II SA/Rz 1529/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. skargi kasacyjnej syndyka masy upadłości A. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1529/16 w sprawie ze skargi A.sp. z o.o. w upadłości układowej w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz prowadzenie działalności w zakresie odzysku oraz zbierania odpadów I. uchyla zaskarżony wyrok w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz syndyka masy upadłości A. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w M. kwotę 834 zł /słownie: osiemset trzydzieści cztery złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. skargę oddala. II SA/Rz 1529/16 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. w upadłości układowej w M. (dalej: Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] dotycząca cofnięcia pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji i pozostałych akt administracyjnych sprawy, Starosta Powiatu [...] po rozpoznaniu wniosku A Sp. z o.o. w M. (dalej: Spółka), decyzją z dnia [...] października 2014 r. ([...]) uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] października 2009 r. wraz ze zmianami z dnia [...] marca, [...] października i [...] grudnia 2012 r. oraz [...] stycznia 2013 r. dotyczącą pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów i jednocześnie udzielił Spółce pozwolenia w zakresie wytwarzania odpadów niebezpiecznych i inne niż niebezpieczne, określając m.in. rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj i parametry instalacji oraz charakterystykę prowadzonych procesów technologicznych, miejsce i sposób tymczasowego gromadzenia wytworzonych odpadów w instalacji, a także miejsce i sposób magazynowania oraz rodzaj magazynowanych odpadów poddawanych odzyskowi; w uzasadnieniu decyzji stwierdzono spełnienie wymogów art. 184 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 42 ust. 2 ustawy o odpadach. W związku z uzyskaną od Wójta Gminy [...] informacją o gromadzeniu odpadów w miejscach do tego nieprzeznaczonych (tj. na działce nr 671/10) oraz niezgodnie z w/w pozwoleniem Starosty obejmującym tylko działkę nr 671/8, w dniach [...]-[...] stycznia 2016 r. została przeprowadzona przez pracowników Starostwa Powiatowego w [...] kontrola przestrzegania warunków pozwolenia z dnia [...] października 2014 r. W jej wyniku ustalono niewłaściwie gromadzenie od strony południowej hali na drodze dojazdowej, niewybetonowanej i nieskanalizowanej odpadów przeznaczonych do przetworzenia na linii produkcji paliwa alternatywnego w szacunkowej ilości 160 Mg, które były niezabezpieczone przed zwiewaniem za pomocą siatek lub plandek. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Starosta [...] wezwał A Sp. z o.o. w upadłości układowej do zaniechania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania naruszeń warunków pozwolenia poprzez usunięcie odpadów z miejsca nie przeznaczonego do ich gromadzenia oraz właściwego zabezpieczenia gromadzonych odpadów (wezwanie to doręczono Spółce [...] lutego 2016 r.). W wyniku dokonanych [...] lutego 2016 r. oględzin stwierdzono, że odpady nie zostały usunięte (ich ilość nie zmniejszyła się) oraz nadal pozostają niezabezpieczone. Po wszczęciu [...] lutego 2016 r. postępowania z urzędu, Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] - działając na podstawie art. 195 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm., dalej: u.P.o.ś.), art. 47 ust. 1-3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) - cofnął bez odszkodowania pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] dla A Sp. z o.o. w M. Odwołanie od powyżej decyzji złożyła A Sp. z o.o. w upadłości układowej w M. wnioskując o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zarzuciła naruszenie art. 195 u.P.o.ś. wskazując, że podstawą wydania decyzji w tym trybie jest łączne spełnienie 3 przesłanek: naruszenie warunków zezwolenia, wezwanie do usunięcia naruszeń w określonym terminie oraz stwierdzenie, że naruszeń nie zaniechano; żaden z tych warunków nie został spełniony. W ocenie Spółki decyzja narusza także art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym organ wzywając do zaniechania naruszeń wyznacza termin usunięcia nieprawidłowości, ale termin ten powinien być realny. Wyznaczony zaś termin 7 dni w zimie był niewykonalny, o czym osoby prowadzące pierwotną kontrolę były zaznajamiane. Doszło również do naruszenia ust. 2 tego artykułu, gdyż polepszone warunki pogodowe skutkowały spełnieniem żądania w zakresie uporządkowania pryzm odpadów co najmniej od połowy lutego 2016 r. Zarzucono także brak odniesienia się przez organ I instancji do wniosków strony zgłoszonych w toku postępowania i wydanie decyzji wbrew stanowi faktycznemu. