II SA/Rz 1390/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie SO del Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych -postanawia- zawiesić postepowanie sądowoadministracyjne II SA/Rz 1390/13 Uzasadnienie Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. (zwana dalej Spółka) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] (zwanego dalej DIC) z dnia [...] października 2013 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: wnioskiem z dnia 15 lipca 2009 r. Spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o przedłużenie udzielonego jej decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] na okres kolejnych 6 lat. W toku postępowania podanie było kilkakrotnie uzupełniane. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] DIC umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że doszło do zmiany organu rozpoznającego wniosek i Dyrektor Izby Celnej stał się właściwy w rozpoznawanej sprawie. Odnosząc się do żądania Spółki organ podał, że 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, zwana dalej u.g.h.). Według art. 138 ust. 1 u.g.h. zezwolenia udzielone przed dniem wejścia w życie u.g.h. nie mogą być przedłużane. Natomiast w art. 129 ust. 2 u.g.h. postanowiono, że postępowania w sprawach wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy zostają one umarzane. Wobec tego, że w dacie wejścia u.g.h. w życie postępowanie, w którym zapadła skarżona decyzja toczyło się to zgodnie z przepisami ustawy należało je umorzyć. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] DIC utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. Organ wskazał, że obowiązująca od 1 stycznia 2010 r. u.g.h. uchyliła ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm., zwana dalej u.g.z.w.). W art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2 u.g.h. postanowiono, że zezwoleń dotychczas udzielonych nie przedłuża się, a postępowania w takich sprawach wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Dlatego też rozstrzygniecie organu I instancji było prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania DIC stwierdził, że organy podatkowe mają obowiązek działania na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa. Przestrzegając zasady praworządności obowiązane są do oceny stosowanych przepisów prawa pod względem ich obowiązywania. Obowiązujące przepisy muszą z kolei stosować bez względu na istniejące wątpliwości co do ich zgodności z Konstytucją. Podniesione przez Spółkę zarzuty naruszenia wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawnego oraz utraty przez Spółkę praw słusznie nabytych i ich ekspektatyw, organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione. Poprzednie zezwolenie zostało udzielone stronie na okres 6 lat i nie została ona pozbawiona prawa prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w tym czasie. Natomiast w ocenie DIC poprzednio obowiązująca u.g.z.w. nie dawała gwarancji przedłużenia zezwolenia, dlatego nie można mówić o istnieniu po stronie Spółki ekspektatywy tego prawa. Wymieniona ustawa stwarzała jedynie prawo do ubiegania się o przedłużenie zezwolenia, nie dawała jednak gwarancji jego otrzymania. Po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1033/12 uchylił zaskarżoną decyzję DIC z dnia [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu Sad wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Spółka na poziomie postępowania odwoławczego zarzucała organom, a powtarza to w skardze, nie uwzględnienie przepisów prawa unijnego, zwłaszcza brak notyfikacji przepisów u.g.h. stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Ten kontekst sprawy nie był przedmiotem rozważań organów, które wydawały decyzję w innej sytuacji prawnej niż ta, która istnieje w chwili wyrokowania. Sąd wyjaśnił, że zmiana okoliczności prawnych sprawy jest konsekwencją wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. stanowiącego odpowiedź na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odnośnie art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.20437 ze zm.). Konsekwencją wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE jest przyjęcie, że wykładnia Trybunału jest wiążąca dla sądu krajowego, który zwrócił się z pytaniem prawnym. Jednak inne sądy państw członkowskich nie powinny przyjmować odmiennej interpretacji niż ta, która wynika z orzeczenia, w stosunku do przepisów, które były przedmiotem wykładni. Sąd stwierdził, że w następstwie tych wskazań przyjąć należy, że przepisy przejściowe oraz ustalające warunki prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych mogą być zaliczone do przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/94, a to oznacza, że ich wprowadzenie w u.g.h. mogło wymagać zastosowania procedury notyfikacyjnej. Z