II SA/Rz 1583/16

Dnia 11 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych publicznych - postanawia - Odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Opisaną w sentencji uchwałą - Rada Gminy [...] zaliczyła do dróg gminnych publicznych drogi położone na terenie Gminy [...], określone w wykazie stanowiącym załączniki od nr 1 do nr 15 uchwały. Pismem, które wpłynęło do Urzędu Gminy w [...] w dniu 9 marca 2016r. B. Ś. (dalej w skrócie: "skarżący") wezwał do usunięcia naruszenia prawa jakie nastąpiło w wyniku powyższej uchwały. Zdaniem skarżącego, droga nr 3296 położona w [...] nie mogła zostać zaliczona do kategorii dróg gminnych publicznych, albowiem stanowiła własność osób trzecich, zaś Gmina [...] była jedynie jej posiadaczem zależnym. Następnie pismem, które wpłynęło do Urzędu Gminy w [...] w dniu 14 czerwca 2016r. skarżący ponownie wezwał do usunięcia naruszenia prawa jakie nastąpiło w wyniku powyższej uchwały i wniósł o wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W piśmie podniósł, że drogi nr 3130 i 3296 położone w [...] nie stanowiły własności Gminy [...], co wykluczało zaliczenie ich do kategorii dróg gminnych publicznych. Rada Gminy [...] nie udzieliła odpowiedzi na wezwania. W dniu 14 października 2016 r. skarżący złożył w Urzędzie Gminy w [...], skierowaną do Sądu za pośrednictwem Rady Gminy [...], skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w części dotyczącej zaliczenia działek nr 3130 i 3296 położonych w [...] do kategorii dróg gminnych publicznych. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1583/16 Sąd odrzucił skargę B. Ś. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] jako wniesioną po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lipca 2017 r. W dniu 21 lipca 2017 r. skarżący nadał w placówce operatora pocztowego zażalenie na postanowienie z dnia 29 czerwca 2017 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie przesłał skargę na w/w uchwałę. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że pracownicy Urzędu Gminy w [...] kilkakrotnie informowali go, że otrzyma odpowiedź na swoje pismo w którym wezwał Radę Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli nie będzie zgadzał się z jego treścią, przysługiwać mu będzie skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi. W wykonaniu wezwania sądu, w piśmie z dnia 31 sierpnia 2017 r. skarżący sprecyzował, że pismo z dnia 21 lipca 2017 r. stanowi jednocześnie zażalenie na postanowienie z dnia 29 czerwca 2017 r. jak również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii dochowania trybu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 87 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "Ppsa") powinien on zostać wniesiony za pośrednictwem organu. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył taki wniosek z pominięciem organu, składając go bezpośrednio w Sądzie. W orzecznictwie dominuje jednak pogląd, że w sytuacji, w której skarga złożona została z uchybieniem terminu, a strona - nieświadoma tego uchybienia - nie wystąpiła, wraz ze złożeniem skargi, z wnioskiem o przywrócenie terminu, dowiadując się o uchybieniu w momencie otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi, to w takim przypadku - gdy skarga znajduje się już w sądzie, wraz z aktami sprawy przekazanymi przez organ - niecelowym byłoby składanie wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu i dopuszczalne jest przyjęcie do rozpoznania wniosku złożonego bezpośrednio do sądu (tak również w postanowieniu NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1343/10). W zaistniałej sytuacji istnieje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku. W myśl art. 85 Ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Zgodnie z art. 86 Ppsa przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 Ppsa stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik szczególnej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy uwzględnieniu także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Okoliczności przemawiające za uznaniem braku winy w uchybieniu terminowi muszą mieć charakter wyjątkowy i niezależny od wnioskodawcy. Nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa (tak NSA w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2013 r. I OZ 1199/13). Odnosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy, w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Warunku tego nie spełnia powołanie się we wniosku przez skarżącego, że to organ udzielił informacji pozwalającej na uznanie, że "termin do złożenia skargi rozpocznie bieg od dnia doręczenia odpowiedzi na złożone pismo", skoro ww. okoliczności nie uprawdopodobnił. Twierdzenie to uznać trzeba za gołosłowne, nie poparte wskazaniem żadnych bliższych okoliczności przeprowadzonych rozmów. Nie sposób bowiem na tej podstawie ustalić kiedy ewentualnie skarżący otrzymał błędne pouczenie, do jakiego wydziału się w tej sprawie zwracał, ewentualnie który pracownik udzielał mu informacji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie uwiarygodnił stosowną argumentacją swojej staranności oraz faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niego niezależna. Dlatego też, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.