II SA/Rz 1570/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty wynagrodzenia -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy (dalej: OIP), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 640, dalej: u.P.I.P.), po rozpatrzeniu odwołania S. Z., Ośrodek [...] w I., utrzymał w mocy decyzje nr [...] i [...] zawarte w nakazie Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, aktem tym Inspektor Pracy na podstawie art. 11 pkt 7 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 u.P.I.P., po przeprowadzeniu w dniach [...]-[...] lipca 2015 r. kontroli w w/w Ośrodku, nakazał S. Z: 1. Natychmiastowe wypłacenie wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy spowodowany chorobą: 1/ A. S. w kwocie [...] zł brutto za okres [...] maja – [...] czerwca 2013 r. i [...] zł brutto za okres [...] luty – [...] marca 2015 r., 2/ A. A. w kwocie [...] zł brutto za okres od [...] stycznia do [...] lutego 2015 r., 2. Natychmiastowe wypłacenie A. S. wynagrodzenia za pracę za miesiąc luty 2015 r. w kwocie [...] zł brutto. W odniesieniu do decyzji nr [...] nakazu wyjaśnił, że obowiązek pracodawcy wypłacania wynagrodzenia za okres choroby wynika wprost z art. 92 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm., dalej: K.p.), który w pkt 1 stanowi, że za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia - trwającej łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do 80 % wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu; dopiero zatem powyżej wskazanej liczby dni choroby pracownik ma prawo do otrzymania zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego (art. 92 § 4 K.p.). Odnośnie decyzji nr [...] nakazu wskazano, że A. S. od dnia [...] lutego 2015 r. była niezdolna do pracy z powodu choroby. Jej wynagrodzenie określone zostało w zawartej umowie o pracę w stawce miesięcznej, która powinna odpowiadać co najmniej kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z listy płac za m-c luty 2015 r. wynika zaś, że pracodawca pozbawił pracownika wynagrodzenia w całości, naliczając go w wysokości 0,00 zł, tak jakby pracownik był niezdolny do pracy przez cały miesiąc. Nie uwzględnił bowiem faktu, że dzień 1 lutego – abstrahując, że była to niedziela – nie był dniem niezdolności do pracy. Obecność lub nieobecność pracownika w pracy w tym dniu nie miała żadnego znaczenia ze względu na obowiązujący u pracodawcy system wynagradzania. Regulacja sposobu naliczania wynagrodzenia w miesiącu, w którym pracownik był niezdolny do pracy z powodu choroby zawarta jest w § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 62, poz. 289 ze zm., dalej: rozporządzenie MPiPS w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy). Zgodnie z jego treścią, w celu obliczenia wynagrodzenia, ustalonego w stawce miesięcznej w stałej wysokości, za przepracowaną część miesiąca, jeżeli pracownik za pozostałą część tego miesiąca otrzymał wynagrodzenie określone w art. 92 K.p., miesięczną stawkę wynagrodzenia dzieli się przez 30 i otrzymaną kwotę mnoży przez liczbę dni wskazanych w zaświadczeniu lekarskim o czasowej niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby. Tak obliczoną kwotę wynagrodzenia odejmuje się od wynagrodzenia przysługującego za cały miesiąc. Z regulacji tej wynika, że dla sposobu obliczania wynagrodzenia za okres nie objęty chorobą nie ma także znaczenia liczba dni miesiąca, w którym niezdolność do pracy wystąpiła. W odwołaniu S. Z. wniósł o anulowanie nakazu. Odnośnie obowiązku wypłaty wynagrodzenia dla ubezpieczonych pracowników za okres niezdolności do pracy z powodu choroby podniósł, że nie obowiązuje go art. 92 K.p. Wyjaśnił, że art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa wskazuje jednoznacznie, że ustawy mające związek z treścią przepisu art. 92 K.p. utraciły moc prawną. Kontrola PIP jest "sposobem ZUS" na udowodnienie oszustwa obowiązywania go tego przepisu, czego dowodem ma być lista płac, w której za okres nieobecności ubezpieczonych w pracy z powodu choroby nie wykazał "przychodu" ubezpieczonych. W wyniku rozpatrzenia odwołania, OIP wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy decyzje zawarte w nakazie z dnia [...] lipca 2015 r. Podkreślił, że stosownie do art. 95 pkt 5 K.p., obowiązek terminowego i prawidłowego wypłacania wynagrodzenia należy do podstawowych obowiązków pracodawcy, co dotyczy także wypłaty innego rodzaju świadczeń przysługujących pracownikom. Nie budzi wątpliwości fakt, że pracodawca zgodził się z ustaleniami Inspektora Pracy, chociaż uznał, że obowiązek wypłaty pracownikom świadczeń pieniężnych za okres niezdolności do pracy spowodowany chorobą obciąża Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a nie Ośrodek [...]. Wg adresata decyzji, przedmiotowe należności stanowią świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a pracownice spełniały wszystkie warunki, by uzyskać świadczenia z ZUS już od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej chorobą. OIP wskazał, że kwestia wypłaty A. S. wynagrodzenia za okres choroby przypadający od [...] maja do [...] czerwca 2013 r. była już przedmiotem postępowania sądowego w związku ze złożonym przez pracodawcę odwołaniem od decyzji ZUS z dnia [...] czerwca 2013 r., odmawiającej prawa do zasiłku chorobowego dla tej pracownicy. Sąd Rejonowy w K. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] października 2014 r. sygn. akt [...] oddalił odwołanie S. Z.; wniesiona przez niego od tego wyroku apelacja została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. W dalszej części uzasadnienia OIP wskazał, że odwołujący się – jako pracodawca w rozumieniu art. 3 K.p., obowiązany był przestrzegać norm ustanowionych w art. 92 tej ustawy, ponieważ w jej rozumieniu A. S. i A. A. są pracownikami. Podstawowym świadczeniem ubezpieczeniowym kompensującym zarobek utracony w czasie niezdolności do pracy z przyczyn wskazanych w odrębnych przepisach jest zasiłek chorobowy. Obciążając pracodawcę częścią ryzyka związanego z niezdolnością pracownika do pracy z przyczyn zdrowotnych, ustawodawca ustanowił obowiązek zapłaty przez niego wynagrodzenia za pracę za pierwsze 14 albo 33 dni choroby w roku (w zależności od wieku pracownika). Dopiero po tym okresie pracownik nabywa prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia społecznego (art. 92 § 4 K.p.). Stanowi o tym również art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 159, dalej: u.ś.p.), wg którego zasiłek chorobowy nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy, w których ubezpieczony na podstawie przepisów o wynagradzaniu zachowuje prawo do wynagrodzenia. Odnosząc się do decyzji nr [...] nakazu, OIP wskazał, że zawarta w nim dyspozycja także wynika z obowiązujących przepisów prawa pracy, w szczególności § 11 ust. 1 rozporządzenia MPiPS w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy (...), który określa sposób naliczania wynagrodzenia w miesiącu, w którym pracownik jest niezdolny do pracy z powodu choroby. A. S. niezdolna do pracy z powodu choroby w okresie od [...] lutego 2015 r., nie otrzymała wynagrodzenia za przepracowaną część tego miesiąca. Stanowi to niedopełnienie obowiązków ciążących na pracodawcy o których mowa w art. 94 pkt 5 w zw. z art. 80 K.p. We wniesionej do WSA w Rzeszowie skardze S. Z. zarzucił, że decyzja OIP z dnia [...] września 2015 r. jest dotknięta wadą nieważności, jako wydana "w wyniku fikcyjnego stworzenia stanu faktycznego na prośbę ZUS". Wskazał, że stan faktyczny ubezpieczonych stwierdzony zaświadczeniami lekarskimi o niezdolności do pracy z powodu choroby, PIP zastąpiła fikcyjnym stanem faktycznym opartym na liście płac. Uznała, że za wykazany w nich okres niezdolności do pracy z powodu choroby, pracownikom należy się wynagrodzenie. Takim fikcyjnym działaniem sprawę z zakresu ubezpieczeń społecznych przyoblekła w sprawę z zakresu prawa pracy, regulowaną przez K.p. W odpowiedzi na skargę reprezentujący OIP radca prawny, nawiązując do argumentacji powołanej w decyzji z dnia [...] września 2015 r. oraz nakazie z dnia [...] lipca 2015 r. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.), stosownie do którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie Sąd opisanych naruszeń prawa względem zaskarżonej decyzji OIP, jak i poprzedzającego go nakazu Inspektora Pracy nie stwierdził. Ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowany tak co do rodzaju jak i wysokości wskazanych w nich świadczeń. Zastrzeżenia skarżącego budzi natomiast - błędne w jego ocenie - wskazanie go jako podmiotu zobowiązanego do ich wypłaty (zamiast Zakładu Ubezpieczeń Społecznych), w czym upatruje niezgodności wskazanych rozstrzygnięć z prawem, w tym nieważności zaskarżonej decyzji OIP. Wobec zasadniczego zarzutu skargi, że orzekające w sprawie organy PIP swoim nieuprawnionym działaniem "przekwalifikowały" sprawę z zakresu ubezpieczeń społecznych w sprawę z zakresu prawa pracy, należy dokonać oceny ich właściwości w sprawie i kompetencji do wydania zapadłych rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 1 u.P.I.P., Państwowa Inspekcja Pracy jest organem powołanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, a także przepisów dotyczących legalności zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w zakresie określonym w ustawie. Do jej zadań, stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1, należy nadzór i kontrola przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów dotyczących stosunku pracy, wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, czasu pracy, urlopów, uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, zatrudniania młodocianych i osób niepełnosprawnych. W przypadku naruszenia tych przepisów, organy P.I.P., którymi na mocy art. 17 są Główny Inspektor Pracy, okręgowi inspektorzy pracy i inspektorzy pracy działający w ramach właściwości terytorialnej okręgowych inspektoratów pracy, uprawnione są do wydawania odpowiednich nakazów, zakazów, kierowania wystąpień lub wydawania poleceń, w tym nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi. Nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu (art. 11 pkt 7 u.P.I.P.), co oznacza, że co do terminu ich wykonania organom P.I.P. nie przysługuje żaden luz decyzyjny. W tym zakresie na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 1 u.P.I.P., w przypadkach o których mowa w art. 11 pkt 1-4 i pkt 6-7 oraz art. 11a, właściwy inspektor pracy wydaje decyzje, jeżeli przemawiają za tym wyniki ustaleń przeprowadzonej kontroli. Ze wskazanymi uprawnieniami inspektora pracy koreluje w szczególności wynikający z art. 94 pkt 5 K.p. obowiązek pracodawcy terminowego i prawidłowego wypłacania wynagrodzenia. W sytuacji więc ustalenia naruszenia przez pracodawcę tego obowiązku, właściwy inspektor pracy w myśl art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 7 u.P.I.P. wydaje nakaz (decyzję) o którym mowa w art. 11 pkt 7 tej ustawy. Zadaniem takiego aktu jest więc wymuszenie na pracodawcy wypełnienia ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku wypłaty pracownikowi wynagrodzenia i tych jego elementów, które są z nim związane. Inspektor pracy wydając nakaz wypłaty wynagrodzenia nie rozstrzyga jednak o roszczeniu pracownika, bowiem w tym zakresie kompetencje ma sąd powszechny. Nakaz nie stanowi też podstawy dla pracownika do uruchomienia postępowania egzekucyjnego w ramach egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Istota nakazu wypłaty wynagrodzenia sprowadza się natomiast do skłonienia pracodawcy, aby ten wypełnił ciążący na nim obowiązek względem pracownika wówczas, gdy obowiązek ten jest wymagalny (wyrok NSA z 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1400/05, Lex nr 275465). Wynagrodzenie lub inne świadczenie objęte nakazem musi być należne, a prawo do nich nie może budzić wątpliwości. W odmiennej sytuacji jedynym właściwym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy byłby sąd powszechny, gdyż inspektor pracy wydając nakaz wypłaty wynagrodzenia nie rozstrzyga o roszczeniu pracownika. W tym więc zakresie fakt istnienia, rodzaj i wysokość zaległości wobec zatrudnionych A. S. i A. A. nie budzi zastrzeżeń i nie może być uznany za sporny między stronami. Okoliczność