II SA/Rz 1569/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2022 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r.nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - skargę oddala - II SA/Rz 1569/21 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi B.C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] dotycząca odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Na podstawie akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji ustalono, że decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] - po rozpatrzeniu wniosku B.C. z [...] grudnia 2020 r. - Burmistrz [....] odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem J.C.; SKO decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...] uchyliło tę decyzję i przekazało organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejno wydaną decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] Burmistrz przyznał B.C. świadczenie pielęgnacyjne na okres od 1 lipca 2021 r. do 31 lipca 2022 r. w związku z opieką nad mężem J.C., urodzonym [...] lutego 1965 r., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Odwołanie od tej decyzji w zakresie okresu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wniosła B.C., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej: u.ś.r.) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 lipca 2021 r. do 31 lipca 2022 r. w sytuacji, gdy odwołująca złożyła prawidłowo wypełniony wniosek [...] grudnia 2020 r., a zatem prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powinno być jej przyznane począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek. Kolegium - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. – opisaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Nie podzielając zarzutu odwołania dotyczącego ustalenia początkowego dnia okresu na jaki przyznano świadczenie pielęgnacyjne nawiązało do uprzednio wydanej przez siebie [...] maja 2021 r. decyzji, w której wskazano okoliczności jakie organ I instancji powinien wziąć pod uwagę rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę. W wytycznych dla tego organu wskazano, że ponownie prowadząc postępowanie powinien on poinformować B.C., że w celu uzyskania korzystniejszego dla niej świadczenia rodzinnego, tj. świadczenia pielęgnacyjnego, powinna złożyć oświadczenie o rezygnacji z dotychczas pobieranego zasiłku dla opiekuna i odrębny wniosek o uchylenie - w trybie art. 155 k.p.a. - decyzji przyznającej jej zasiłek dla opiekuna. SKO wskazało, że w związku z tym Burmistrz - po rozpatrzeniu wniosku B.C. [...] czerwca 2021 r. - ostateczną decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] orzekł o uchyleniu od lipca 2021 r. decyzji własnej z [...] lipca 2017 r. nr [...] (zmienionej decyzjami z [...] listopada 2017 r. i z [...] października 2018 r.) ustalającej prawo do zasiłku dla opiekuna na okres od 1 lipca 2017 r. do 31 lipca 2022 r. w związku z opieką nad J.C. Równocześnie organ odwoławczy ustalił, że na podstawie decyzji Burmistrza z [...] lipca 2017 r. B.C. [...] czerwca 2021 r., tj. przed jej uchyleniem, otrzymała kwotę 620 zł tytułem wypłaty świadczenia za czerwiec 2021 r. Zbieg prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna uzasadniał zatem przyznanie B.C. wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego dopiero od [...] lipca 2021 r., od kiedy nie przysługiwał jej już zasiłek dla opiekuna. Tak długo, jak w obrocie prawnym pozostawała decyzja Burmistrza z [...] lipca 2017 r., istniała bowiem przeszkoda do przyznania B.C. świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 2 i 5 u.ś.r., który stanowi, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. W tej sytuacji przesłanka negatywna do przyznania żądanego świadczenia pielęgnacyjnego istniała od daty złożenia przez B.C. wniosku o to świadczenie, tj. od [...] grudnia 2020 r. do ostatniego dnia miesiąca czerwca 2021 r., za który uprawnienie do zasiłku dla opiekuna zostało ustalone i wypłacone stronie w oparciu o decyzję Burmistrza z [...] lipca 2017 r. B.C. wyboru świadczenia pielęgnacyjnego o którym mowa w art. 27 ust. 5 pkt 2 u.ś.r. dokonała w dniu [...] czerwca 2021 r., rezygnując ze świadczenia niższego, tj. z zasiłku dla opiekuna, który jeszcze za miesiąc czerwiec 2021 r. pobrała. Zdaniem organu odwoławczego, pobieranie zasiłku dla opiekuna nie jest przeszkodą która czyni niedopuszczalnym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do tej samej osoby podopiecznej. Jednak w sytuacji zbiegu po stronie tego samego podmiotu uprawień do obydwu wskazanych wyżej świadczeń znajduje zastosowanie prawo wyboru świadczenia przez osobę uprawnioną, określone w art. 27 ust. 5 u.