II SA/Rz 1319/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej - postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania K. P. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej uchyliło ją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy [...]. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył Wójt Gminy [...], zarzucając jej rażące naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i domagając się jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."), jako niedopuszczalnej. Podkreśliło, że organ który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, że skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego uzależnione jest m.in. od istnienia po stronie podmiotu wnoszącego skargę legitymacji do jej złożenia. Kwestię tę reguluje art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do § 2 cyt. wyżej przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z treści ww. przepisu wynika zatem, że legitymację skargową posiadają dwie kategorie podmiotów. Pierwsza to te którym przedmiotowe uprawnienie przysługuje w celu ochrony własnego, indywidualnego interesu prawnego. Druga kategoria to tzw. podmioty instytucjonalne, które mogą wystąpić ze skargą ze względu na pełnione funkcje. Stwierdzenie braku legitymacji skargowej skutkuje koniecznością odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.. Zarówno w nauce prawa jak i orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że organ powołany do wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i, co za tym idzie, nie ma prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu (por. postanowienie NSA z 3.01.2010 r., sygn. akt II GSK 263/09, publ. baza orzeczeń: www.cbois.nsa.gov.pl). Jak wyżej wskazano wyznacznikiem legitymacji skargowej jest posiadanie interesu prawnego, który ma charakter materialnoprawny, tj. musi istnieć związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Interesem takim w żadnym wypadku nie może zatem wykazać się organ wydający w danej sprawie rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, którego żadnych praw bądź obowiązków nie dotyczy taka decyzja. Przyjęcie możliwości złożenia przez ten organ skargi skutkowałoby sytuacją, w której rozstrzygałby on merytorycznie daną sprawę oraz jednocześnie kwestionował wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Jednocześnie tut. Sąd zwraca uwagę na pogląd wyrażony w nauce prawa, a który to popiera, zgodnie z którym ochronę interesów prawnych jednostek samorządu terytorialnego, w sytuacji gdy ich organy zostały powołane do orzekania w drodze decyzji administracyjnej należy przenieść na płaszczyznę praworządności. Dlatego właściwym powinien być tu tryb weryfikacji decyzji naruszających prawo na podstawie przepisów normujących udział prokuratora w postępowaniu administracyjnym (dział IV K.p.a.) i sądowoadministracyjnym (patrz: J.P. Tarno "Status prawny jednostek samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym" – Państwo i Prawo z 2006 r., nr 2). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skargę na wymienioną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył Wójt Gminy [...], który jednocześnie wydał decyzję w pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Biorąc pod uwagę, że postępowanie sądowe nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność podlega w tym postępowaniu ocenie z punktu widzenia zgodności z prawem, skargę złożoną w niniejszym postępowaniu należało odrzucić. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w postanowieniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. Ponieważ skarga podlega odrzuceniu Sąd, mając na względzie treść art. 222 P.p.s.a., odstąpił od wzywania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.