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. SKO - stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - utrzymało w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu wskazało, że po przeprowadzeniu kontroli i stwierdzeniu naruszenia warunków pozwolenia z dnia [...] października 2014 r., a następnie wezwaniu Spółki do zaniechania naruszeń i wyznaczeniu stosownego terminu do ich usunięcia, Starosta [...] lutego 2016 r. przeprowadził kontrolę sprawdzającą. Ze sporządzonego na tę okoliczność protokołu wynika, że naruszenia nie zostały usunięte, to zaś stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia. SKO zwróciło także uwagę, że pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (WIOŚ) poinformował Starostę, że w toku przeprowadzonej w Spółce w dniach [...] lutego – [...] kwietnia 2016 r. kontroli stwierdzono naruszenie warunków pozwolenia z dnia [...] października 2014 r., w tym w zakresie będącym przedmiotem wskazanego wyżej wezwania do usunięcia naruszenia, tj. pkt III.4 decyzji. Kolegium wyjaśniło, że w okolicznościach sprawy bezsporne jest, że Spółka co najmniej w styczniu 2016 r. działała niezgodnie z zezwoleniem wydanym na podstawie ustawy o odpadach oraz że została wezwana do usunięcia tych naruszeń. Powyższe wynika z protokołu kontroli oraz stanowiska odwołującego się, który nie neguje występowania tych nieprawidłowości. SKO zaznaczyło, że zarówno protokół z oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji jak i późniejsza informacja WIOŚ stanowią dowody, że naruszenia będące podstawą wezwania nie zostały usunięte. Kontrola przeprowadzona przez organ ochrony środowiska miała miejsce w dniach [...] lutego – [...] kwietnia 2016 r., a zatem w okresie, w którym wg odwołującego naruszenia zostały już usunięte. Nadto Spółka w okresie od wszczęcia postępowania do czasu wydania decyzji nie przedłożyła żadnych dowodów w sprawie ewentualnego usunięcia nieprawidłowości. W aktach sprawy brak też pisma, w którym Spółka rzekomo zwracała się do Starosty [...] o ponowne przeprowadzenie kontroli. Fakt udokumentowania, że wystąpiły naruszenie mogące być podstawą cofnięcia pozwolenia, upoważniał zatem organ I instancji do wydania kwestionowanej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO złożyła A Sp. z o.o. w upadłości układowej, reprezentowana przez pełnomocnika (adwokata R. L.), wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jak również uchylenie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania poprzez: 1. brak odniesienia w uzasadnieniu decyzji do zarzutów zgłoszonych organowi w odwołaniu, tj. naruszenie art. 7, art. 10 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 78, art. 80 i art. 81 K.p.a. z uwagi na brak przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego celem ustalenia okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, 2. rozbieżności i sprzeczności w treściach sentencji decyzji organu I i II instancji, które prowadzą do dezorganizacji systemu prawnego i multiplikacji sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć organów administracyjnych, co narusza art. 7 i art. 8 K.p.a., 3. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy była ona obarczona istotnymi wadami i powinna zostać uchylona oraz przekazana do ponownego rozpatrzenia temu organowi, 4. naruszenie art. 79 ust. 6 pkt 4, art. 79a ust. 8 oraz art. 81 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ponieważ zakres kontroli wskazany w zawiadomieniu Starosty o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] lutego 2016 r. nie był tożsamy z zakresem rzeczywiście przeprowadzonej kontroli w styczniu 2016 r., 5. art. 195 ust. 1 pkt 1 u.P.o.ś., ponieważ organ I instancji nie wykazał spełnienia trzech przesłanek umożliwiających zastosowanie w tej sprawie tego przepisu prawa materialnego - w przedmiotowej sprawie nie został spełniony żaden z tych warunków, 6. art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, 7. art. 136 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez Kolegium z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego z miejsca oględzin czy też zaniechanie zlecenia organowi I instancji przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca składowania odpadów, pomimo zgłaszania przez skarżącego w odwołaniu naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 77 w zw. z art. 7 K.p.a. z uwagi na zaniechania w przeprowadzeniu dowodów, skutkiem czego decyzje organu I i II instancji zostały wydane wbrew stanowi faktycznemu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. Wyrokiem z dnia 31 maja 2017 r. sygn. II SA/Rz 1529/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniesioną skargę, podzielając stanowisko organów, że Spółka nie dotrzymała warunków prowadzenia działalności, wskutek czego zaistniały przesłanki do cofnięcie jej pozwolenia wraz z zezwoleniem na wytwarzanie i przetwarzanie odpadów; wyrok ten stał się prawomocny od 1 lipca 2017 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Syndyk masy upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z/s w M. