II SA/Rz 1583/16

Dnia 29 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ś. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] podjętą w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych publicznych - postanawia - odrzucić skargę. Opisaną w sentencji uchwałą - Rada Gminy [...] zaliczyła do dróg gminnych publicznych drogi położone na terenie Gminy [...], określone w wykazie stanowiącym załączniki od nr 1 do nr 15 uchwały. Pismem, które wpłynęło do Urzędu Gminy w [...] w dniu 9 marca 2016r. B. Ś. (dalej w skrócie: "skarżący") wezwał do usunięcia naruszenia prawa jakie nastąpiło w wyniku powyższej uchwały. Zdaniem skarżącego, droga nr [...] położona w P. nie mogła zostać zaliczona do kategorii dróg gminnych publicznych, albowiem stanowiła własność osób trzecich, zaś Gmina [...] była jedynie jej posiadaczem zależnym. Następnie pismem, które wpłynęło do Urzędu Gminy w [...] w dniu 14 czerwca 2016r. skarżący ponownie wezwał do usunięcia naruszenia prawa jakie nastąpiło w wyniku powyższej uchwały i wniósł o wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W piśmie podniósł, że drogi nr [...] i [...] położone w [...] nie stanowiły własności Gminy [...], co wykluczało zaliczenie ich do kategorii dróg gminnych publicznych. Rada Gminy [....] nie udzieliła odpowiedzi na wezwania. W dniu 14 października 2016 r. skarżący złożył w Urzędzie Gminy w [...], skierowaną do Sądu za pośrednictwem Rady Gminy [...], skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w części dotyczącej zaliczenia działek nr [...] i [...] położonych w P. do kategorii dróg gminnych publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) regulującym kwestię zaskarżania do sądu aktów organów samorządu gminnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wystosowanie do organu wezwania. Z kolei termin do dokonania tej czynności został przez ustawodawcę dookreślony w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie: "Ppsa") zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały - jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Termin do wniesienia skargi powinien być zatem liczony od daty pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa (tak m. in. w postanowieniu NSA z dnia 29.11.2012r. I OSK 2737/12, postanowieniu NSA z dnia 13.03.2012r. II OSK 596/12). Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie skarżący powinien wnieść skargę najpóźniej w dniu 9 maja 2016r. (dzień 8 maja 2016r. przypadał w niedzielę). Skarżący wniósł zaś skargę w dniu 14 października 2016 r., a zatem z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia. Okoliczność ta, w świetle przytoczonych wyżej regulacji, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa.