II SA/Rz 1319/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o skreśleniu z listy doktorantów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]; II. zasądza od Rektora Politechniki [...] na rzecz skarżącego P. S. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rektor Politechniki decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o skreśleniu P. S. z listy doktorantów. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1842; dalej: "Prawo o szkolnictwie wyższym") w zw. z art 104, 107, 127 §3, art 138 § 1 pkt 1, 156 §1, 157 § 1 i art 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) zwana dalej w skrócie K.p.a. Powyższe decyzje wydano po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1523/16 poprzednio wydanych w spawie decyzji. Uchylając decyzję Rektora Politechniki z dnia [...]sierpnia 2016 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia[...] lipca 2016 r. Sąd stwierdził, że wydano je z naruszeniem art 24 § 1 pkt 5 K.p.a. z uwagi na udział w wydaniu decyzji w trybie nadzwyczajnym pracownika, który brał również udział w wydaniu decyzji w trybie zwykłym, będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego. Rozpoznając sprawę ponownie Rektor Politechniki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2017 r. Nr [...]i utrzymującej ją w mocy własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Z akt sprawy wynika, że decyzją Kierownika Studiów Doktoranckich z dnia [...] października 2015 r., nr [...]P.S. został skreślony z listy uczestników studiów trzeciego stopnia (doktoranckich) wobec niewypełnienie zadań przewidzianych w planie i programie studiów doktoranckich, postępowanie niezgodne z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich. Ponadto skreślenie nastąpiło również z powodu nieotwarcia przewodu doktorskiego w okresie trwania studiów doktoranckich. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Rektora Politechniki z dnia [...] stycznia 2016 r. P.S. wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2016 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 lub 5 K.p.a. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Studiów Doktoranckich, decyzji Rektora a także o dokonanie wymiany dokumentu świadectwa ukończenia studiów na nowy, w którym okres odbywania studiów zostanie zmieniony na: od 1 października 2011 r. do 30 września 2015 r., na podstawie § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów ( Dz. U. z 2011 r., nr 201, poz. 1188). W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 1 i 2 Regulaminu Studiów Doktoranckich na Politechnice z dnia 26 marca 2009 r. studia doktoranckie trwają nie dłużej niż cztery lata, a rok akademicki kończy się 30 września. Rozpoczęcie studiów nastąpiło z dniem 1 października 2010 r. Stwierdził, że do dnia 15 lipca 2015 r. spełnił wszystkie wymogi formalne do ukończenia studiów ujęte w § 30 regulaminu. Do dnia 30 września 2015 r. nie została względem niego wydana decyzja o skreśleniu go z listy doktorantów. W związku z tym w dniu 1 października 2015 r. utracił status uczestnika studiów stając się absolwentem. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. skreślono go z listy doktorantów w sytuacji, gdy już nim nie był. Wskazał również, że w obrocie prawnym pozostają dwie sprzeczne ze sobą decyzje: jedna o zakończeniu studiów, druga o skreśleniu go z listy doktorantów. Odmawiając stwierdzenia nieważności organ stwierdził, że nie zachodzi żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek, w tym: skierowanie do osoby niebędącej stroną w sprawie art 156 § 1 pkt 4 K.p.a. bądź niewykonalność decyzji w dniu wydania i bądź trwale – art. 156 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a., co zarzucał skarżący. Organ wyjaśnił, że decyzja dotyczyła praw i obowiązków skarżącego i rozstrzygała jego sytuację prawną. Bez znaczenia pozostawał przy tym fakt, że w dacie podjęcia decyzji skarżący nie był już doktorantem. Skarżący nie wyjaśnił, na czym miała polegać zarzucana niewykonalność decyzji. Zdaniem organu zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlegało przymusowemu wykonaniu w związku z czym nie miała zastosowania przesłanka z art.156 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący powtórzył, że w dacie wydania decyzji nie był doktorantem i w związku z tym nie był stroną stosunku administracyjnego i nie mogły być wobec niego wydawane żadne decyzje w oparciu o przepisu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zarzucił pominięcie przez organ regulaminu studiów doktoranckich, w okresie kiedy był ich uczestnikiem oraz brak oceny wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności, w tym wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Nie zgodził się z argumentacją organu, że brak podstawy prawnej decyzji oznacza wyłącznie sytuację, w której materialnie nie wskazano podstawy prawnej. Niewykonalność decyzji uzasadnia zaś tym, że skoro w dniu 30 września 2015 r., upłynął czteroletni okres studiów doktoranckich i do tego czasu nie została wydana decyzja o skreśleniu, to po tej dacie jej wydanie było niemożliwe. Rozpoznając sprawę ponownie Rektor Politechniki utrzymał swoją decyzję w mocy. Dokonują ponowienie analizy przesłanek nieważności organ kolejno stwierdził, że decyzję wydano na podstawie § 27 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 regulaminu, który dawał organowi prawo do skreślenia z listy doktorantów i dlatego nie można twierdzić o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej – art 156 § 1 pkt 1 K.p.a. W sprawie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa- art 