tę prawidłowo ustalił w czasie przeprowadzonej kontroli Inspektor Pracy, dając temu wyraz w sporządzonym protokole - podpisanym przez zobowiązanego S. Z., a następnie w wydanym nakazie. Wyjaśniono, że należności pozostają w związku z niewypłaconym pracownicom wynagrodzeniem za okres niezdolności do pracy spowodowany chorobą (decyzja nr [...] nakazu) oraz z brakiem naliczenia i wypłaty wynagrodzenia za pracę za okres nie objęty chorobą (decyzja nr [...] nakazu). Odrębną kwestią pozostaje prawidłowość ustalenia i wskazania podmiotu zobowiązanego do zapłaty tych należności. Stojące u podstaw odwołania i skargi stanowisko S. Z., znajdujące dodatkowo odzwierciedlenie w kierowanej przez niego na etapie postępowania administracyjnego i sądowego korespondencji, konsekwentnie zasadza się na przekonaniu, że obowiązek wypłaty pracownikom świadczeń pieniężnych już od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowany chorobą obciąża ZUS i obydwie pracownice spełniały wszystkie warunki, by takie świadczenia uzyskać. W jego ocenie, czemu dał wyraz w wypowiedzi zamieszczonej w protokole rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, zastosowany przez organy art. 92 K.p. nie ma charakteru powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Odmawiając na jego podstawie wypłaty wynagrodzenia za okres choroby skarżący już w protokole kontroli powołał się na treść art. 6 ust. 1 u.ś.p. stanowiącym, że zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Wg skarżącego, przepis ten jest dyspozycją, a hipoteza wskazana jest w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z odesłaniem art. 1 ust. 1 u.ś.p. W związku z tym zaświadczenia lekarskie już od pierwszego dnia niezdolności pracownika do pracy przekazywał do ZUS celem wypłaty należnych z ubezpieczenia społecznego świadczeń pieniężnych i nie przedkładał zaświadczeń płatnika składek ZUS Z-3 o wysokości przychodu pracownika z okresu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc niezdolności do pracy. Takie stanowisko skarżącego opiera się na całkowicie błędnej wykładni wskazanych przepisów i nie może zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 92 § 1 pkt 1 K.p., za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia - do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do 80 % wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu. Nie budzi więc wątpliwości, że za pierwsze 33 lub 14 dni niezdolności do pracy (w niniejszej sprawie, do A. S. i A. A., miał zastosowanie dłuższy ze wskazanych okresów) pracownikowi przysługuje wynagrodzenie na warunkach i w wysokości zasiłku chorobowego (z wyjątkiem przewidzianym w § 3 pkt 1 tego artykułu). W tym też zakresie mają odpowiednie zastosowanie przepisy u.ś.p, gdyż zgodnie ze wskazaniem zawartym w art. 92 § 2 K.p., wynagrodzenie to oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego i wypłaca za każdy dzień niezdolności do pracy, nie wyłączając dni wolnych od pracy. Nie jest to jednak - jak twierdzi skarżący - zasiłek chorobowy, który stosownie do § 4 tego artykułu, na zasadach określonych w odrębnych przepisach (tj. u.ś.p.), przysługuje pracownikowi dopiero za czas niezdolności do pracy o której mowa w § 1, trwającej łącznie dłużej niż 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, lub odpowiednio 14 dni w przypadku pracownika który ukończył 50 rok życia (powyższe nie wykazuje sprzeczności z art. 80 K.p., wg którego wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną, a za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią). Skarżący nie wyjaśnia, z czego wywodzi brak obowiązywania względem siebie art. 92 K.p., skoro bez wątpienia jako zatrudniający pracowników na podstawie umowy o pracę, jest pracodawcą; zgodnie z art. 3 K.p., pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Zawarte w odwołaniu twierdzenie, że wg art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, mające związek z treścią przepisu art. 92 K.p. ustawy utraciły moc prawną, w świetle okoliczności sprawy nie polega na prawdzie. Art. 85 