II SA/Rz 1635/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi R. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [....] z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 26 października 2022 r. nr SKO.4123.2.1909.2022 w przedmiocie odmowy uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Starosty [...] z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr KT.7140.18.2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz skarżącego R. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zarządza zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącego R. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...] kwoty 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. II SA/Rz 1635/22 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 26 października 2022r. nr SKO 4123.2.1909.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie, po rozpatrzeniu zażalenia R.L., utrzymało w mocy postanowienie Starosty [....] z 1 sierpnia 2022 r. nr KT.7140.18.2022 o odmowie uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Jak wynika z akt sprawy, pismem z 29 kwietnia 2022 r. Marszałek Województwa [...] wystąpił do Starosty [...] o uzgodnienie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: [...], dla przedsiębiorcy [...] R.L. (dalej: Wnioskodawca/Przedsiębiorca/Skarżący). Do pisma załączony został proponowany rozkład jazdy. Starosta [...] postanowieniem z 3 czerwca 2022 r. nr KT. 7140.18.2022 odmówił Przedsiębiorcy uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii regularnej : [...]. W obszernym uzasadnieniu dokonano analizy przedłożonego rozkładu jazdy. W ocenie organu potrzeba skomunikowania mieszkańców N., S. czy L. z miejscowościami Powiatu [...] została już zaspokojona przez linię regularną [...]. Organ zwrócił uwagę, że Powiat [...] jest uczestnikiem Powiatowo - Gminnego Związku Komunikacyjnego w Powiecie [...], którego statutowym celem jest organizowanie publicznego transportu zbiorowego w sposób prowadzący do zaspokojenia potrzeb powiatu i gminy uczestniczących w Związku w zakresie lokalnego transportu zbiorowego. W ramach planu transportowego wskazane zostały sieci komunikacyjne, na których planowane jest wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej, w tym m.in. na linii komunikacyjnej: [...]. Wskazana we wniosku Przedsiębiorcy linia komunikacyjna w całości pokrywa się z linią komunikacyjną, na której wykonywany jest przewóz o charakterze użyteczności publicznej. Przeprowadzona analiza proponowanego przez Przedsiębiorcę rozkładu jazdy doprowadziła Organ uzgadniający do wniosku, że świadczone przez Przedsiębiorcę usługi w zakresie przewozów osób wg proponowanego rozkładu jazdy nie będą stanowiły uzupełnienia istniejącej już oferty przewozowej dla mieszkańców Powiatu [...]. Rozkład ten stwarza ryzyko stosowania nieuczciwej konkurencji w stosunku do operatora publicznego transportu zbiorowego. Realizowanie przez przedsiębiorcę kursów w zbliżonym czasie do kursów publicznego operatora, skutkowało będzie przejmowaniem pasażerów publicznego operatora, co niekorzystnie wpłynie na finanse Związku Komunikacyjnego, a przez to i Powiatu [...] oraz gmin uczestniczących w Związku Komunikacyjnym, a także budżetu państwa. Ponadto realizacja kursów w proponowanych godzinach, stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa pasażerów i innych uczestników ruchu drogowego na trasie przedmiotowej linii komunikacyjnej, gdyż wykonywanie kursów w odstępach kilkuminutowych będzie wymuszało tzw. "wyścig przewoźników mający na celu przejęcie pasażerów konkurencji. Zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowić może również ograniczona możliwość zatrzymania się dwóch przewoźników w jednym czasie na przystankach autobusowych zlokalizowanych na przedmiotowej linii. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Przedsiębiorcy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie postanowieniem z 14 lipca 2022 r. nr SKO.4123.1.1508.2022 uchyliło rozstrzygnięcie Starosty i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz uchybienia dotyczące merytorycznego uzasadnienia wydanego postanowienia z pominięciem wytycznych wynikających z art. 22a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem SKO w Krośnie, podstawę uzgodnienia winien stanowić art. 22a ust. 1 u.t.d., natomiast argumentacja zawarta w uzasadnieniu uchylonego postanowienia nie odpowiada sytuacjom opisanym w tym przepisie. SKO w Krośnie zaleciło więc Organowi, aby przeprowadził postępowanie z czynnym udziałem strony, w którym winny zostać usunięte uchybienia dotyczące