013r. przez WINB (na zdjęciach widać zaparkowany w garażu samochód z logiem firmy)} to nie mogą ujść uwadze pozostałe warunki i zasady jakie zostały ustalone dla załącznika graficznego nr 22 - terenu na którym znajduje się przedmiotowy garaż. Mianowicie w opisie załącznika graficznego - nr 22 w pkt 3 ppk 1-7 ustalono zasady zagospodarowania terenów i warunki kształtowania zabudowy, wśród których w ppkt 2 znajduje się zapis: "uwzględnienie określonych przepisami szczególnymi warunków, związanych z przebiegiem sieci infrastruktury technicznej, w tym gazociągów wysokoprężnych oraz istniejącą stacją telefonii komórkowej". Kwestię lokalizacji obiektów względem gazociągów reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640). PINB przywołał ww. rozporządzenie przy dokonywaniu oceny zaistnienia przesłanki do rozbiórki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budo walnego z 1974r. niemniej jednak, jak słusznie zarzucił odwołujący, organ dokonał nieprawidłowej jego wykładni z uwagi na pominięcie § 110 rozporządzenia. Ww. rozporządzenie w § 110 zawiera przepis intertemporalny, wedle którego dla gazociągów: 1) wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę; 2) w okresie od dnia 12 grudnia 2001 r. do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub dla których w tym okresie wydano pozwolenie na budowę - stosuje się szerokość stref kontrolowanych określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Strefa kontrolowana dla gazociągu o średnicy powyżej 300 do 500 mm i ciśnieniu nominalnym powyżej 2,5 do 10 m w stosunku do budynków wolnostojących niemieszkalnych (stodoły, szopy, garaże) wg l.p.4.8 tabeli nr 1 załącznika nr 2 rozporządzenia wynosi 50 m, czyli odległość takiego budynku do osi gazociągu powinna wynosić 25 m. W rozpatrywanie sprawie garaż zlokalizowany jest w odległości 5,70m od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 400, a więc z naruszeniami ww. przepisów. O ile sam fakt naruszenia ww. przepisów rozporządzenia nie przesądza samo przez się o zaistnieniu przesłanki do rozbiórki z art. 37 ust. 1 pkt 2, to okoliczność ta stanowi o naruszeniu postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego z uwagi na określone w planie zasady zagospodarowania przedmiotowego terenu i warunki kształtowania zabudowy, które zostały naruszone w zakresie lokalizacji garażu względem gazociągu, nie został spełniony warunek legalizacji określony w art. 37 ust. 1 pkt 1 tej j ustawy. W związku z faktem, że dla terenu na którym zlokalizowany jest garaż .obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalenia w zakresie przeznaczenia terenu, na którym zlokalizowany jest budynek z punktu widzenia przepisów o planowaniu przestrzennym, należało poczynić w oparciu o treść ustaleń obowiązującego planu i ocena w tym zakresie jest wystarczająca. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że garaż narusza nie tylko obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ale też miejscowe plany obowiązujące w okresie jego budowy. W toku postępowania ustalono, że garaż został wybudowany po 23.05.1980r. Od tego czasu do uchwalenia obowiązującego planu obowiązywały 2 plany - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia [...].10.1980r. w sprawie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy (opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1981r. nr [...] poz. [...]) oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia [...].08.1987r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy (opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] października 1987r. nr 10 poz. 114). W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 1980r. przedmiotowe działki znajdowały się w terenie oznaczonym A4.R tj. "teren upraw polowych i ogrodniczych gospodarstw indywidualnych. Adaptuje się istniejącą zabudowę zagrodową. Dopuszcza się lokalizację nowych obiektów gospodarczych. W uzasadnionych wypadkach można lokalizować fermy specjalistyczne wymagające stref ochrony sanitarnej". Z kolei w planie z 1987 r. teren oznaczony jest symbolem Cl.39 MR,MN z przeznaczeniem na istniejące i projektowane budownictwo zagrodowe i jednorodzinne i z zastrzeżeniem, że realizacja zabudowań winna nastąpić m.in. z zachowaniem obowiązującej odległości od gazociągów wysokoprężnych, przedmiotowy garaż, co też wyjaśniono wcześniej, jest obiektem dla działalności gospodarczej produkcyjno – usługowej, a zatem należy stwierdzić, że garaż znajduje się na terenie, który w świetle mpzp z roku 1980 i 1987 przeznaczony był pod innego rodzaju zabudowę (budownictwo zagrodowe, jednorodzinne) i narusza postanowienia planu z 1987r. dot. zachowania odległości od gazociągów wysokoprężnych. W świetle powyższego w rozpatrywanym przypadku organ II instancji nie mógł wydać innej decyzji niż z wykorzystaniem art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, tj. decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ pierwszej instancji, gdyż w przeciwnym razie zostałaby naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawarta w art. 15 w/w ustawy. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia. Decyzja ta została zaskarżona do tutejszego Sądu przez M. G., E. G. i M. G.. