II SA/Rz 138/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skarg A.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - postanawia - odmówić dopuszczenia A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. II SA/Rz 138/21 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A.B. jest decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], którą umorzono postępowanie odwoławcze. Decyzja ta wydana została wskutek rozpoznania odwołań złożonych przez A. i K.T. oraz A.B. od decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla B Sp. z o.o. w W. na zamierzenie inwestycyjne obejmujące "budowę stacji bazowej telefonii komórkowej LAN3303D z instalacją energii elektrycznej na terenie obejmującym nieruchomość nr ewid. gr. 1611 położoną w miejscowości S.". W dniu 15 czerwca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynął wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika postępowania. Na wezwanie Sądu Spółka dnia 30 czerwca 2021 r. (data wpływu do Sądu) uzupełniła braki formalne przedmiotowego wniosku. W uzasadnieniu wyjaśniła, że nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, nie wnosiła skargi, jednak wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Realizuje ona bowiem, na podstawie umowy o współpracę zawartej z B Sp. z o.o. w W., inwestycje z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej. Wynik postępowania będzie dotyczył jej interesu prawnego, gdyż Spółka zajmuje się realizacją inwestycji objętej decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Wydane rozstrzygnięcie będzie bezpośrednio dotyczyło sfery jej uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "P.p.s.a.") w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 P.p.s.a.). Po myśli art. 33 § 1b P.p.s.a. jeżeli wynik postępowania sądowego nie dotyczy interesu prawnego m. in. osób, o których mowa w § 1 P.p.s.a., a żądają one dopuszczenia do udziału w postępowaniu, sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Stosownie do treści art. 33 § 2 P.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. We wniosku wnioskodawca powinien wykazać, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 33 § 2 P.p.s.a., tzn. przedstawić dowody i argumenty, które przemawiają za tym, że wynik postępowania przed sądem administracyjnym będzie dotyczył jego interesu prawnego. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym osoba prawna lub fizyczna wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por.: postanowienie NSA z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OZ 265/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu wnioskująca Spółka nie wykazała swojego interesu prawnego w postępowaniu toczącym się na skutek skargi A.B. na opisaną na wstępie decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, warunkującego dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w roli uczestnika tego postępowania. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego następuje ustalenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania. W ocenie Sądu decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego wszczętego przez A. i K.T. oraz A.B. nie kształtuje sytuacji prawnej A Sp. z o.o. z siedzibą w Z.. Decyzja ta kształtuje sytuację prawną wyłącznie tych podmiotów, które wniosły odwołanie. Przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją jest wyłącznie to, że podmioty, które wniosły odwołanie nie mają przymiotu strony w sprawie o pozwolenie na budowę. Jest to rozstrzygnięcie, które dotyczy wyłącznie tych podmiotów, ponieważ nie rozstrzyga sprawy jako takiej, ale odnosi się tylko do tego, czy podmioty te są uprawnione do wniesienia odwołania. Wydana decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego z tego powodu, że odwołanie wniosła osoba, która nie jest stroną ma charakter indywidualny związany ściśle z osobą, która wniosła odwołanie. Z tego względu rozstrzygnięcie to nie może być zaskarżone przez inne osoby, które nie wnosiły odwołania (por. wyrok NSA z 5 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1406/16, postanowienia NSA z 6 lipca 2016 r. sygn. akt II OZ 738/16 oraz z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II OZ 802/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu strona wnioskująca nie posiada indywidualnego, istniejącego obiektywnie i mającego swe źródło w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, interesu prawnego do kwestionowania rozstrzygnięcia w postępowaniu dotyczącym uprawnienia A. i K.T. oraz A.B. do złożenia odwołania, bowiem zaskarżona decyzja nie odnosi się do wnioskującej Spółki. Zaskarżona decyzja rozstrzyga o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę z uwagi na wniesienie tego środka zaskarżenia przez podmiot niebędący stroną postępowania administracyjnego. W istocie decyzja ta rozstrzyga przede wszystkim o prawach i obowiązkach tego właśnie podmiotu, którego odwołanie nie zostało rozpoznane. Tego rodzaju decyzja ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga o zatwierdzeniu projektu budowlanego czy pozwoleniu na budowę. Wnioskodawca A Sp. z o.o. swoje prawo do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywodzi natomiast z okoliczności, że jest wykonawcą inwestycji realizowanej przez B Sp. z o.o. z siedzibą w W., na rzecz której Starosta wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Stwierdzić jednak należy, że wykonawca inwestycji dla której wydano decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie jest stroną w tym postępowaniu. Łączący go z inwestorem stosunek cywilnoprawny wynikający z umowy o roboty budowlane, nie stanowi źródła interesu prawnego na gruncie prawa publicznego. Nie można opierać interesu prawnego wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (por. postanowienie NSA z 25 marca 2014 r. I FZ 53/14). Interes prawny ma przysługiwać podmiotowi w jego "własnej" sprawie administracyjnej (por. uchwała NSA z 3 lutego 1997 r., OPS 9/96, ONSA 1997/3/102). Wymienione przez Spółkę a ciążące na niej, jako wykonawcy obowiązki, nie mają swego źródła bezpośrednio w zaskarżonej decyzji, lecz w stosunku cywilnoprawnym łączącym Spółkę z inwestorem (por. postanowienie NSA z 8 grudnia 2020 r., sygn. II OZ 1046/20). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że brak jest podstaw do dopuszczenia A Sp. z o.o. z/s w Z. do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika, a wobec tego, na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.