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 31 maja 2017 r. Wskazał, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. [...] (prawomocnym od [...] listopada 2016 r.) Sąd Rejonowy w [....] zmienił postanowienie o ogłoszeniu upadłości Spółki z możliwością zawarcia układu na obejmujące likwidację majątku dłużnika, a w miejsce nadzorcy sądowego ustanowiono syndyka masy upadłości. Spowodowało to utratę przez upadłego legitymacji procesowej, a w konsekwencji brak właściwej reprezentacji przez jedyną uprawnioną osobę (syndyka), który nie brał udziału w postępowaniu i nie otrzymywał o nim zawiadomień, a o wydaniu wyroku dowiedział się z pisma Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (doręczonego syndykowi [...] sierpnia 2017 r.). Postanowieniem z dnia 13 września 2017 r. WSA w Rzeszowie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, wskazując, że w postępowaniu sądowym strona reprezentowana była przez fachowego pełnomocnika (adw. R. L.), na adres Kancelarii którego 24 kwietnia 2017 r. (a nie jak twierdził Syndyk we wniosku o przywrócenie terminu 24 maja 2017 r.) zostało wysłane zawiadomienie o wyznaczonej na 31 maja 2017 r. rozprawie sądowej. Pomimo dwukrotnej awizacji przesyłka nie została podjęta, wywołując skutek doręczenia. Ponieważ odpowiedzialność za skutki działania pełnomocnika ponosi mocodawca, niedochowanie przez stronę skarżącą terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie było w ocenie Sądu następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz stanowiło wynik niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ani strona skarżąca, ani pełnomocnik nie poinformowali też Sądu o dokonanej [...] listopada 2016 r. zmianie postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku A sp. z o.o. We wniesionym na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zażaleniu ustanowiony przez Syndyka pełnomocnik (r.pr. Ł. W.) podniósł m.in., że z chwilą zmiany opcji postępowania upadłościowego, wygasły z mocy prawa wszelkie pełnomocnictwa udzielone przez Zarząd A Sp. z o.o., w tym dla adw. R. L. Wyjaśnił, że Syndyk masy upadłości nie poinformował Sądu I instancji o zmianie opcji postępowania upadłościowego, gdyż nie miał wiedzy o toczącej się sprawie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych. O powyższym zdarzeniu nie poinformował syndyka zarząd upadłej Spółki, "a także adw. R. L. (który z uwagi na fakt, że jest wspólnikiem upadłej Spółki, a także synem Prezesa Zarządu upadłej Spółki Pana L. L. powinien mieć wiedzę o zmianie opcji postępowania upadłościowego)". Ponadto od 17 stycznia 2017 r., tj. dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (Nr 11, poz. 13405) o zmianie opcji postępowania upadłościowego, nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonym wpisów. W wyniku rozpoznania powyższego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem dnia 9 listopada 2017 r. II OZ 1356/17 uchylił postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 13 września 2017 r. oraz przywrócił termin do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Wskazał, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności faktycznych i prawnych, jakie wystąpiły w okresie pomiędzy złożeniem skargi a wydaniem wyroku w sprawie. Z uwagi na brak wiedzy Syndyka o toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym nie sposób uznać, by ponosił on winę za uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, kiedy już od 27 listopada 2016 r. powinien być stroną postępowania. Nie można negatywnych skutków działań lub zaniechań pełnomocnika Spółki któremu wygasło pełnomocnictwo przypisywać syndykowi, który z niewiadomych powodów nie wiedział o toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak wiedzy o będącym w toku postępowaniu które powinno toczyć się z udziałem Syndyka uzasadnia przyjęcie, że nie ponosi on winy za uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Za przypisaniem winy Syndykowi nie może przemawiać okoliczność, że pełnomocnik Spółki nie poinformował Sądu I instancji o zmianie sposobu prowadzenia upadłości, czy też to, że Syndyk nie poinformował Sądu o wydaniu takiego postanowienia bowiem z niewiadomych przyczyn nie wiedział o prowadzonym ze skargi Spółki postępowaniu (Syndyk jest tą samą osobą, która na etapie postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu była wcześniej nadzorcą sądowym, toteż gdyby Spółka nie działała przez pełnomocnika, zapewne wiedziałby o wniesionej skardze i toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym). Nie pozwala to przypisać winy Syndykowi Spółki za uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Postanowieniem wydanym 20 listopada 2017 r. WSA w Rzeszowie uchylił postanowienie z dnia 21 lipca 2017 r. o stwierdzeniu prawomocności wyroku z dnia 31 maja 2017 r. Po sporządzeniu i doręczeniu Syndykowi Spółki uzasadnienia wyroku z dnia 31 maja 2017 r., skargę kasacyjną wniósł działający w jego imieniu pełnomocnik (r. pr. Ł. W.) - wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz Syndyka masy upadłości zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. I. Na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.) zarzucił nieważność postępowania, gdyż strona skarżąca, tj. Syndyk masy upadłości, pozbawiona została możności obrony swych praw w postępowaniu przed WSA w Rzeszowie, albowiem od 27 listopada 2016 r. (prawomocność postanowienia o zmianie opcji postępowania upadłościowego), według art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2017 r., poz. 2344, dalej: P.u.n.), to syndykowi masy upadłości a nie upadłemu przysługuje status strony. Wyrok zapadł dopiero na rozprawie 31 maja 2017 r., o której terminie skarżący nie został zawiadomiony. Dodatkowo z dniem 27 listopada 2016 r. dotychczasowe pełnomocnictwo udzielone adw. R. L. przez Zarząd A Sp. z o.o. wygasło (zgodnie z art. 75 P.u.n.) i nie zostało odnowione przez Syndyka w trybie art. 161 ust. 1 P.u.n., a zatem także pełnomocnik w niniejszej sprawie nie był należycie umocowany; II. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 144 ust. 1 P.u.n. poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że stroną w niniejszej sprawie jest A Sp. z o.o. w upadłości układowej z/s w M. (Sąd I instancji w sentencji zaskarżonego wyroku na podstawie art. 138 P.p.s.a. oznaczył w ten sposób skarżącą stronę, co jest niezgodne z firmą ujawnioną w KRS); wg wskazanego przepisu, z mocy prawa stroną w niniejszym postępowaniu powinien być syndyk masy upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w M. Powyższe uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem stanowi przesłankę nieważności postępowania przed sądami administracyjnymi, która powinna zostać oceniona przez Sąd z urzędu; 2. art. 124 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z art. 15 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez zaniechanie przez Sąd zawieszenia z urzędu postępowania po ogłoszeniu w dniu 17 stycznia 2017 r. w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (nr 11 poz. 13405) informacji o zmianie opcji postępowania upadłościowego. Od dnia ogłoszenia w MSiG nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów; uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyby bowiem Sąd I instancji zawiesił postępowanie ze skutkiem od dnia zdarzenia tj. 27 listopada 2016 r. (prawomocność postanowienia o zmianie opcji postępowania upadłościowego), to nie mógłby wydać wyroku w dniu 31 maja 2017 r.; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 79 ust. 6 pkt 4, art. 79a ust. 8, art. 81 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 136 K.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i brak zastosowania środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w sytuacji, gdy organy obu instancji błędnie przeprowadziły postępowanie dowodowe; III. Z uwagi na zarzuty co do prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji strona na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 195 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, podczas gdy w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia warunków pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych oraz prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów, a także termin oznaczony w wezwaniu do usunięcia naruszeń uniemożliwiał realnie terminowe usunięcie ewentualnych naruszeń. Nadto organ nie przeprowadził ponownie kontroli w zakresie usunięcia naruszeń we właściwym czasie; 2. art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach podczas, gdy nie doszło do naruszenia warunków pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych oraz prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Nadto wyznaczony termin uniemożliwiał realnie terminowe usunięcie ewentualnych naruszeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 179a P.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Powyższa regulacja stanowi wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej i podyktowana jest względami ekonomiki postępowania. W ramach uprawnień autokontrolnych sąd I instancji może uchylić własny wyrok bez przesyłania dotyczącej go skargi kasacyjnej NSA, jeżeli stwierdzi nieważność postępowania albo uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione (to drugie kryterium zachodzi w szczególności w sytuacji, jeżeli sąd "od razu", "na pierwszy rzut oka" oceni jako uzasadnione zarzuty i żądania zawarte w skardze kasacyjnej). W niniejszej sprawie Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na pozbawienie Syndyka masy upadłości A z o.o. w upadłości likwidacyjnej możliwości działania w postępowaniu przed WSA w Rzeszowie, a tym samym możliwości obrony przez stronę postępowania swych praw. Związane one były ze zmianą opcji prowadzonego wobec Spółki postępowania upadłościowego (z przewidującego zawarcie układu na likwidację jej majątku) oraz wynikającej z tego zmiany sposobu jej reprezentacji. O ile bowiem w dacie wniesienia skargi uprawniony do tego był jej Zarząd, to z dniem 27 listopada 2016 r., tj. z dniem uprawomocnienia się postanowienia SR w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. o zmianie postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na upadłość obejmującą likwidację majątku skarżącej Spółki, udzielone przez niego adw. R. L. pełnomocnictwo z mocy prawa utraciło moc, pozbawiając go tym samym możliwości działania i skutecznego dokonywania jakichkolwiek czynności; zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe /pierwotny tytuł ustawy "Prawo upadłościowe i naprawcze" uległ zmianie na "Prawo upadłościowe" z dniem 1 stycznia 2016 r./, z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim. W przypadku ustanowienia syndyka po ogłoszeniu upadłości, postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu; postępowania te syndyk prowadzi na rzecz upadłego, ale w imieniu własnym (art. 144 ust. 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe). Regulacja ta pozostaje w ścisłym związku z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 700 ze zm.), stosownie do którego od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów. Niezależnie zatem od przyczyn z powodu których Syndyk nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym a Sąd o zmianie opcji postępowania układowego, nie zmienia to faktu, że od 27 listopada 2016 r. Spółka utraciła zdolność procesową (w związku z tym wygasło również pełnomocnictwo udzielone adw. R. L.), a w jej miejsce nie działał Syndyk masy upadłości (na okoliczność tę zwrócił już uwagę NSA, przywracając Syndykowi postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r. termin do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku). W tej sytuacji, w wyniku błędnego przyjęcia przez WSA w Rzeszowie, że stroną w sprawie jest A Sp. z o.o. w upadłości układowej zamiast Syndyk masy upadłości tej Spółki, spełnione zostały ustawowe przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego (poprzedzającego wydanie wyroku 31 maja 2017 r.) o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a.; nieważność postępowania zachodzi m.in., jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany (pkt 2) oraz jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw (pkt 5). Jeśli sąd pierwszej instancji proceduje z udziałem upadłego, a nie z udziałem syndyka, wydany w takich warunkach wyrok dotknięty jest wadą nieważności; tak m.in. NSA w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r. I FSK 820/16 - LEX nr 2494599. Zgodnie z innym wyrokiem tego Sądu - z dnia 25 kwietnia 2017 r. II OSK 2157/15 - LEX nr 2291956, nieważność postępowania z art. 183 § 2 pkt 2 oraz pkt 5 P.p.s.a. ma miejsce, gdy wskutek uchybień procesowych strona nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku. W kontekście powyższego, na uwzględnienie – skutkujące uchyleniem zaskarżonego wyroku - zasługiwały zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w jej pkt I i II.1, dotyczące nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Jednocześnie na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zasądził od organu administracji na rzecz syndyka masy upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego kwotę 834 zł, na która składają się wpis od skargi kasacyjnej i zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (2 x 100 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa związanego z wniesieniem w/w środków odwoławczych (2 x 17 zł) wraz z wynagrodzeniem pełnomocnika (odpowiednio 360 zł i 240 zł) ustalonym stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i d) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). W toku ponownego rozpoznawania sprawy objętej wniesioną skargą zapewniono stronom możliwość czynnego udziału w postępowaniu, zawiadamiając je o terminie rozprawy (prawidłowo zawiadomiony pełnomocnik Syndyka masy upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej – r.pr. Ł. W. nie stawił się). W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja SKO wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty [...] nie naruszają prawa, wskutek czego wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, ustalony w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jawi się jako zupełny i mogący stanowić podstawę wyrokowania. Niekwestionowane w sprawie pozostaje, że Spółka na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. wydanej na podstawie art. 183 ust. 1, art. 188 i art. 378 ust. 1 u.P.o.ś. oraz art. 41 ust. 2 i 3 pkt 2 i art. 43 ust. 2 ustawy o odpadach uprawniona była do prowadzenia działalności odpowiednio w zakresie wytwarzania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz do przetwarzania odpadów, co polegało na przerobie w procesie recyklingu pozyskiwanych w formie odpadów tworzyw sztucznych do postaci płatków i regranulatów oraz produkcji z odpadów poprodukcyjnych oraz innych niż niebezpieczne odpadów przemysłowych i komunalnych o minimalnej wartości opałowej paliwa alternatywnego. W sprawie nie jest również wątpliwe, że w decyzji tej (s. 33-34) jako miejsce przetwarzania odpadów wskazano instalacje położone w miejscowości [...] na działce nr 671/8, zaś jako miejsce i sposób ich magazynowania plac zakładowy skanalizowany lub częściowo budynki produkcyjne i magazynowe w miejscu lokalizacji Firmy ([...]), przy czym plac musiał posiadać utwardzone podłoże (wylewka betonowa) i być odpowiednio wyprofilowany i skanalizowany, teren Firmy ogrodzony a budynki trwale zamykane, odpady magazynowane w miejscach wydzielonych oraz oznakowanych nazwą i kodem odpadu, z dopuszczalnym składowaniem odpadów w postaci pryzmy na utwardzonym i skanalizowanym placu zakładowym po ich zabezpieczeniu przed zwiewaniem za pomocą siatek. Wydaną w rozpoznawanej sprawie w pierwszej instancji administracyjnej decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Starosta Powiatu [...] orzekł o cofnięciu Spółce bez odszkodowania pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów z dnia [...] października 2014 r. Materialnoprawną podstawą decyzji z dnia [...] maja 2016 r. były odnoszące się do zakresu prowadzonej przez Spółkę działalności art. 195 ust. 1 u.P.o.