ś.r. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję SKO z [...] sierpnia 2021 r. skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 24 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. polegającą na uznaniu, iż ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest jedynie w sytuacji niekorzystania przez opiekuna z innych konkurencyjnych świadczeń, w tym zasiłku dla opiekuna, w przypadku gdy art. 27 ust. 5 u.ś.r. wprost wskazuje, iż w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna uprawnionemu przysługuje prawo do wyboru jednego z tych świadczeń, co klarownie oznacza, iż możliwe jest jednoczesne ustalenie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna umożliwiające uprawnionemu dokonanie wyboru które z tych świadczeń będzie pobierał, a co za tym idzie, umożliwia wyrównanie różnicy między już wypłaconym świadczeniem, a świadczeniem korzystniejszym dla strony przyznanym zgodnie z jej wyborem, - naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. polegającą na pominięciu celów tej ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna zasiłku dla opiekuna stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwzględnieniem daty złożenia wniosku, tj. ustalenia prawa do świadczenia począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, bowiem wg jej błędne jest stanowisko, że skoro ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, to nie może skuteczne ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne z uwagi na literalną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. Z art. 24 ust. 2 u.ś.r. wynika, że jeżeli w momencie składania wniosku nie posiadał on jakichkolwiek braków formalnych oraz jeżeli wypełniony był prawidłowo, to prawo do świadczenia powinno być ustalone od miesiąca w którym wniosek wpłynął. Z art. 27 ust. 5 u.ś.r. wynika, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Wskazuje to na prawo do wyboru jednego z przysługujących świadczeń, zatem stanowisko organu w którym odmawia przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego od dnia złożenia wniosku wyłącznie z powodów pobierania przez nią zasiłku dla opiekuna wydaje się być chybione. Z samej treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. wynika, że uprawnienie do dwóch świadczeń może przysługiwać jednocześnie, jednakże w takim przypadku uprawniony ma obowiązek dokonać wyboru jednego z tych świadczeń - który to wybór przy uwzględnieniu stanowiska organu został skarżącej bezprawnie odebrany poprzez uznanie, że możliwe jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego dopiero od dnia następnego po dniu w którym decyzja o uchyleniu decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna stała się ostateczna. W ocenie skarżącej, nawet jednak w przypadku gdy na dany okres przyznano wcześniej (a nawet pobrano) zasiłek opiekuńczy, to co do zasady nie wyklucza to możliwości przyznania następnie na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2018 r. I OSK 82/18). Zatem niewątpliwie skarżąca nie może otrzymać dwóch świadczeń za ten sam okres. Istnieje jednak możliwość wyrównania różnicy między już wypłaconym świadczeniem a świadczeniem korzystniejszym, przyznanym zgodnie z jej wyborem. Ponadto dopiero w momencie gdy miała pewność iż przyznane jej zostanie świadczenie pielęgnacyjne, złożyła oświadczenie o rezygnacji z przysługującego jej zasiłku dla opiekuna, bowiem jej celem było dokonanie wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako korzystniejszego - zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r. (zasiłek pobierała w wysokości 620 zł, a wysokość świadczenia które powinno jej przysługiwać od grudnia 2020 r. wyniosła 1970 zł). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że mimo pewnej nieadekwatności jej uzasadnienia, skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem tej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji jest przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem. Materialnoprawną podstawę tych decyzji stanowiły przepisy u.ś.r. Zgodnie z jej art. 17 ust. 1, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do tego nie budzi wątpliwości, że skarżąca i jej niepełnosprawny mąż w dacie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. [...] grudnia 2020 r. spełniali przesłanki, o jakich mowa w ust. 1 pkt 4 tego artykułu, tj. na wnioskodawczyni jako żonie ciążył obowiązek alimentacyjny wobec jej męża oraz nie podejmowała ona zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem, legitymującym się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z [...] lipca 2017 r. o całkowitej niezdolności do pracy do [...] lipca 2022 r. i niezdolności do samodzielnej egzystencji do [...] lipca 2022 r. (zgodnie z art. 3 pkt 21 lit. b u.