merytorycznego uzasadnienia wydanego uzgodnienia w oparciu o art. 22a ust. 1 u.t.d. Po ponownym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Starosta [...], postanowieniem z 1 sierpnia 2022r. nr KT.7140.18.2022 odmówił uzgodnienia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych planowanych przez przedsiębiorcę. Starosta wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzi przesłanka z art. 22 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 z późn. zm., u.t.d.). Wydanie zezwolenia na linii [...] nie wpłynie również ujemnie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, gdyż wzdłuż przedmiotowej relacji, z uwagi na brak odpowiedniej infrastruktury kolejowej, pasażerskie przewozy kolejowe nie są obecnie realizowane. W oparciu więc o art. 22a ust. 1 u.t.d. stwierdzono brak przeciwwskazań do uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na wnioskowanej przez Przedsiębiorcę linii. Mając jednak na uwadze dokonaną przez SKO w Krośnie wykładnię przepisów, dotyczącą stosowania przez organ uzgadniający przepisu art. 22a ust. 1 u.t.d. Starosta uznał, że należy w drodze analogi zastosować przepis art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1343, dalej u.p.t.z.), zgodnie z którym, organ właściwy w sprawach zezwoleń na wykonywanie krajowych regularnych przewozów osób w transporcie drogowym w okresie, o którym mowa w ust. 2 (do dnia 31 grudnia 2022 r.), może odmówić wydania nowego zezwolenia, zmiany zezwolenia lub przedłużenia zezwolenia, jeżeli na podstawie uchwalonego planu transportowego na usługę objętą zezwoleniem została podpisana umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z operatorem publicznego transportu zbiorowego. Starosta podkreślił, że organem właściwym w sprawach zezwoleń na wykonywanie krajowych regularnych przewozów osób w transporcie drogowym na terenie Powiatu [...] jest Starosta [...]. W związku z tym skoro starosta jako organ właściwy może na powołanej wyżej podstawie prawnej odmówić wydania nowego zezwolenia, zmiany zezwolenia lub przedłużenia zezwolenia, w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, to tym samym może również w takim przypadku odmówić uzgodnienia zezwolenia na linię regularną, która przebiega przez obszar jego właściwości. Starosta wskazał, że w przedmiotowym przypadku sytuacja taka ma miejsce na terenie objętym właściwością Starosty [...] Powiat [...] wraz z gminami z terenu powiatu jest uczestnikiem Powiatowo-Gminnego Związku Komunikacyjnego w Powiecie [...], którego statutowym celem jest m.in. organizowanie publicznego transportu zbiorowego w sposób prowadzący do zaspokajania potrzeb powiatu i gmin uczestniczących w Związku w zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Stąd też na mocy art. 9 ust. 1 pkt 4a i ust. 3 u.p.t.z. Zgromadzenie Powiatowo-Gminnego Związku Komunikacyjnego w Powiecie [...], jako organizator publicznego transportu zbiorowego na terenie Powiatu [...], uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. uchwaliło "Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego dla Powiatowo-Gminnego Związku Komunikacyjnego w Powiecie [...]" (Dz. Urz. Woj. [...], poz. [...]). W ramach planu transportowego wskazane zostały sieci komunikacyjne, na których planowane jest wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej, w tym m.in. na linii komunikacyjnej: [...] (tabela 15 planu transportowego), z którą to linią pokrywa się zaproponowana przez Przedsiębiorcę linia komunikacyjna [...], w zakresie swojego przebiegu na terenie Powiatu [...] (mapa 3 planu transportowego). Starosta wskazał, że Powiatowo-Gminny Związek Komunikacyjny, jako organizator publicznego transportu zbiorowego w powiatowo-gminnych przewozach użyteczności publicznej na terenie Powiatu [...], na podstawie uchwalonego planu transportowego zawarł umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z operatorem publicznego transportu zbiorowego firmą [...] Spółka z o.o., w której to spółce Związek Komunikacyjny posiada 100% udziałów (umowa nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r.). W ramach zawartej z organizatorem umowy, operator publicznego transportu zbiorowego świadczy usługi przewozu osób o charakterze użyteczności publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 u.p.t.z. m.in. na linii użyteczności publicznej: [...]. Zaproponowana przez Przedsiębiorcę linia regularna w zakresie swojego przebiegu na terenie Powiatu [...] pokrywa się z przedmiotową linią publiczną. Przytoczone powyżej okoliczności, w ocenie Organu uzasadniają zastosowanie art. 79 ust. 3 u.p.t.z. jako podstawy odmowy uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: [...]