ś. oraz art. 47 ust. 1 – 3 i 5 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 195 ust. 1 pkt 1 u.P.o.ś., pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania m.in. w sytuacji, jeżeli eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych przepisów ustawy lub ustawy o odpadach, przy czym w myśl ust. 2 tego artykułu, w takim przypadku, przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia organ wzywa prowadzącego instalację do usunięcia naruszeń w oznaczonym terminie. Wg zaś art. 47 wskazywanej w powyższym przepisie ustawy o odpadach (wg brzmienia obowiązującego w dacie wydawania decyzji przez organ I i II instancji), jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości (ust. 1). Stosownie do ust. 2, w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania. Powoduje to zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem (ust. 3), przy czym posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest obowiązany do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej tym zezwoleniem, na własny koszt (ust. 5). Z powyższych regulacji wynikają dwie niezależne możliwości cofnięcia pozwolenia (zezwolenia) dotyczącego wytwarzania (przetwarzania) odpadów, których cechą wspólną jest naruszenie przewidzianych w nich warunków prowadzenia działalności. Jak ustalono w wyniku przeprowadzonej przez Starostę w dniach [...]-[...] stycznia 2016 r. kontroli, niezabezpieczona przed rozwiewaniem część odpadów przeznaczonych do produkcji paliwa alternatywnego była magazynowana poza terenem działki nr 671/8 w formie pryzmy na niewybetonowanym i nieskanalizowanym podłożu stanowiącym drogę dojazdową od południowej strony hali produkcyjnej. Ponieważ naruszało to opisane wyżej warunki dotyczące miejsca i sposobu składowania odpadów, Starosta – stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach i art. 195 ust. 2 u.P.o.ś. – pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. wezwał Spółkę do ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] maja 2016 r. cofnął udzielone Spółce pozwolenie na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, która to decyzja została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO. W ocenie Sądu, stanowisko organów jako prawidłowe zasługuje na aprobatę. W kontekście powyższego brak jest podstaw do zakwestionowania rodzaju ciążących na Spółce obowiązków związanych z miejscem i sposobem magazynowania dowożonych odpadów, przez które zgodnie z decyzją z dnia [...] października 2014 r. (s. 34) należy rozumieć wszystkie rodzaje odpadów przewidzianych do odzysku na wszystkich liniach technologicznych oraz odpady wytworzone w wyniku eksploatacji tych linii. Nie budzi także wątpliwości, że Spółka w opisanym zakresie nie dotrzymała warunków prowadzenia działalności, która to okoliczność sama w sobie nie była przez nią kwestionowana w toku przeprowadzonej w dniach [...]-[...] stycznia 2016 r. kontroli; w stosownej rubryce protokołu podpisanego przez Prezesa Zarządu Spółki w ostatnim dniu kontroli brak jest zgłoszenia zastrzeżeń. Takie nie zostały również podniesione po doręczeniu Spółce [...] lutego 2016 r. wezwania (odebranego przez Prezesa Zarządu) do usunięcia w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania odpadów z miejsca nie ustalonego warunkami decyzji z dnia [...] października 2014 r. oraz zabezpieczenia gromadzonych odpadów w sposób w niej przewidziany. Nie zgłoszono ich również podczas sprawdzających wykonanie wezwania oględzin dokonanych [...] lutego 2016 r. w obecności dyrektora handlowego – członka zarządu Spółki, w toku których stwierdzono, że ilość odpadów znajdująca się w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania nie zmniejszyła się. Pośrednio fakt naruszenia przez Spółkę warunków prowadzenia działalności został przyznany w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w którym zakwestionowano m.in. zbyt krótki termin wyznaczony "na usunięcie niektórych pryzm zwianych przez wiatr na tzw. teren nieutwardzony". Zwrócenia uwagi wymaga dodatkowo, że jeszcze przed wydaniem decyzji cofającej pozwolenie, naruszający jego warunki fakt dalszego magazynowania odpadów na terenach do tego nieprzeznaczonych znalazł odzwierciedlenie w skierowanym do Starosty piśmie WIOŚ w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., informującym o przeprowadzonej przez ten organ w okresie [...] luty – [...] kwiecień 2016 r. odrębnej kontroli Spółki (jako całkowicie sprzeczny i nie znajdujący żadnego potwierdzenia jawi się w związku z tym argument zawarty w uzasadnieniu skargi – s. 8-9, że Starosta w wydanej decyzji pominął fakt prowadzenia u skarżącego postępowania kontrolnego przez WIOŚ i protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2016 r., w którym stwierdzono, że w dniach [...]