orzeczenia Trybunału wynika, że przepisy przejściowe u.g.h. zakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych, bowiem zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń udzielanych na podstawie prawa obowiązującego przed wejściem w życie u.g.h. może bezpośrednio wpływać na obrót automatami. Równocześnie Trybunał wskazał, że obowiązkiem sądu krajowego jest ustalenie czy wprowadzone zakazy i ograniczenia faktyczne mogą wpływać w sposób istotny na właściwość lub sprzedaż automatów. Trybunał wskazał także, jakie okoliczności powinien uwzględnić sąd krajowy, by przyjąć, że sposób wprowadzenia nowych zasad prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych w ustawie o grach hazardowych pozwoli kwalifikować te rozwiązania prawne jako podlegające procedurze notyfikacyjnej. Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę ocena technicznego charakteru przepisów u.g.h., w rozumieniu dyrektywy nr 98/94 należy do sfery prawa, przy czym należy podkreślić, że ta ocena ma odnosić się do okoliczności związanych z wpływem wprowadzonych w ustawie zmian oraz określeniem ich znaczenia, czyli zakwalifikowania, czy zmiany w zakresie możliwości uzyskania zezwolenia na prowadzenie tego typu działalności miały istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktu jakim jest automat o niskich wygranych. Sąd podkreślił, że w istocie ocena wprowadzonych zmian w nowej regulacji powinna być dokonania z punktu widzenia ich istotności lub nieistotności w rozumieniu dyrektywy nr 98/94. Oznacza to, że postępowanie prowadzone przez organy powinno wyjaśnić te istotne dla sprawy okoliczności. Dokonanie takiej oceny jest elementem niezbędnym prawnie poprawnego rozstrzygnięcia, gdyż w tym kierunku musi podążać ocena legalności działania organów celnych. W sprawie będącej przedmiotem skargi organy takiej oceny nie dokonały, zatem ich rozstrzygnięcia nie spełniają wymogu wynikającego z orzeczenia Trybunału. W tym zakresie skarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, gdyż nie odnosi się w ramach wykładni do tych kontekstów, które mogą być istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przede wszystkim nie wskazuje jak organy traktują regulacje wprowadzone u.g.h. z punktu widzenia ich istotności, a co za tym idzie, ich wpływu na procedurę notyfikacyjną. Brak takiego odniesienia należy uznać za naruszenie prawa materialnego, przy czym jest to naruszenie, które nie może być konwalidowane wyjaśnieniem stanowiska organu w postępowaniu sądowym, zawartym w piśmie przygotowawczym dołączonym przed rozprawą bez przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego. Sąd podkreślił, że rozważenia wymaga uznanie za przepis techniczny unormowania prowadzącego do wydawania nowych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych dla wniosków złożonych pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów. Norma uniemożliwiająca wydanie zezwolenia na działalność w zakresie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych w u.g.h., dla wniosków złożonych przed 1 stycznia 2010 r., skonstruowana jest nie tylko z przepisu art. 129 ust. 2 ale także art. 118, zgodnie z którym do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej ale także z art.144 ustawy. Art. 1 pkt 11 dyrektywy definiuje pojęcie przepisu technicznego między innymi jako "...przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne (...) zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług". Zatem łączy znaczenie pojęcia przepisu technicznego z jego skutkami – w postaci zakazów lub ograniczeń, Tego rodzaju skutki należy przypisać podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Skoro skarżąca spółka złożyła wniosek o wydane zezwolenia pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a przepisy nowej ustawy uniemożliwiły merytoryczne rozpoznanie jej wniosku, to ich niestosowanie w stosunku do wnioskującej Spółki powinno uwzględniać ocenę charakteru przepisów przejściowych z punktu widzenia zasad wskazanych w wyroku TSUE. Reasumując WSA stwierdził, że braki postępowania wyjaśniającego polegające na nie wyjaśnieniu wpływu zmian wprowadzonych u.g.h. na właściwości lub sprzedaż produktów, jakimi są automaty o niskich wygranych musi prowadzić do stwierdzenia, że ten brak mógł skutkować wadliwym zastosowaniem prawa materialnego przez nieuwzględnienie potrzeby notyfikacji takich przepisów na etapie ich tworzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy DIC decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy w sposób szeroki opisał stan prawny sprawy i przychylił się do stanowiska organu I instancji. DIC powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Zgodnie z tym wyrokiem przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy u.g.h., które mogą spowodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wymienionej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. DIC stwierdził, że przepisy przejściowe u.g.h., w szczególności art. 138 ust. 1 nie można uznać za przepisy techniczne zdefiniowane w art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34WE jako "inne wymagania", gdyż zakazy w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych zawarte w tych przepisach nie wpływają w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów. DIC podkreślił, że o braku konieczności notyfikacji przepisu zawierającego definicję gier na automatach o niskich wygranych wypowiedział się też NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1099/11, Sąd dokonując zestawienia treści art. 129 ust. 3 u.g.h. oraz art. 1 pkt 3 Dyrektywy 98/34/WE stwierdził, że definicja legalna "gier na automatach o niskich wygranych" nie odpowiada pojęciu tak rozumianej "specyfikacji technicznej". Organ wyraził stanowisko, że skoro przepisy u.g.h. regulujące problematykę zezwoleń na działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych (w tym art. 138 ust. 1), stanowią niedyskryminacyjne selling arrangemants w rozumieniu przyjmowanym w orzecznictwie TS UE dotyczącym swobody przepływu towarów, to tym samym nie są one przeszkodami w swobodnym przepływie towarów pomiędzy państwami członkowskim. Nie będąc przeszkodami w swobodnym przepływie towarów, przepisy u.g.h. nie są wiec w ocenie DIC, przepisami technicznymi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, objętymi obowiązkiem uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej. Organ odwoławczy stwierdził, że automaty do gier o niskich wygranych mogą stać się automatami do gier o wysokie wygrane i być przedmiotem dalszego gospodarczego wykorzystania w takim charakterze. W końcowej części DIC odnosząc się do zarzutów zwartych w odwołaniu dotyczących naruszenia art. 2 Konstatacji RP, wyjaśnił, że obywatele nie mogą odmówić przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego tylko ze względu na powzięcie wątpliwości co do zgodności tego przepisu z prawem unijnym. Odpowiednio także i organy władzy wykonawczej nie mogą odmówić stosowania i egzekwowana przepisów dopóki uprawnione do tego organy nie stwierdzą niezgodności danego aktu prawnego czy to z Konstatacją czy też z aktami prawa unijnego. DIC podniósł, że nie jest uprawniony do oceny zgodności z Konstytucją RP przepisów u.g.h. i stwierdził, że zobligowany był do stosowania ustawowych norm regulujących zasady urządzania gier hazardowych w tym art. 138 ust. 1 u.g.h. W skardze na decyzję DIC z dnia [...] października 2013 r. A. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o uchylenie decyzji obydwu instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie art. 138 ust. 1 oraz art. 144 u.g.h. w związku z art. 1 pkt. 4 i 11 oraz art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego przez niezasadne uznanie, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 138 ust. 1 oraz art. 144 u.g.h. w zakresie w jakim uchyla przepisy dotychczasowe regulujące udzielanie i przedłużanie zezwoleń, o jakich mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepisy te w powiązaniu z regulacjami art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 oraz art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 2 u.g.h., wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktów, a w konsekwencji w świetle wykładni przepisów dyrektywy 98/34/WE podanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej - "TSUE") z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C- 214/11, C-217/11 stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt. 4 i 11 dyrektywy 98/34/WE, które zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy wymagały notyfikacji, zaś brak notyfikacji skutkuje brakiem możliwości stosowania nienotyfikowanego przepisu prawa krajowego przez organy, sądy (por. wyrok TSUE z dn. 30.04.1996 r., C-194/94 w sprawie CIA Security International SA p - ko Signalson SA oraz Securitel SPRL), 2) naruszenie art. 187 § 1 art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwanej dalej o.p.) poprzez nierozważenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności: a) zaniechanie dokonania oceny, czy regulacje art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 u.g.h. wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktów, także w związku z potencjalnymi skutkami do jakich prowadzą takie przepisy jak: art. 129 ust. 1 u.g.h. (systematyczne wygasanie dotychczasowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach w salonach gier i gier na automatach o niskich wygranych) oraz art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art 15 ust. 1 u.g.h. (regulujących limity ilościowe i lokalizacyjne co do kasyn i dopuszczalnej liczby automatów do gier w kasynach - tj. stan końcowy po wygaśnięciu zezwoleń wskazanych w art. 129 ust. 1 u.g.h.); b) nie wzięcie pod uwagę faktu powszechnie znanego, że ustawa o grach hazardowych została wprowadzona nagle i nikt przed listopadem 2009 r. nie mógł się spodziewać jej wprowadzenia oraz jej treści oraz faktu (potwierdzonego m.in. przez liczne orzeczenia Sądów Administracyjnych dotyczące spraw udzielenia zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych), że szereg postępowań w sprawie udzielenia nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych wszczęto przed listopadem 2009 r. i nie zakończono przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych a w konsekwencji umorzono, co wskazuje na to, że znaczna część nadwyżki automatów o niskich wygranych zarejestrowanych nad eksploatowanymi, ustalona na koniec 2009 r., przeznaczona była na szybkie uruchomienie działalności w ramach nowych spodziewanych zezwoleń, 3) naruszenie art. 124 i art. 187 § 1 o.p., przez nierozważenie całości materiału dowodowego i przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek nie wzięcia pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy przytoczonej na str. 2 i 3 pisma pełnomocnika strony z dnia 22 lipca 2013 r. wypowiedzi współautora ustawy o grach hazardowych Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów – J. K., przed Komisją Finansów Publicznych Sejmu RP oraz przed Komisją Gospodarki Narodowej oraz Komisji Budżetu i Finansów Publicznych Senatu RP, z których wynika, że autorzy ustawy o grach hazardowych mieli świadomość potencjalnego istotnego wpływu projektowanych regulacji ustawy o grach hazardowych na sprzedaż lub właściwości produktów, 4) naruszenie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm., zwnego dalej TFUE) w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej ( Dz. U. z 2004 r, Nr 90, poz. 864/30 ze zm.; zwanego dalej TUE) przez bezpodstawne zakwestionowane wynikającej z tych przepisów oraz art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, zasady, że częścią krajowego porządku prawnego jest prawo wspólnotowe, zaś orzecznictwo TSUE, jako część wspólnotowego porządku prawnego - acquis communautaire - obejmujące wykładnię prawa unijnego o charakterze powszechnie obowiązującym, wiąże wszystkie organy krajowe, co przejawiło się w szczególności: a) w bezpodstawnym przyjęciu przez organ, że przepisy przejściowe u.g.h., w razie ustalenia, iż wprowadzają one warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktów, mimo to nie wymagały one notyfikacji, co jest wprost sprzeczne z końcową sentencją wyroku TSUE z dn. 19.07.2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11; b) w bezpodstawnym przyjęciu, że nawet gdyby przepisy u.g.h. wymagały notyfikacji, to brak ich notyfikacji rzekomo nie może skutkować sankcją braku ich stosowania, co jest sprzeczne m.in. z pkt. 2 sentencji wyroku TSUE z dn. 30.04.1996 r. w sprawie C - 194/94 CIA Security International SA p - ko Signalson SA oraz Securitel SPRL oraz z pkt. 81 wyroku TSUE z dn. 19.11.2009 r., w sprawie C-314/08 Krzysztof Filipiak p-ko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu. W obszernym uzasadnieniu Spółka rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi DIC wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając argumentację jak w skarżonej decyzji. W piśmie z dnia 19 lutego 2014 r. Dyrektor Izby Celnej z powołaniem się na postanowienie NSA z dnia 15.01.2014 r. (I GSK 686/13) wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Możliwość, jaką stwarza ten przepis nakłada na Sąd obowiązek ustalenia, czy w konkretnej sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające celowość wydania takiego orzeczenia. Sąd w każdym przypadku musi zatem rozważyć, czy zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie, a więc czy orzeczenie które zapadnie w odrębnym postępowaniu może stanowić podstawę rozstrzygnięcia zawieszonego postępowania. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne następującej treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., zwanej dalej u.g.h.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?" NSA przyjął, że naruszenie wynikającego z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L. 363, s. 81) obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeżeli w konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane, i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednak do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych. W realiach niniejszej sprawy oznacza to konieczność zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy na skutek w/w pytania NSA. Orzeczenie wydano na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.