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania w postaci: 1) art. 190 i art. 153 w zw. z 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez nierespektowanie oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie, II OSK 349/14, polegające głównie na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy sporny we wskazanej sprawie oraz niniejszym postępowaniu obiekt aktualnie powoduje zagrożenie dia ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a także zaniechaniu ustalenia istniejących obecnie możliwości technicznych zabezpieczenia istniejącego gazociągu przez operatora przed ewentualnym negatywnym wpływem istniejącego garażu na gazociąg; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezebranie materiału dowodowego oraz niepodjęcie właściwych czynności dowodowych w związku z wykładnią prawa oraz wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonymi w wyroku w sprawie II OSK 349/14, a przez to ustalenie w sposób niewłaściwy stanu faktycznego sprawy co doprowadziło do rażącego przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów i błędnego rozstrzygnięcia sprawy, 3) art. 11 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie polegające na braku w zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego uwzględniającego wykładnię prawa oraz wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku w sprawie II OSK 349/14; Zaskarżanej decyzji zarzucili nadto naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji wyłącznie w oparciu o ocenę spełnienia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy z pomięciem przesłanek wskazanych w pkt. 2 tego przepisu, tj. czy sporny garaż aktualnie powoduje zagrożenie dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a więc z pominięciem oceny prawnej wskazanej przez NSA w wyroku w sprawie II OSK 349/14, o której mowa w powyższych zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, 2) art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że dla oceny przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy konieczne jest odwołanie się do wszelkich postanowień planu zagospodarowania przestrzennego a nie wyłącznie do rodzaju terenu (tj. rodzaju dopuszczalnej zabudowy), który taki plan określa. W związku ze wskazanymi uchybieniami wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 P.p.s.a wnieśli o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (vide art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Sąd administracyjny jest w zasadzie sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracyjnego. Sąd administracyjny nie rozstrzyga natomiast sprawy administracyjnej in merito (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (w skrócie "NSA") z dnia 30 września 2005 r., sygn. FSK 2282/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173165; wyrok NSA z dnia 6 września 2005 r., sygn. FSK 2161/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173175; wyrok NSA z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. GSK 589/04, ONSAiWSA z 2004 r., nr 3, poz. 56). Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny mógł zatem jedynie zbadać prawne przesłanki wydania zaskarżonej decyzji (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 § 2 K.p.a. jest określane jako decyzja kasacyjna. W orzecznictwie i doktrynie ustalono, że konstrukcja prawna decyzji wydawanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. opiera się na wystąpieniu dwóch przesłanek łącznie, a mianowicie: po pierwsze - postępowanie przed organem pierwszej instancji, w którym została wydana decyzja, prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, a po drugie - konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Wskazuje się również, że orzeczenie, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może wydać tylko wówczas gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania przez organ art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Kasacyjny charakter zaskarżonego do Sądu I instancji rozstrzygnięcia determinował zakres kontroli dokonanej przez ten Sąd. Przeprowadzenie kontroli legalności decyzji kasacyjnej polega na dokonaniu przez Sąd oceny, czy wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a było uzasadnione, a więc czy organ ten wykazał zaistnienie przesłanek uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja kasacyjna, o której mowa we wskazanym przepisie, może być wydana jeżeli wystąpią łącznie dwie przesłanki: postępowanie przed organem I instancji prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnia takie naruszenie przepisów postępowania, które skutkuje niewyjaśnieniem podstawowych okoliczności stanu faktycznego, bez którego niemożliwe jest jej rozstrzygnięcie. W kontrolowanej decyzji organ II instancji wcale nie wskazywał na zaistnienie przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. w postaci naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji i potrzebę przeprowadzenia przezeń postępowania dowodowego, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wręcz przeciwnie w uzasadnieniu przesądził on, że w sprawie ustalono stan faktyczny świadczący o tym, że nie został spełniony warunek legalizacji samowoli budowlanej określony w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał odmiennej oceny niż organ I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego w kontekście zaistnienia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy. Zasadniczo zaistnienie przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. de facto kończy postępowanie i skutkuje koniecznością wydania decyzji o rozbiórce na podstawie tegoż przepisu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wydał decyzji reformatoryjnej zasłaniając się dwuinstancyjnością postępowania administracyjnego, argumentując, że nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego niż organ I instancji. Sąd nie podziela tego stanowiska. Przepis art. 138 K.p.a., realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania, ukształtował bowiem postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne. Organ odwoławczy, w ramach swoich uprawnień kontrolnych, ocenia materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ w pierwszej instancji, jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji a wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. W sytuacji jednakże kiedy organ odwoławczy jedynie kwestionuje rozstrzygnięcie organu I instancji, nie wskazując na zaistniałe braki w stanie faktycznym sprawy i nie stwierdzając potrzeby przeprowadzenia postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego ma on obowiązek zastosować instytucję reformacji i wydać decyzję orzekającą co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Natomiast w sytuacji braków w stanie faktycznym, organ odwoławczy może je uzupełnić w trybie art. 136 K.p.a. Wówczas nie dochodzi do naruszenia wynikającej z art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Nie można przyjąć, iż zasada dwuinstancyjności postępowania zostaje naruszona, gdy organ odwoławczy przeprowadza na podstawie art. 136 K.p.a. postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Dopiero przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy stanowiłoby niedopuszczalne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiając strony prawa do odwołania. Niezależnie od powyższego kontrolowana decyzja podlegałaby uchyleniu z powodu, zdaniem Sądu, wadliwych ustaleń w najważniejszej części stanu faktycznego sprawy. Dokonując analizy kolejnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego organ przyjął, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 1980r. przedmiotowe działki znajdowały się w terenie oznaczonym A4.R tj. "teren upraw polowych i ogrodniczych gospodarstw indywidualnych. Adaptuje się istniejącą zabudowę zagrodową. Dopuszcza się lokalizację nowych obiektów gospodarczych. W uzasadnionych wypadkach można lokalizować fermy specjalistyczne wymagające stref ochrony sanitarnej. Ustalił także, że przedmiotowy garaż jest obiektem dla działalności gospodarczej produkcyjno-usługowej, albowiem świadczą o tym zdjęcia z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 22 maja 2013r. przez WINB (na zdjęciach widać zaparkowany w garażu samochód z logiem firmy). Przedmiotowy garaż, według WINB, jest obiektem dla działalności gospodarczej produkcyjno – usługowej, a zatem należy stwierdzić, że garaż znajduje się na terenie, który w świetle mpzp z roku 1980 i 1987 przeznaczony był pod innego rodzaju zabudowę (budownictwo zagrodowe, jednorodzinne). Zdaniem Sadu wniosek ten jest przedwczesny. Z samego faktu parkowania w przedmiotowym garażu samochodów z logo firmy nie można wyciągać wniosku o jego funkcji jako obiektu służącego dla działalności produkcyjno – usługowej. Konieczne jest w tym zakresie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Należy podkreślić, że przedmiotowy garaż znajduje się na dwóch działkach ewidencyjnych różnej własności, przy czym na działce nr 898 znajduje się tez budynek mieszkalny. Nie można wykluczyć, że przedmiotowy garaż nie ma charakteru usługowego, nie został zbudowany w celu świadczenia usług czy produkcji ale służy na własny użytek inwestora. Zabudowie zagrodowej może oczywiście towarzyszyć zabudowa garażowa ze względu na funkcjonalne z nią powiązanie, przy czym tego rodzaju zabudowa ma (może mieć) tylko charakter uzupełniający. Co do pojęcia zabudowy zagrodowej Sąd w całości akceptuje stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1185/15. W tym zakresie ustalenia i wnioski organu II instancji były przedwczesne. Powyższe uwagi przesądzają o naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 K.p.a. oraz przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 7, art. 77, art. 107 § 3 i art. 136 K.p.a. w stopniu, który mógł przełożyć się na wynik sprawy. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 190, art. 193 i art. 153 P.p.s.a. jest niezasadny. NSA w wyroku z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 349/14 przesądził jedynie, że sam fakt stwierdzenia niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami nie może stanowić wystarczającej podstawy do zastosowania art. 37 prawa budowanego z 1974 r., albowiem konieczne jest również dokonane przez organy administracji jednoznaczne ustalenie, że budowa obiektu spowodowała powstanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowanych dla otoczenia. Wystąpienie niebezpieczeństwa musi być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości i znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dla rozstrzygnięcia problemu wystąpienia, przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r. konieczne jest ustalenie, czy ewentualne zagrożenie dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia ma charakter aktualny. Nie wypowiedział się w ogóle w kwestii zaistnienia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r., w tym odesłaniem w treści prawa miejscowego do przepisów regulujących dopuszczalne odległości obiektów budowlanych od gazociągu. Sąd nie jest władny odnieść się do podniesionego w skardze zarzutów prawa materialnego z uwagi na przyjęcie braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i kasacyjny charakter decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na względzie treść niniejszego uzasadnienia.