-[...] lutego 2016 r. Spółka składowała odpady na terenie utwardzonym, skanalizowanym i zabezpieczonym plandekami). Ponadto, jak wskazano w piśmie Starosty skierowanym do pełnomocnika Spółki [...] maja 2016 r., niezależnie od samego zabezpieczenia pryzm przed zwiewaniem, możliwości technologiczne i wydajność instalacji pozwalały na usunięcie naruszeń w ustanowionym w wezwaniu terminie 7 dni. W tych okolicznościach wydanie przez Starostę [...] maja 2016 r. decyzji cofającej Spółce pozwolenie wraz z zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania i przetwarzania odpadów należy ocenić jako zgodne z przepisami stanowiącymi podstawę prawną jej wydania oraz adekwatne do zaistniałej sytuacji. Co istotne, mimo zaistnienia podstaw do wydania decyzji bezpośrednio po upływie wyznaczonego na usunięcie nieprawidłowości 7-dniowego terminu, doszło do tego dopiero po upływie kilkukrotnie dłuższego okresu czasu, który był w pełni wystarczający chociażby tylko do przemieszczenia odpadów we właściwe miejsce i ich zabezpieczenia. Czas ten faktycznie uwzględniał wskazany w protokole oględzin z dnia [...] lutego 2016 r. przez reprezentującego Spółkę dyrektora handlowego – członka zarządu Spółki, a więc osobę uprawnioną do prowadzenia jej spraw i obeznaną w jej aktualnej sytuacji 8-tygodniowy okres przewidywany na usunięcie, przetworzenie i wywiezienie odpadów. Do dnia wydania decyzji przez Starostę Spółka nie tylko nie poinformowała o usunięciu nieprawidłowości, ale nawet o przystąpieniu do jakichkolwiek czynności w tym zakresie, w tym chociażby o wymaganym zabezpieczeniu odpadów. Nie występowała także o wydłużenie tego terminu oraz nie informowała o trudnościach, które nie pozwalały usunąć naruszenia. Zaistnienie przesłanek do cofnięcia pozwolenia zostało także prawidłowo ocenione przez organ II instancji, który utrzymując w mocy decyzję Starosty dokonał ponownej wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem podniesionych w odwołaniu zarzutów. W kontekście powyższego Sąd podziela stanowisko o braku podstaw do uwzględnienia zarzutu, że z uwagi na panujące warunki zimowe, wyznaczony 7-dniowy termin był niewykonalny, o czym zaznajomione zostały osoby prowadzące pierwotną kontrolę (w protokole kontroli brak jest takich zastrzeżeń). W ewidentnej sprzeczności z tym oraz z zebranym w sprawie materiałem dowodowym pozostaje kolejne twierdzenie, że "polepszone warunki pogodowe umożliwiły wykonanie polecenia organu" i "co najmniej od połowy lutego 2016 A spełniła żądania organu w zakresie uporządkowania pryzm odpadów" opisane w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2016 r., co tym samym miałoby również wskazywać, że w dniu wydania decyzji były one wykonane. Jak trafnie zauważyło Kolegium, w aktach sprawy, mimo odmiennej argumentacji odwołania, brak jest też wniosku o powtórne przeprowadzenie kontroli (takiego w szczególności nie zawiera jedyne pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r. wystosowane do Starosty między czynnościami kontrolnymi a wydaniem decyzji przez ustanowionego przez Spółkę pełnomocnika – adwokata). Za taki wniosek co do przeprowadzenia kontroli sprawdzającej wykonanie nałożonych obowiązków nie może być uznany zawarty w tym piśmie w pkt 6 c) wniosek o wszczęcie postępowania kontrolnego na podstawie art. 379 u.P.o.ś. w zw. z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach celem ustalenia, czy odpady przeznaczone do dalszego przetworzenia gromadzone są w miejscach do tego przeznaczonych i czy są prawidłowo zabezpieczane; stosowne postępowanie w tym zakresie zostało już bowiem wszczęte [...] lutego 2016 r., a okoliczności związane z niewykonaniem przez Spółkę nałożonych na nią obowiązków zostały w opisany wyżej sposób dostatecznie potwierdzone zarówno przed, jak i po tej dacie. Mając na uwadze treść art. 195 ust. 1 pkt 1 u.P.o.ś. oraz art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach bez znaczenia pozostaje przy tym, czy gromadzenie odpadów w miejscu i sposób niezgodny z pozwoleniem /zezwoleniem stwarza dodatkowo zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub stanowi zagrożenie życia lub zdrowia ludzi; wystarczający jest sam fakt prowadzenia działalności z naruszeniem przewidzianych w nich warunków. Wobec opisanych okoliczności wskazujących na brak wykonania przez Spółkę nałożonych obowiązków, brak jest także dodatkowych podstaw do uznania, że z inicjatywą przeprowadzenia takiej dodatkowej kontroli powinny wystąpić same organy. Za nieuprawnione w związku z tym Sąd uznaje zarzuty skargi sformułowane w jej pkt 1 i 7, a dotyczące naruszenia przepisów postępowania poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji zawartej w odwołaniu oraz nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia istniejących w dniu wydania decyzji okoliczności faktycznych. Sąd nie dopatrzył się także rozbieżności i sprzeczności w treści sentencji decyzji organu I i II instancji, które uzasadniałyby konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Starosta decyzją z dnia [...] maja 2016 r. orzekł o cofnięciu bez odszkodowania pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów z dnia [...] października 2014 r. wydanego dla A Sp. z o.o. w M. W sentencji utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium błędnie wskazano wprawdzie, że nastąpiło to po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika Spółki dotyczącego m.in. cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów, to jednak