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. jest przepisem derogacyjnym, na podstawie którego – w związku z jej wejściem w życie - utraciła moc wcześniej obowiązująca w tym przedmiocie ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. (o takim samym tytule), a także inne ustawy wymienione w pkt 2 – 5. Przepis ten (art. 85 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. nie dotyczy niej samej, a więc odesłanie do jej przepisów wynikające z art. 92 ust. 2 i 4 K.p. jest jak najbardziej aktualne i wiążące. W tym zakresie nie może obronić się twierdzenie skarżącego, że to nie jego, lecz ZUS obciąża wypłata zasiłku chorobowego już od pierwszego dnia powstania niezdolności do pracy wskutek choroby; zgodnie ze wskazanymi regulacjami, w odniesieniu do zatrudnianych przez siebie osób, to jego przez pierwsze 33 dni tej niezdolności obciąża wypłata wynagrodzenia wg zasad obowiązujących przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego. Odzwierciedla to wprost art. 12 ust. 1 u.ś.p., zgodnie z którym zasiłek chorobowy nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy, w których ubezpieczony zachowuje prawo do wynagrodzenia. Powyższe koresponduje, na co zwrócił już uwagę w uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji i co wynika z akt administracyjnych sprawy, z prowadzonym przed SR w [...] postępowaniem w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia dla A. S. za okres choroby. Sąd ten wyrokiem z dnia [...] października 2014 r. oddalił odwołanie S. Z. od decyzji ZUS odmawiającej przyznania tej pracownicy prawa do zasiłku chorobowego (wniesiona przez niego od tego wyroku apelacja również została oddalona przez SO w [...]). Powyższy obowiązek ciąży na skarżącym także co do płatności wynagrodzenia ustalonego w stawce miesięcznej w stałej wysokości, za przepracowaną część miesiąca przypadającą w miesiącu, przez pozostałą część którego pracownik był niezdolny do jej wykonywania z powodu choroby i za którą otrzymał wynagrodzenie określone w art. 92 K.p. (decyzja nr [...] nakazu z dnia [...] lipca 2015 r.). Podkreślenia wymaga, że zarówno obowiązek ten, jak i wskazane przez organy Inspekcji Pracy zasady jego naliczania, określone w § 11 ust. 1 rozporządzenia MPiPS z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy (...) nie były de facto przez niego kwestionowane. W kontekście powyższego nie budzi więc żadnych wątpliwości, że przedmiotowa sprawa jest sprawą z zakresu prawa pracy, objętą właściwością rzeczową organów Inspekcji Pracy, a nie jak twierdzi skarżący, sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, implikującą właściwość ZUS. Jak już wskazano, świadczenia objęte nakazem z dnia [...] lipca 2015 r. były należne pracownikom i jako takie, zarówno jeżeli chodzi o tytuł do ich wypłaty (tj. wynagrodzenie za okres niezdolności do pracy spowodowany chorobą) jak i ich wysokość nie były kwestionowane przez skarżącego, który poprzez próby wywodzenia ich ubezpieczeniowego charakteru, dążył do przerzucenia obowiązku płatności na ZUS. Nie wpływa to jednak na ocenę charakteru tych świadczeń, jako nie budzących wątpliwości i należnych pracownikom. W tym zakresie zasadniczym celem prowadzonego w sprawie postępowania było skłonienie skarżącego do ich dobrowolnej wypłaty. Skoro jednak pozostawał on względem pracowników w zwłoce w wypłacie wynagrodzeń, co do których wymagalność potwierdziła przeprowadzona kontrola, tym samym w świetle obowiązujących przepisów istniały podstawy do wydania nakazu z art. 11 pkt 7 u.P.I.P. W tym stanie rzeczy decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Ubocznie należy wskazać, że merytorycznego związku z przedmiotem skargi nie wykazują twierdzenia zawarte w pkt [...] wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r., którymi domagał się uzupełnienia protokołu rozprawy (odnoszące się m.in. do art. 80 K.p., art. 4 pkt 9 i art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej). Z podanych wyżej względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, która jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a.