II SA/Rz 1363/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi L. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) po rozpoznaniu odwołań Z. i J. J., L. Ż., E. J., E. R., J. O., J. Z., G. H. i M. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] (Prezydent) z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci odprowadzania wód opadowych utrzymało ją w mocy, a w podstawie prawnej powołało art. 104 § 1, § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), określanej w dalszej części jako "u.p.z.p.". Działając na podstawie wniosku Gminy Miasto (Gmina) z dnia 5 lutego 2013 r. Prezydent Miasta [...] - decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] - ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Odprowadzenie wód opadowych z południowej strony os. [...] – projekt" – z rejonu ul. C. i C. w R. na działkach nr: 1383, 1419, 1420, 1385, 1395, 1401/1, 1418, 1401/4, 1401/3, 1411, 1396, 1409, 1410, 1398, 1402, 1403, 1353, 1351, 1352, 1331, 1330, 1329, 1318, 1320, 1333/2, 1319/2, 1319, 1314, 1317, 1315, 1295, 1296, 2677/1, 1492/2, 1493, 1494, 1495, 1497, 1560, 1338, 1336, 1335, 1334, 1332, 1346, 1347, 1349, 1404, 1405, 1406, 1407, 1408, 1431/3, 1446, 1433/2, 1427, 1426, 1425, 1431/1, 1433/1, 1448, 1449, 1466, 1470, 1471, 1469/2, 1487, 1491, 1561, 1558, 1557, 1555, 1556, 1554, 1553, 1549, 1548/2, 1548/1, 1544/1 i 1543 obr. [...]. SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawą powyższego było stwierdzenie prowadzenia postępowania i skierowania decyzji do osób zmarłych oraz brak ustalenia pełnej listy ich następców prawnych. Organ odwoławczy zauważył także, iż w aktach sprawy brakuje kopii mapy zasadniczej, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., o uzupełnienie czego należało wezwać inwestora. Poza tym, zwrócono uwagę, że organ I instancji spłycił analizę odnośnie tego, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, koncentrując się jedynie na brzmieniu art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a pomijając ocenę art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Wydaną w ponownym postępowaniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezydent po raz wtóry ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego w odniesieniu do opisanego wyżej zamierzenia. Mając na uwadze brzmienie art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 pkt 5 u.p.z.p. organ zaliczył przedmiotową inwestycję do inwestycji celu publicznego. Podkreślił, że objęte wnioskiem działki znajdują się na terenie, gdzie brak jest obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że do wniosku inwestora dołączone zostały wszelkie informacje i charakterystyki wymagane art. 52 ust. 1 u.p.z.p. Organ zwrócił też uwagę na treść art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z przepisami odrębnymi. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji uzyskała pozytywną opinię organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych (pismo z 21.02.2013r. nr [...]), jak też Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] i Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych (które to dwa ostatnie podmioty nie zajęły stanowiska, a więc z upływem terminu 2 tygodni od daty doręczenia im wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie takie uważa się za dokonane). Decyzja nie wymaga uzgodnienia z Marszałkiem Województwa [...], Wojewodą [...] oraz innymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p. Prezydent podkreślił, że stosując się do zaleceń kasatoryjnej decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2013 r. zapewnił czynny udział w postępowaniu spadkobiercom zmarłych B. Ż. i F. Ż. Poza tym, planowany przebieg kanalizacji deszczowej na załączniku graficznym do decyzji został naniesiony na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego. Organ zauważył, że planowana sieć kanalizacji deszczowej stanowi część przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa kolektora deszczowego dla os. Zwięczyca i południowej strony os. [...] – projekt" w R., które jest działaniem o znaczeniu lokalnym dla realizacji i utrzymania publicznych urządzeń służących do odprowadzenia wody deszczowej. Ponadto, lokalizacja przedmiotowej inwestycji uzyskała pozytywną opinię Miejskiego Zarządu Dróg w [...] (pismo z 17 października 2013 r. nr [...]). Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. złożyli Z. J. i J. J., L. Ż., E. J., E. R., J. O., J. Z., G. H. i M. K. Z. J. i J. J. wskazali, że projektowane rozwiązanie nie uwzględnia ich uwag, które zawarli w uprzednio kierowanych do organu pismach. L. Ż. w odwołaniu zarzucił brak przeprowadzenia konsultacji społecznych, przez co uniemożliwiono przedstawianie stosownych wniosków. Zdaniem strony, projekt nie przewiduje nowoczesnego rozwiązania i stanowi zaprzeczenie zasady zatrzymania wody tam, gdzie ona spadnie. Doprowadzi w przyszłości do ponoszenia przez Miasto, jak też jego mieszkańców dużych wydatków. Odwołujący się nie wyraził zgody na pokrywanie innym obywatelom ze środków publicznych kosztów instalacji kanalizacyjnej przy obiektach, gdzie właściciel ma obowiązek wykonać powyższe we własnym zakresie. Ponadto, projekt wykonany został niezgodnie ze specyfikacją przetargu. Nie uwzględnia on poniesienia kosztów naprawy ewentualnego uszkodzenia instalacji gazowej oraz przyszłych kosztów ponownej inwestycji odprowadzenia wody deszczowej z dróg miejskich. L. Ż. podniósł, że według projektu, kanalizacja przebiega również przez prywatne tereny mieszkańców, a inwestor nie wyjaśnił jak zamierza uregulować stosunki prawne tych fragmentów gruntu, stanowiących nieodłączną część projektu. W ocenie strony, planowana inwestycja na odcinku ul. C. i C. nie spełnia kryterium inwestycji celu publicznego, a jedynie celu prywatnego. Końcowe studzienki zaspokajają bowiem interesy indywidualne właścicieli posesji i nigdy nie będą użytkowane przez lokalną wspólnotę. E. J. podniósł, że zaprojektowana kanalizacja tylko przyspieszy zalanie domów, grożąc cofnięciem się wód. E. R. w odwołaniu wyraziła sprzeciw w zakresie planowanego przez jej działki przebiegu inwestycji. Podniosła, że inwestycja ta mogłaby zostać zrealizowana bez ingerencji w tereny stanowiące własność prywatną, dzięki czemu inwestor nie poniósłby dodatkowych kosztów. Nie wyrażając zgody na planowany przebieg inwestycji J. O. odwołał się do powodów przedstawianych we wcześniejszych pismach. J. Z. podniósł z kolei, że przedmiotowa inwestycja nie powinna zostać zrealizowana na terenach prywatnych. Poza tym, biegnie ona blisko rury gazowej, a z załączonych do decyzji planów nie sposób wyczytać, czy zostały zapewnione odpowiednie odległości. Poza tym, inwestycja ta nie zapewnia odprowadzania wód opadowych z utwardzonej powierzchni tj. ul. C. i ul. C. Natomiast G. H. i M. K. podnieśli, że ich nieruchomości położone są na wzniesieniu i nie są narażone na zalewanie wodami opadowymi, dlatego nie są zainteresowani przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym. Ponadto, woda z opadów wykorzystywana jest w gospodarstwie domowym. SKO po rozpoznaniu powyższych środków zaskarżenia wydało decyzję (w dniu [...] lipca 2015 r.), w której utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Podkreśliło, że inwestycja, będąca przedmiotem sprawy stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.p.z.p., zgodnie z którym są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782 ze zm.). Według art. 6 pkt 3 tej ostatniej ustawy, celem publicznym jest budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Woda opadowa stanowi zaś ściek w rozumieniu art. 9 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. SKO powtórzyło za organem I instancji, że wniosek inwestora zawierał wszystkie wymagane prawem (tj. art. 52 ust. 1 u.p.z.p.) informacje i charakterystyki. Organ związany jest treścią takiego wniosku i nie może go modyfikować. Skoro więc przedstawiony we wniosku przebieg inwestycji zgodny jest z prawem, nie było podstaw do jego kwestionowania. Kolegium stwierdziło, że decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a poprzedzające ją postępowanie przeprowadzono prawidłowo. Nie zachodzą też okoliczności określone w art. 56 u.p.z.p. tzn. niezgodność z przepisami odrębnymi. Wykonane również zostały zalecenia kasacyjnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Odnosząc się do zarzutów odwołań organ stwierdził, że nie ma powodów do kwestionowania skuteczności założonych rozwiązań. Poza tym, elementy decyzji określa art. 54 u.p.z.p. i wszystkie je zawiera wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, a nie ma podstaw do zamieszczania tam innych treści. Brak jest także obowiązku przeprowadzania konsultacji społecznych w toku niniejszego postępowania. Teren, na którym miałaby być zrealizowana inwestycja znajduje się poza obszarem zagrożonym zalewaniem wodami powodziowymi, dlatego nie było wymagane uzgodnienie, o którym mowa w art., 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. W toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stosuje się przepisów prawa budowlanego i nie jest jego przedmiotem ocena zgodności projektu ze specyfikacją przetargu dotyczącego inwestycji objętej przedmiotową decyzją, ani też koszty, jakie inwestycja ta będzie generować w przyszłości. Odrębne skargi na wymienioną decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyli Z. J., J. J. oraz L. Ż. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2015 r. Sąd odrzucił skargi Z. J. oraz J. J. L. Ż. we wniesionej skardze wniósł o uchylenie zarówno decyzji SKO z dnia [...] lipca 2015 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu ponowił argumenty przedstawione w swoim odwołaniu od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej zwana P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy. Istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest przede wszystkim odpowiedź na pytanie, czy planowana inwestycja posiada walor inwestycji celu publicznego, a nadto czy w realiach tej sprawy organ miał podstawy do wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego. Według art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.). Celami publicznymi w rozumieniu art. 6 pkt 3 u.g.n. są: budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenie, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, iż dla rozstrzygnięcia, czy zamierzenie budowlane wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy też publiczny. O tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona - stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Analiza wniosku Gminy Miasto [...] z dnia 5 lutego 2013 r., który zainicjował niniejsze postępowanie, prowadzi do jednoznacznej konkluzji o prawidłowym zakwalifikowaniu przez organy obu instancji projektowanej inwestycji obejmującej odprowadzenie wód opadowych z południowej strony os. [...], jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 3 u.g.n. Dokonując w następnej kolejności kontroli uprawnienia organu administracji do wydania zaskarżonej decyzji wskazać należy w pierwszej kolejności, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać: - określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; - charakterystykę inwestycji obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów (lit. a), określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (lit. b), określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (lit. c). Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 1-3 u.p.z.p.). O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.). W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 53 ust. 2 u.p.z.p.). Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: pkt 1 - warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; pkt 2 - stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.). Decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z: organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 54 ust. 4 pkt 6 i 9 u.p.z.p.). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 54 ust. 6 u.p.z.p.). Kontrolowana decyzja określa: pkt 1 - rodzaj inwestycji; pkt 2 - warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: ochrony środowiska i zdrowia ludzi (lit. b), warunków ochrony przyrody (lit. c), warunki i szczegółowe zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (lit. e), wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (lit. f), ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych (lit. g), warunki dotyczące projektu budowlanego (lit. i); pkt 3 – przebieg przedmiotowej inwestycji na załączonym załączniku graficznym wyznaczony na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 (art. 54 u.p.z.p.). W myśl art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku zgodności inwestycji z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy organ wykaże niezgodność wnioskowanej inwestycji z przepisami prawa. Przy czym w rozumieniu art. 56 u.p.z.p. przepisami odrębnymi są przepisy umiejscowione w odrębnych aktach prawnych aniżeli u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle problematyki dotyczącej rozważanej decyzji podkreśla się, że decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa, ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może w niej wprowadzać według własnego uznania ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (por. np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10 - Lex nr 1138107 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. IV SA/Wa 1790/11 - Lex nr 1139649, Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 747/14 - Lex nr 1644018, Krakowie z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1634/12 - Lex nr 1342996). Zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy wskazuje, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy, dochodząc do trafnego wniosku o dopuszczalności określenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wniosek Gminy Miasto [...] spełnia wymogi art. 52 ust. 2 u.p.z.p., w tym przede wszystkim warunek z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Bezspornym jest również, że w realiach rozpoznawanej sprawy zachowany został tryb procedowania określony w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. O wszczęciu postępowania oraz o decyzji kończącej postępowanie strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia oraz stosownymi pismami. W toku postępowania sporządzono analizę stanu faktycznego i prawnego terenu oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych, której poprawność nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Decyzję wydano po uzgodnieniu z właściwymi organami wskazanymi wyżej. W sytuacji, kiedy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało sprzeczności wnioskowanej inwestycji z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi, to Prezydent Miasta [...] zobligowany był wydać decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Decyzja ta zawiera wszystkie wymagane prawem elementy określone w art. 54 u.p.z.p. W takiej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo podjęło zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium właściwie przedstawiło ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, wyjaśniło charakter i istotę niniejszego postępowania, odnosząc się do zarzutów odwołania. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Badając zasadność skargi na decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Sąd nie może zajmować się kwestiami dotyczącymi prawidłowością stosowania przez inwestora ustawy o zamówieniach publicznych. Stąd też kwestia naruszenie tego rodzaju przepisów w celu zmniejszenia kosztów wykonania projektu pozostaje poza zainteresowaniem Sądu w niniejszej sprawie. Ewentualny brak udziału w postępowaniu właściciela działki nr 1403 może być podstawą do złożenia przez niego wniosku o wznowienie postępowanie, nie może natomiast skutkować koniecznością skasowania zaskarżonych decyzji. W zakresie zarzutu dotyczącego niepowiadomienia właścicieli działek o ograniczeniu ich prawa własności stwierdzić należy, że chociaż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Kwestie związane z ewentualnymi ograniczeniami prawa własności mogą być poddawane ewentualnej analizie na kolejnych etapach postępowania inwestycyjnego, a nie na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obowiązujące przepisy nie przewidują również obowiązku przeprowadzania konsultacji społecznych, w związku z postępowaniem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kwestia zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego została wyjaśniona wyżej. W tym miejscu należy jedynie powtórzyć, że celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 3 u.g.n. jest między innymi budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących gromadzeniu, przesyłaniu, oczyszczaniu i odprowadzaniu ścieków, dlatego w świetle zawartej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. cytowanej wyżej definicji inwestycji celu publicznego nie budzi żadnych wątpliwości, że planowana budowa jest inwestycją celu publicznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z u.p.z.p. oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany jest w sprawie wydać decyzję pozytywną. Nie jest też organ uprawniony do analizowania zasadności takiej a nie innej lokalizacji inwestycji (jej proponowanego przebiegu). Ewentualne rozwiązania techniczne będą przedmiotem badania na kolejnych etapach postępowania inwestycyjnego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.