wobec jednoczesnego właściwego określenia przedmiotu decyzji w pozostałym zakresie (tj. cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia na wytwarzanie odpadów), a przede wszystkim prawidłowego oznaczenia organu orzekającego w I instancji oraz daty i numeru wydanej przez niego decyzji, nie budzi żadnych wątpliwości, w jakiej sprawie wydana została decyzja SKO, w której uzasadnieniu organ ten poddał analizie i szczegółowo odniósł się do przesłanek jej wydania. Ubocznie należy zwrócić uwagę, że do zaistnienia omyłki mogła przyczynić się treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Starosty z dnia [...] października 2014 r., którą organ ten niezależnie od udzielenia Spółce stosownego pozwolenia, uchylił na jej wniosek w całości decyzję znak: [...] z dnia [...] października 2009 r. wraz ze zmianami z dnia [...] marca, [...] października i [...] grudnia 2012 r. oraz [...] stycznia 2013 r., dotyczącą pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów. Jak już jednak wskazano, pozostaje to bez wpływu na merytoryczną poprawność zaskarżonej decyzji i skutków związanych z utrzymaniem w mocy decyzji Starosty z dnia [...] maja 2016 r., a tym samym nie potwierdza zasadności zarzutu podniesionego pkt 2 skargi. Jako nie zasługujący na akceptację jawi się także podniesiony w pkt 4 skargi zarzut naruszenia art. 79 ust. 6 pkt 4, art. 79a ust. 8 i art. 81 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.), dotyczący braku tożsamości zakresu kontroli wskazanego w zawiadomieniu Starosty o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] lutego 2016 r. z zakresem rzeczywiście przeprowadzonej w styczniu 2016 r. kontroli. W tej kwestii należy przede wszystkim zauważyć, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia z dnia [...] października 2014 r. na wytwarzanie odpadów z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów (z którym w pełni koresponduje wydana następnie [...] maja 2016 r. decyzja) w żaden sposób nie odwoływało się do zakresu przeprowadzonej w dniach [...]-[...] stycznia 2016 r. kontroli problemowej, jako dotyczącej - wg sporządzonego protokołu - przestrzegania warunków pozwolenia z dnia [...] października 2014 r. (wskazany w nim jednocześnie obok rodzaju kontroli jej cel odnosił się do przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie gospodarki odpadami). Z wzajemnego porównania wskazanych zapisów protokołu co do rodzaju i celu kontroli, poprzedzającego go zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2016 r. o zamiarze wszczęcia kontroli działalności gospodarczej (w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska i decyzji administracyjnej – pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów), upoważnień osób dokonujących kontroli z dnia [...] stycznia 2016 r. (dot. przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie ochrony środowiska) oraz w/w zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie wynikają jednak żadne podnoszone przez stronę skarżącą rozbieżności. Jednoznacznie potwierdzony w toku przeprowadzonego postępowania fakt naruszenia przez Spółkę warunków prowadzenia działalności w zakresie dopuszczalnych miejsc składowania odpadów i właściwego ich zabezpieczenia oraz brak ich usunięcia w wyznaczonym przez organ terminie w sposób nie budzący wątpliwości wypełniał przesłanki o jakich mowa w art. 195 ust. 1 pkt 1 u.P.o.ś. oraz art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach. O ile pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi w przypadku stwierdzenia naruszeń o fakultatywnej możliwości cofnięcia pozwolenia, druga z regulacji nie pozostawia już organowi żadnej swobody decyzyjnej w tym zakresie. Podkreślić jednak należy, że nawet gdyby przyjąć kwalifikację stwierdzonych naruszeń tylko wg art. 195 u.P.o.ś., w okolicznościach sprawy zostały one jednoznacznie wykazane i potwierdzone, co sumarycznie w pełni uzasadniało podjęcie decyzji o cofnięciu pozwolenia i zezwolenia na prowadzenie działalności obejmującej wytwarzanie i przetwarzanie odpadów. Trudno przy tym odmówić po stronie Spółki wiedzy co do konsekwencji nieprzestrzegania warunków pozwolenia (zezwolenia). Niezależnie bowiem od pouczenia zawartego w wezwaniu z dnia [...] stycznia 2016 r., iż zgodnie z art. 195 ust. 1 u.P.o.ś. oraz art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach, jeżeli posiadacz odpadów mimo wezwania nadal narusza przepisy lub działa niezgodnie z zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie w drodze decyzji bez odszkodowania, to już w pkt IV decyzji z dnia [...] października 2014 r. (s. 36) wskazano, że naruszenie przez wytwarzającego odpady niebezpieczne przepisów ustawy o odpadach lub nieprzestrzeganie warunków pozwolenia może spowodować jego cofnięcie bez odszkodowania. Tym samym nie jawią się jako zasadne zarzuty skargi wskazane w pkt 5 i 6, a poprzez uznanie prawidłowości decyzji organu I instancji również w pkt 3. W konsekwencji należało stwierdzić, że wbrew zarzutom sformułowanym w skardze, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z podanych wyżej względów skarga podlegała zatem oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.