ś.r., ilekroć w ustawie jest mowa o znacznym stopniu niepełnosprawności, oznacza to także całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych). Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie pozostaje data początkowa przyznania świadczenia. Organy I i II ustaliły bowiem, że na podstawie decyzji Burmistrza z [...] lipca 2017 r. skarżąca w związku z opieką nad mężem miała ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna na okres od 1 lipca 2017 r. do 31 lipca 2022 r. W dniu [...] czerwca 2021 r. otrzymała z tego tytułu kwotę 620 zł należną za miesiąc czerwiec 2021 r. Dopiero po rozpoznaniu jej wniosku z [...] czerwca 2021 r. Burmistrz ostateczną decyzją z [...] czerwca 2021 r. orzekł o uchyleniu - począwszy od lipca 2021 r. - decyzji własnej z [...] lipca 2017 r. W efekcie tego organy orzekając o wnioskowanym świadczeniu pielęgnacyjnym jako początkową datę jego przyznania skarżącej wskazały [...] lipca 2021 r. Wg zaś skarżącej, organy zobligowane były do przyznania jej tego świadczenia począwszy od miesiąca w którym złożyła wniosek w tym przedmiocie, tj. od grudnia 2020 r. W myśl art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Samoistna wykładnia tego przepisu mogłaby wskazywać, że nie jest możliwe uzyskanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego po uprzednim przyznaniu prawa m.in. do zasiłku dla opiekuna. Przepis ten nie powinien być jednak interpretowany w oderwaniu od treści art. 27 ust. 5 u.ś.r., zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień do kilku świadczeń rodzinnych, przysługuje jedno, wybrane przez osobę uprawnioną. W tym kontekście art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. wprawdzie wyklucza możliwość pobierania dwu świadczeń jednocześnie, jednakże nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego określonego świadczenia także wówczas, gdy inne ze wskazanych świadczeń jest już przyznane wcześniejszą decyzją. Należy także zauważyć, że z art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie wynika jednak, że samo złożenie wniosku o przyznanie danego świadczenia powoduje w sposób dorozumiany rezygnację z objętego wykluczeniem świadczenia przyznanego wcześniej, ani także że z momentem przyznania przez organ wybranego świadczenia wnioskodawca automatycznie traci prawo do drugiego zbiegającego się świadczenia. Zgodnie z poglądem wyrażonym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2021 r. I OSK 832/21 - LEX nr 3308967, skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a wręcz przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać, stosując rozwiązania proceduralne gwarantujące stronie przewidziane w art. 27 ust. 5 u.ś.r. prawo wyboru świadczenia. Poza tym, sprzeczna z koncepcją racjonalnego prawodawcy byłaby akceptacja sytuacji, w której osoba sprawująca opiekę nad osobą niepełnosprawną wnioskująca o przyznanie drugiego ze świadczeń, musiałaby najpierw zrzec się świadczenia uprzednio przyznanego, by następnie oczekiwać w niepewności na wydanie decyzji przyznającej świadczenie korzystniejsze, bez pewności jego uzyskania, pozostając bez środków do życia. Aby zatem wybór ustawowo zagwarantowany stronie, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., mógł zostać skutecznie dokonany, nie zachodzi konieczność rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie z tych świadczeń rzeczywiście zostanie przyznane. Wobec tego, sam fakt, że na dany okres przyznano wcześniej (a nawet pobrano) specjalny zasiłek opiekuńczy /w rozpoznawanej sprawie dotyczy to pobierania zasiłku dla opiekuna, co jednak dla zaprezentowanego przez NSA stanowiska pozostaje bez znaczenia/, co do zasady nie wyklucza przyznania następnie, w uzasadnionym przypadku, na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy strona deklaruje gotowość zrzeczenia się wcześniej ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego /w niniejszej sprawie zasiłku dla opiekuna/. Powyższy pogląd co do wykładni wskazanych przepisów Sąd orzekający w sprawie w całości podziela. Zwrócić także uwagę należy, że analogiczne do powyższego stanowisko zajęło SKO w pierwotnie wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej z [...] maja 2021 r. (nawiązując do wyroku WSA w Gdańsku z 12 grudnia 2019 r. III SA/Gd 782/19 - LEX nr 2755786, wyroków NSA z 29 kwietnia 2019 r. I OSK 300/19 - LEX nr 2677670 i z 10 grudnia 2019 r. I OSK 200/19 - LEX nr 2768263, wyroku WSA w Rzeszowie z 6 lutego 2019 r. II SA/Rz 1286/18 - LEX nr 2642510), wskazując jednak w wytycznych dla organu I instancji, iż ponownie prowadząc postępowanie powinien poinformować wnioskodawczynię, że w celu uzyskania korzystniejszego świadczenia pielęgnacyjnego powinna złożyć oświadczenie o rezygnacji z dotychczas pobieranego zasiłku dla opiekuna oraz wniosek o uchylenie przyznającej ją decyzji. Zdaniem SKO, dopiero takie czynności umożliwią wnioskodawczyni urzeczywistnienie dokonanego przez nią wyboru i przyznanie jej wybranego świadczenia pielęgnacyjnego. Wprawdzie wskazane przez SKO wytyczne cechowała pewna niekonsekwencja do stanowiska wynikającego z przywołanych przez ten organ wyroków sądowych (w szczególności co do braku powiązania oświadczenia wnioskodawczyni o rezygnacji z zasiłku dla opiekuna z zapewnieniem organu I instancji co do możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, czego jedyną przeszkodę stanowi fakt pobierania zasiłku dla opiekuna), niemniej jednak z pouczenia tego jednocześnie nie wynikało także, że organ I instancji przed wydaniem decyzji co do świadczenia pielęgnacyjnego powinien wydać decyzję o uchyleniu decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna. Mimo że skarżąca także była adresatem decyzji SKO z [...] maja 2021 r. i miała bezpośrednią możliwość niezwłocznie po doręczeniu zapoznania się z jej treścią i złożenia stosownego wniosku, dopiero [...] czerwca 2021 r. (data złożenia pisma w MGOPS w [...]) wystąpiła o uchylenie decyzji z [...] lipca 2017 r. przyznającej zasiłek dla opiekuna (aczkolwiek nie zaznaczając, że ma to związek z toczącą się sprawą o przyznanie w jego miejsce świadczenia pielęgnacyjnego). Wobec wydania przez Burmistrza [....] decyzji o przyznaniu jej tego świadczenia (co nastąpiło [...] czerwca 2021 r.), bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w tym względzie wcześniejsze uchylenie przez ten organ (decyzją z [...] czerwca 2021 r.) na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji z [...] lipca 2017 r. przyznającej jej zasiłek dla opiekuna. Wobec powyższych uwag, za błędne – chociaż nie mające wpływu na wynik sprawy – należy uznać w związku z tym także zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie Kolegium, że wydanie przez Burmistrza decyzji w przedmiocie uchylenia prawa do zasiłku dla opiekuna warunkowało rozstrzygnięcie o przyznaniu wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego. Wbrew stanowisku tego organu, decyzja w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie jest bowiem rozstrzygnięciem wydawanym w oparciu o decyzję w przedmiocie uchylenia zasiłku dla opiekuna. Jak już jednak wskazano, uchybienie to nie miało znaczenia dla oceny prawidłowości wynikającego z sentencji zaskarżonej decyzji SKO z [...] sierpnia 2021 r. rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza z [...] czerwca 2021 r. orzekającej o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od [...] lipca 2021 r. (a nie jak oczekiwała, od miesiąca złożenia wniosku, tj. od grudnia 2020 r.). Abstrahując od dokonanej jej [...] czerwca 2021 r. wypłaty przysługującego za ten miesiąc zasiłku dla opiekuna, kluczowe dla ustalenia terminu przysługiwania jej świadczenia pielęgnacyjnego jest zawarte w piśmie (oświadczeniu) z [...] czerwca 2021 r. wskazanie, iż o uchylenie decyzji Burmistrza z [...] lipca 2017 r. wnosi "począwszy od lipca 2021" (pierwotny wpis wskazujący w tej mierze na miesiąc czerwiec został przekreślony i opatrzony podpisem wnioskodawczyni). Niezależnie od okoliczności i motywów jakimi kierowała się skarżąca składając to oświadczenie, obejmujące je pismo jest pierwszym z którego faktycznie wynika rezygnacja przez nią z zasiłku dla opiekuna na rzecz oczekiwanego świadczenia pielęgnacyjnego, a więc w istocie dokonany przez nią wybór między tymi świadczeniami, z dodatkowo wyraźnie sprecyzowaną granicą czasową. Tym samym z uwagi na brak wcześniejszego stanowiska skarżącej co do rezygnacji z zasiłku dla opiekuna (w takiej lub zbliżonej formie, złożonego z inicjatywy własnej lub organu), organy nie były umocowane do przyznania jej wnioskowanego świadczenia począwszy od miesiąca złożenia wniosku w tym przedmiocie (zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r.). W konsekwencji, wobec braku potwierdzenia podniesionych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego (ani innych uwzględnianych z urzędu, w tym przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy), uznając wydane w sprawie przez organ I i II instancji decyzje o przyznaniu skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] lipca 2021 r. za prawidłowe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.