. Niezależnie od powyższego Starosta wskazał, że nadal podtrzymuje okoliczności powołane w uchylonym przez SKO w Krośnie postanowieniu z dnia 3 czerwca 2022 r., uzasadniające odmowę uzgodnienia. Zdaniem Organu potrzeba skomunikowania mieszkańców N., S. czy też L. z takimi miejscowościami Powiatu [...] jak: [...], jeżeli istniała to w ocenie Organu została zaspokojona poprzez linię regularną [...], realizowaną przez Przedsiębiorcę na podstawie zezwolenia Marszałka Województwa [...] nr [...]. Organ natomiast nie zauważa większej potrzeby skomunikowania miasta J. i innych miejscowości Powiatu [...] położonych przy planowanej trasie z miejscowością D. Taka zresztą potrzeba nie występowała w ostatnim dziesięcioleciu, o czym świadczy brak linii regularnej łączącej D. z J. Przeprowadzona przez Organ analiza proponowanego przez Przedsiębiorcę rozkładu jazdy prowadzi do wniosku, że świadczone przez Przedsiębiorcę usługi w zakresie przewozów osób według proponowanego rozkładu jazdy nie będą stanowiły uzupełnienia istniejącej już oferty przewozowej dla mieszkańców Powiatu [...], a tym samym nie będą spełniać oczekiwań i postulatów lokalnej społeczności. Zestawienie proponowanego przez Przedsiębiorcę rozkładu jazdy z obowiązującym rozkładem jazdy operatora publicznego transportu zbiorowego, tj. spółki [...] wskazuje, że w zdecydowanej większości kursy obu przewoźników są zbieżne czasowo (zbliżony czas odjazdów autobusów z poszczególnych przystanków komunikacyjnych). Nie można więc uznać, że proponowany przez Przedsiębiorcę rozkład jazdy miałby spełniać oczekiwania i postulaty lokalnej społeczności. Zdaniem Organu, oczekiwania społeczności lokalnej zostałyby spełnione gdyby zaproponowany przez Przedsiębiorcę rozkład jazdy stanowił uzupełnienie istniejącej oferty przewozowej, tj. kursy realizowane byłyby w innych godzinach niż te, do których społeczność lokalna ma już zapewniony dostęp przez operatora publicznego transportu zbiorowego. Z dokonanego zestawienia rozkładów jazdy wynika jasno, że spośród zaproponowanych przez Przedsiębiorcę kursów tylko nieliczne nie kolidują z kursami realizowanymi przez operatora publicznego transportu zbiorowego na trasie: [...], stanowiąc uzupełnienie istniejącej oferty przewozowej dla mieszkańców powiatu (np. kurs z D. z godz. 16.35 i kursy z J.z godz. 6.56). Z przeprowadzonej analizy godzin kursowania autobusów Przedsiębiorcy jasno więc wynika, że zaproponowany rozkład jazdy nie ma na celu rozszerzenia oferty przewozowej dla mieszkańców Powiatu [...]. Rozkład ten ponadto stwarza ryzyko stosowana nieuczciwej konkurencji w stosunku do operatora publicznego transportu zbiorowego. Realizowanie przez Przedsiębiorcę kursów w zbliżonym czasie do kursów publicznego operatora skutkowało będzie przejmowaniem pasażerów publicznego operatora, co niekorzystnie wpłynie na finanse Związku Komunikacyjnego, a przez to i Powiatu [...] oraz gmin uczestniczących w Związku Komunikacyjnym, a także budżetu państwa. W przypadku bowiem zwiększenia straty publicznego operatora, wysokość wypłacanej operatorowi rekompensaty, o której mowa w art. 50 u.p.t.z. wzrośnie, co również wpłynie na zwiększenie dopłat z budżetu państwa w ramach ustawy z dnia 16 maja 2019r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 717, z późn. zm.). W ocenie Organu, realizacja kursów wg zaproponowanego przez [...] R.L. rozkładu jazdy stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa pasażerów i innych uczestników ruchu drogowego na trasie przedmiotowej linii komunikacyjnej, gdyż wykonywanie kursów w odstępach kilku minut w stosunku do operatora publicznego transportu zbiorowego będzie wymuszało tzw. "wyścig przewoźników" mający na celu przejęcie pasażerów konkurencji. Na postanowienie Starosty zażalenie złożył R.L., prowadzący [...], w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 3 k.p.a. przez co przekroczone zostały granice uznania administracyjnego i dokonano w sposób arbitralny odmowy uzgodnienia. Zarzucono również niewłaściwie i błędne zinterpretowanie przepisów art. 79 ust. 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym oraz art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, poprzez usilne udowadnianie, że doszło do wystąpienia jednej z przesłanek warunkujących odmowę udzielenia zezwolenia w sytuacji, gdy linia obsługiwana jest tylko przez jednego przewoźnika mającego monopol na realizowanie przewozów na linii. Skarżący podniósł, że Starosta nie znalazł podstaw do odmowy uzgodnienia zezwolenia w oparciu o art. 22a ust. 1 u.t.d. Stwierdził brak przeciwskazań do uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na linii wnioskowanej przez Przedsiębiorcę. Jednocześnie, w dalszej części uzasadnienia swego rozstrzygnięcia organ ten nadal powołuje się na okoliczności faktyczne zakwestionowane przez SKO w Krośnie w postanowieniu z 14 lipca 2022 r. i nadal argumentuje, że zaproponowany rozkład jazdy stwarza ryzyko nieuczciwej konkurencji w stosunku do Spółki [...], co ma wpłynąć niekorzystnie tak na finanse Powiatowo-Gminnego Związku Komunikacyjnego w [....], jak i na finanse Powiatu [...] i budżetu państwa. Skarżący stwierdził, że Starosta nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie tej tezy. SKO w Krośnie w opisanym na wstępie postanowieniu z 26 października 2022r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja wskazana w art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1343), przytaczając okoliczności faktyczne przedstawione przez Starostę w zaskarżonym postanowieniu. Kolegium uznało, że organ współdziałający mógł odmówić uzgodnienia udzielenia zezwolenia na linię regularną, która przebiega przez obszar jego właściwości, w sytuacji spełnienia przesłanek przepisu art. 79 ust. 3 u.p.t.z., tj. gdy na podstawie uchwalonego planu transportowego na usługę objętą zezwoleniem została podpisana umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z operatorem publicznego transportu zbiorowego. R.L. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 26 października 2022 r., nr SKO.4123.2.1909.2022, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przekroczenie przez organ I instancji granic uznania administracyjnego, dokonanie w sposób arbitralny odmowy uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieudowodnienie faktów mających istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, dowolną i arbitralną ocenę dowodów oraz wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia decyzji. Skarżący zarzucił również błędną interpretację art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez niezasadne zastosowanie pierwszego z powołanych przepisów w drodze analogii jako podstawy prawnej odmowy uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. W oparciu o sformułowane wyżej zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że organ uzgadniający może działać wyłącznie w zakresie własnych uprawnień i nie może zastępować organu administracji właściwego do wydania decyzji i merytorycznego rozstrzygania sprawy. Przedmiotem uzgodnienia dokonywanego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f) u.t.d. nie mogą być kwestie dotyczące sytuacji rynkowej i ewentualne konsekwencje uruchomienia nowej linii na określonej trasie, a także inne przesłanki należące do sfery rozważań organu wydającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowy. Starosta [...] w ramach uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej powinien dokonać oceny, czy projektowana linia komunikacyjna na terenie powiatu [....] spełnia oczekiwania w zakresie częstotliwości, jakości, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także, czy spełnia oczekiwania i postulaty lokalnej społeczności. W przypadku spraw z wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, o tym jakie ustalenia faktyczne są potrzebne do merytorycznego rozstrzygnięcia stanowi art. 22a ust. 1 u.t.d., który określa enumeratywnie obligatoryjne i fakultatywne przesłanki odmowy udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów. W przedmiotowej sprawie to Marszałek Województwa [...] winien dokonać analiz rynkowych i ocenić wpływ planowanej linii pod kątem, czy nie będzie ona stanowić zagrożenia dla już istniejących linii regularnych. W zakresie tym nie powinien wypowiadać się Starosta, bowiem przedmiotem uzgodnienia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f) u.t.d. winien być wyłącznie przebieg projektowanej linii komunikacyjnej na terenie powiatu j. Zdaniem Skarżącego organy obydwu instancji w sposób błędny zastosowały w przedmiotowej sprawie art. 22a ust. 1 u.t.d. Skarżący zarzucił, że Starosta w sposób nieuprawniony zastosował w drodze analogii przepis art. 79 ust. 3 u.p.t.z., powołując go jako podstawę prawną odmowy uzgodnienia. Skarżący podniósł, że przepis ten wyraźnie mówi o organie właściwym w sprawach zezwoleń na wykonywanie krajowych regularnych przewozów osób w transporcie drogowym, przy czym sformułowanie to należy rozumieć w ten sposób, iż chodzi tutaj o organ uprawniony do wydania zezwolenia, wymieniony w