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Organ wyjaśnił, że za takim naruszeniem może przemawiać: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, jaki został naruszony, oraz racje ekonomiczne i gospodarcze - niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Organ takich nie stwierdził, a skarżący ich nie wykazał. W ocenie organu o nieważności nie może świadczyć fakt, że decyzję wydano, gdy skarżący uzyskał zaliczenie wszystkich semestrów i rozpoczął się kolejny rok akademicki. W zakresie pkt 4 i 5 i 6 organ powtórzył argumenty zawarte w decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Organ uznał, że nie wystąpiła żadna okoliczność uzasadniająca stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie: - art 7, 77 K.p.a., - art 156 § 1 pkt 2,5 lub 7, oraz - art 2 ust. 1 pkt 18l w zw. z art 197 ust. 4 i art 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej oraz o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2015 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. a także o umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Na wstępie należy wyjaśnić, że w postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 K.p.a. Organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ, orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja administracyjna poddana kontroli w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 K.p.a. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, orzeczenie wydane zostało niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego wydania, przy czym niezgodność ta spełnia co najmniej jedną z przesłanek ustawowo określonych, jako przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie, aby mogło dojść do przełamania zasady trwałości decyzji, wady prawne orzeczenia muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wad prawnych decyzji, wyklucza możliwość jej eliminacji z obrotu prawnego. Decyzja ostateczna korzysta bowiem z domniemania legalności - co ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego i stabilności ukształtowanych w przeszłości stosunków administracyjnoprawnych. W niniejszej sprawie decyzja poddana weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności wydana przez Rektora Politechniki im. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] jest ostateczna. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Rektor Politechniki poddał ocenie wszystkie przesłanki wymienione w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 K.p.a. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Sądu nie wszystkie podstawy do odmowy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zasługują na aprobatę. Sąd wyraża odmienny pogląd odnośnie przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, czy ewentualne naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, wymaga odniesienia się do konkretnego stanu faktycznego oraz zastosowania wypracowanych w orzecznictwie dyrektyw interpretacyjnych, zgodnie z którymi rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa powoduje nieważność decyzji tylko wtedy, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane naruszenie prawa, konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 1280/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, przekroczenie normy prawnej musi mieć charakter jednoznaczny, co ma miejsce w sytuacji oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a istnienie sprzeczności da się wykazać przez proste zestawienie przepisu i rozstrzygnięcia. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący P.S.rozpoczął studia doktoranckie 1 października 2011 r., a ostatni (ósmy) semestr studiów doktoranckich zaliczył w dniu 9 lipca 2015 r., czego dowodzi karta okresowych osiągnięć doktoranta. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 181 Prawa o szkolnictwie wyższym pojęcie doktorant oznacza uczestnika studiów doktoranckich. Z art. 195 ust. 4a cyt. ustawy wynika, że studia doktoranckie trwają nie krócej niż dwa lata i nie dłużej niż cztery lata. Sąd stwierdza też, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy Regulaminu studiów doktoranckich na Politechnice z dnia 17 kwietnia 2009 r. Taki też Regulamin został powołany w podstawie prawnej decyzji Kierownika studiów doktoranckich z dnia [...] października 2015 r. nr [...], którą skreślono skarżącego z listy uczestników studiów doktoranckich wobec niewypełnienia zadań przewidzianych w planie i programie studiów doktoranckich. Dodać również należy, że wydanie tej decyzji nastąpiło po złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 30 września 2015 r. o wydanie świadectwa ukończenia studiów doktoranckich, czyli przedmiotowo innym niż wynika z przedmiotu decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Zatem organ prowadził postępowanie z urzędu o skreślenie z listy uczestników studiów doktoranckich, co wymagało zawiadomienia strony o wszczęciu takiego postępowania, a z akt administracyjnych sprawy wynika, że pierwszą czynnością do strony było skierowanie decyzji. Z § 5 ust. 2 Regulaminu studiów doktoranckich na Politechnice wynika, że studia doktoranckie trwają nie dłużej niż cztery lata. Terminy rozpoczęcia i zakończenia semestrów pokrywają się z terminami rozpoczęcia i zakończenia semestrów studiów wyższych prowadzonych w uczelni (ust. 3 § 5 Regulaminu). Rok akademicki rozpoczyna się 1 października, a kończy 30 września, zatem czteroletnie studia doktoranckie rozpoczęte przez skarżącego od października 2011 r. trwały do 30 września 2015 r. Z dniem 1 października 2015 r. rozpoczął się już kolejny rok akademicki to jest 2015/2016, jednakże skarżący nie był już uczestnikiem studiów doktoranckich z powodu ich ukończenia. Oznacza to, że nie mógł być też skreślony z listy studiów doktoranckich i w tym zakresie wydanie decyzji po zakończeniu roku akademickiego 2014/2015 - 4 roku studiów doktoranckich powoduje, że nie można było wykreślić skarżącego z listy doktorantów, gdyż utracił status doktoranta. To skutkuje bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. i winno zakończyć się jego umorzeniem (patrz wyrok NSA z 2.10.2012 r. sygn. akt I OSK 773/13 - dostępny na str. https://cbois.nsa.gov.pl). Bezprzedmiotowość w tym przedmiocie potwierdził również NSA w postanowieniu z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt I OZ 1436/17 wydanym w zakresie nakazania uzupełnienia wyroku. Regulamin studiów doktoranckich z 2009 r. nie przewidywał, jako obligatoryjnego warunku zakończenia studiów doktoranckich napisanie pracy doktorskiej, a następnie jej obrony. Z treści § 30 ust. 1 Regulaminu wynika, że warunkiem ukończenia studiów doktoranckich jest zaliczenie wszystkich semestrów wynikających z planów studiów. Natomiast z ust. 2 § 30 Regulaminu wynika, że absolwent studiów doktoranckich otrzymuje świadectwo ukończenia tych studiów. Użyty w tym przepisie zwrot "otrzymuje" wyraża obowiązek uczelni do wydania świadectwa ukończenia studiów doktoranckich. Przenosząc powyższe uwagi na ocenę braku rażącego naruszenia prawa Sąd stwierdza, że ocena ta nie zasługuje na akceptację. W szczególności uszło uwadze organu orzekającego, że prowadzenie postępowania, gdy mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania tak w znaczeniu podmiotowym jak i przedmiotowym powoduje, że takie naruszenie przepisów należy ocenić jako rażące naruszenie prawa, czyli zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organy orzekające w sprawie tak w postępowaniu zwyczajnym, jak i nadzwyczajnym błędnie wywiodły, że na skarżącym ciążył obowiązek otwarcia przewodu doktorskiego do końca ósmego semestru. Nie znajduje to potwierdzenia w treści § 27 ust. 1 jak i w treści § 14 ust. 4, który określa podstawowe obowiązki doktoranta. Wywodzenie negatywnych skutków, z obowiązków, które nie wynikają z przepisów prawa już po zakończeniu studiów doktoranckich w postaci skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich należy kwalifikować, jako działanie organu z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Innymi słowy absolwent nie podlega już działaniu regulaminów obowiązujących w trakcie nauki w danej placówce oświatowej bez względu na jej status. Działanie Rektora Politechniki potwierdziło status skarżącego, jako absolwenta studiów doktoranckich poprzez wydanie świadectwo ukończenia studiów doktoranckich. Świadectwo ukończenia studiów doktoranckich ma charakter deklaratoryjny, gdyż jego celem jest potwierdzenie, że dany podmiot w określonym czasie był uczestnikiem studiów doktoranckich. Ostatni ósmy semestr tych studiów skarżący ukończył w roku akademickim 2014/2015. Wpisana w tym dokumencie data końcowa ukończenia studiów nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Sąd zauważa, że w dacie wydania decyzji przez Kierownika studiów doktoranckich to jest w dniu [...] października 2015 r. skarżący nie podlegał już działaniu Regulaminu studiów doktoranckich, gdyż przestał być stroną tego stosunku administracyjnego. W kontekście przedstawionych argumentów o bezprzedmiotowości postępowania, za błędne Sąd uznaje stanowisko co do art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. O niewykonalności można natomiast mówić wówczas, gdy względy techniczne albo prawne wykluczają wykonanie decyzji, innymi słowy - gdy z przyczyn o naturze technicznej albo prawnej wynika niemożliwość wykonania. Niewykonalność decyzji należy nadto rozumieć szerzej, niż tylko, jako obiektywne przeszkody uniemożliwiające wykonanie samej nakazanej czynności. Niezbędne jest uwzględnienie wszelkich następstw wykonania decyzji, które pozostają z nią w związku przyczynowo-skutkowym (wyrok WSA w Krakowie z 13.10.2017 r. sygn. akt II SA/Kr 848/17, lex nr 2388432). Z przyczyn prawnych, a to ze względu na brak przedmiotu sprawy w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Mają na względzie wyżej przedstawione argumenty Sąd uznał, że doszło do naruszenia tak przepisów prawa procesowego to jest art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., a także art. 2 ust. 1 pkt 181, art. 195 ust. 4a Prawa o szkolnictwie wyższym a także powołanych w tekście uzasadnienia stosownych regulacji Regulaminu. Należy, bowiem mieć na uwadze, że stan prawny i faktyczny, który jest przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji to stan prawny i faktyczny będący podstawą wydania decyzji w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2513/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1246/16, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W zaskarżonej decyzji słusznie wskazano, że postępowanie nadzwyczajne jest postępowaniem odrębnym. Powyższe przekłada się na regułę wynikającą z art. 134 P.p.s.a. i dlatego Sąd nie mógł uwzględnić żądań skargi o uchylenie decyzji wydanych w postępowaniu zwyczajnym i umorzeniu postępowania administracyjnego. Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. i w pkt I wyroku uchylił decyzję obydwu instancji. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 P.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu, po ewentualnym uprawomocnieniu się wyroku organy będą związane wskazaniami i oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu.