II SA/Rz 1460/16

Dnia 21 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku MK o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] sierpnia 2016 roku, nr [.] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry – postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący MK, działając przez fachowego pełnomocnika, radcę prawnego DS, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] sierpnia 2016 roku, nr [.], w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Poza zarzutami skierowanymi wobec kwestionowanej decyzji skarżący wniósł o udzielenie mu ochrony tymczasowej w trybie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako P.p.s.a.), ewentualnie, w razie nieuwzględnienia wniosku przez organ, w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc poprzez wydanie stosownego postanowienia przez sąd. Powołał się przy tym na wybrane orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych. Wskazał na brak jednolitego stanowiska co do charakteru gier na urządzeniu, na różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Postanowieniem z dnia [.] października 2016 roku, nr [.] Dyrektor Izby Celnej w [.] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przeto zaktualizował się wniosek o rozstrzygnięcie wniosku przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Dotyczy to sytuacji, gdy w razie uwzględnienia skargi przez Sąd zwrot spełnionego świadczenia lub jego wartości nie byłby możliwy – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Ciężar wykazania zaistnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na podmiocie, który złożył w tym przedmiocie wniosek. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. – zob. postanowienie NSA z 18 marca 2010 roku, sygn. II FSK 502/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl. W sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia Sąd zobligowany jest odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, albowiem nie ma możliwości zweryfikowania, czy wystąpiły przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. – postanowienia NSA z 6 lutego 2009 roku II FZ 39/09 oraz z 26 listopada 2007 roku, II FZ 338/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl. W niniejszej sprawie skarżący nie powołał się na żadne okoliczności, które pozwoliłyby zasadnie twierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wystąpienia okoliczności, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. O zasadności wniosku, nie mogą świadczyć argumenty, które w ocenie skarżącego mają potwierdzać zasadność skargi; brak jednolitości praktyki, co do charakteru gier na urządzeniach, oraz uzależniania wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, istotne wątpliwości co do mocy dowodowej opinii sporządzonej na potrzeby postępowania. Skarżący nie wskazał konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że zaskarżona decyzja mogłaby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zakwestionował jedynie zasadność wydanej przez organ I i II instancji decyzji. Samo powoływanie się na okoliczności związane z rozbieżnościami w orzecznictwie lub w poglądach prawnych albo na fakt rozpoznawania przez inne sądy lub trybunały (w tym np. Trybunał Konstytucyjny lub Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej) spraw, które potencjalnie mogą mieć wpływ na ocenę prawną stanu faktycznego sprawy nie może być uznane za wypełnienie obowiązku konkretyzacji wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Nie wykazano, aby dobrowolne lub przymusowe wykonanie przez stronę skarżącą decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 złotych mogło doprowadzić do wyrządzenia szkody, która nie będzie mogła zostać wyrównana przez późniejszy zwrot uiszczonej przymusowo lub dobrowolnie kwoty, albo mogło spowodować takie skutki prawne lub faktyczne, które będą nieodwracalne albo trudne do odwrócenia, to znaczy nie będzie możliwości przywrócenia stanu istniejącego przed wykonaniem decyzji. Ewentualna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Mając całość wyżej wyłożonych kwestii na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.