art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d., a nie o organ uzgadniający. Organ uprawniony do wydania zezwolenia posiada bowiem na podstawie art. 79 ust. 3 u.p.t.z. kompetencję do odmowy wydania nowego zezwolenia oraz do odmowy zmiany lub przedłużenia zezwolenia już wydanego. Brak jest podstaw do przenoszenia uprawnień organu właściwego do wydania decyzji i merytorycznego rozstrzygania sprawy na organ uzgadniający. Wykładnia zastosowana przez organy obydwu instancji prowadziłaby do wadliwego wniosku, że uzgodnienie winno obejmować swym zakresem całość postępowania zastrzeżonego dla organu zezwalającego. Spowodowałoby to, że organ uzgadniający miałby większe uprawnienia i tym samym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niż organ decydujący. Tymczasem postanowienie w przedmiocie uzgodnienia ma charakter współdecydowania, co stanowi szczególną formę współdziałania organów administracji, w której rozstrzygnięcie organu uzgodnieniowego ma charakter incydentalny w odniesieniu do sprawy głównej. Skarżący podniósł, że prezentowana przez organy obydwu instancji wykładnia przepisów prowadziłaby do tego, że w zasadzie jedyną przesłanką negatywnego uzgodnienia byłby fakt podpisania umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z operatorem publicznego transportu zbiorowego. Skarżący wskazał również, że postanowienie Starosty z 1 sierpnia 2022r. zawiera wewnętrzną sprzeczność. Organ ten w jednym miejscu postanowienia stwierdza, że na podstawie art. 22a ust. 1 u.t.d. brak jest przesłanek do odmowy uzgodnienia zezwolenia, zaś w dalszej jego części usiłuje wywodzić, że projektowana linia będzie zagrożeniem dla istniejącej linii, obsługiwanej przez Spółkę [...], a tym samym próbuje wykazać istnienie przesłanki przewidzianej w art. 22a ust. 1 pkt 1 lit a u.t.d. W szczególności Starosta usiłuje dowieść, iż zaproponowany przez Skarżącego rozkład jazdy stwarza ryzyko rzekomej nieuczciwej konkurencji w stosunku do Spółki [...], co ma wpłynąć niekorzystnie tak na finanse Powiatowo-Gminnego Związku Komunikacyjnego w [...], jak i na finanse Powiatu [...], a nawet budżetu państwa. Starosta nie przedstawił jednak żadnych dowodów na poparcie swojej argumentacji. Skarżący argumentował również, że zaproponowane godziny odjazdów pozwalają, wbrew twierdzeniu Starosty [...], na płynną odprawę pasażerów korzystających z przewozów. Przedstawiony rozkład na przedmiotowej trasie został zaprojektowany w taki sposób aby zminimalizować możliwe kolizje godzin z rozkładami innych przewoźników. Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem organu, jakoby wnioskowana linia komunikacyjna nie spełniała oczekiwań i postulatów lokalnej społeczności, skoro obsługiwałaby ona odcinek [...] przez Ł. i N., który to odcinek Spółka [...] obsługuje jedynie w części. Nie jest zatem zasadne twierdzenie organu, że proponowany rozkład nie będzie stanowił uzupełnienia istniejącej linii, skoro proponowana linia ma skomunikować D. z J., a takie połączenie nie istnieje. W odpowiedzi na skargę SKO w Krośnie wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz.2492 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej; P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wątpliwości nie budzi, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie Organu I instancji zostały wydane w trybie uzgodnienia, przewidzianego przez art. 106 k.p.a. Organ uzgadniający w takiej sytuacji działa na podstawie przepisów normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Zakres i przedmiot stanowiska organu uzgodnieniowego są ograniczone z jednej strony przedmiotem sprawy z drugiej zaś zakresem właściwości organu współdziałającego (tak NSA w wyroku z dnia 20 listopada 1997 r., sygn. akt V SA 2699/96). Organ zajmujący stanowisko w sprawie może wypowiadać się jedynie co do tych aspektów sprawy, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego/uzgadniającego (zob. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997 r., sygn. akt V SA 2699/96, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 1999 r., sygn. akt V SA 919/99, wyrok NSA z dnia 11 lutego 2000 r., sygn. akt V SA 1451/99, wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r., sygn. akt V SA 609/01). Postanowienie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej ( tak np. w wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06 ). Oznacza to, że jest związane ze sprawą główną, którą kończy wydana decyzja ( wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 786/10). Z powyższego wynika również, że uruchomienie mechanizmu procesowego ukształtowanego przez art. 106 k.p.a. wchodzi w grę dopiero po przygotowaniu projektu rozstrzygnięcia w sprawie głównej, a więc wówczas gdy wykrystalizował się przedmiot uzgodnienia (zob. Chróścielewski Wojciech, Kmieciak Zbigniew – wersja elektroniczna komentarza LEX do art. 106 k.p.a.). Jeśli projekt decyzji zawiera wszystkie elementy, jakich wymagają przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie i zostaje przedstawiony organowi uzgadniającemu w stanie kompletnym, czyli wraz z odpowiednimi załącznikami, to obowiązkiem organu uzgadniającego jest zajęcie stanowiska w oparciu o przedstawiany do uzgodnienia projekt decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 125/11). Przez uzgodnienie decyzji należy bowiem rozumieć sytuację, gdy organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 318/13). W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił między innymi art. 18 ust. 1 lit. f u.t.d. Zgodnie z tym przepisem wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa,. Z kolei przepis art. 22a ust. 1 u.t.d. zawiera przesłanki obligatoryjnej lub też fakultatywnej odmowy udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym Z akt sprawy wynika, że Marszałek Województwa [...], właściwy do wydania zezwolenia, zwrócił się do Starosty [...] o uzgodnienie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii objętej wnioskiem, dołączając do pisma jedynie proponowany rozkład jazdy. W aktach sprawy brak jest projektu decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozu. Umknęło to organom, w tym SKO, które utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy. Zgodnie z przedstawionymi wcześniej uwagami i stanowiskiem doktryny i sądów, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, przedłożenie projektu decyzji stanowi niezbędny wymóg wydania postanowienia uzgodnieniowego. Projekt decyzji powinien zawierać stanowisko organu rozstrzygającego sprawę główną, poprzedzone analizą wszystkich koniecznych przesłanek. Jest tak dlatego, że zgodnie z art. 106 § 3 k.p.a., organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. Nie ulega wątpliwości, że zezwolenie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. f u.t.d. jest udzielane w formie decyzji. Starosta nie miał w związku z tym podstaw prawnych, jak i faktycznych do uzgodnienia warunków zezwolenia, ponieważ nie wiadomo de facto czy postępowanie uzgodnieniowe dotyczyło decyzji pozytywnej czy też negatywnej. Doprowadzono w ten sposób do niedopuszczalnego odwrócenia kolejności postępowania. W miejsce projektu decyzji uzgadnianego przez właściwe organy wprowadzono uzgodnienia, które miały następnie determinować treść rozstrzygnięcia w sprawie głównej, co w oczywisty sposób kłóci się z zasadami postępowania uzgodnieniowego (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 12 maja 2020r., II SA/Rz 139/20). Fakt, że zakresem stanowiska organu współdziałającego objęty jest jedynie fragment trasy w zakresie obszaru danego powiatu, nie zmienia oceny, że organ właściwy w sprawie (marszałek właściwy dla siedziby przedsiębiorcy) ma obowiązek przedstawić do uzgodnienia wstępny projekt rozstrzygnięcia (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 21 lipca 2020 r., II SA/Rz 406/20, LEX nr 3050093). Zdaniem Sądu Organy I oraz II instancji wadliwe również przyjęły, że podstawę do odmowy uzgodnienia udzielania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych może stanowić art. 79 ust. 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (dalej: u.p.t.z.). Przepis ten stanowi, że organ właściwy w sprawach zezwoleń na wykonywanie krajowych regularnych przewozów osób w transporcie drogowym w okresie, o którym mowa w ust. 2, może odmówić wydania nowego zezwolenia, zmiany zezwolenia lub przedłużenia zezwolenia, jeżeli na podstawie uchwalonego planu transportowego na usługę objętą zezwoleniem została podpisana umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z operatorem publicznego transportu zbiorowego. Z brzmienia tego przepisu wprost więc wynika, że jest on skierowany do organu właściwego w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie przewozów a nie zaś do organu uzgadniającego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało wypracowane ugruntowane stanowisko co do zakresu i treści uzgodnienia. Wypada przypomnieć, że wymagane uzgodnienie w zakresie planowanego przebiegu linii komunikacyjnej ma dla organu wydającego zezwolenie charakter wiążący co wynika wprost z redakcji przepisu, który określa, że wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia właściwego organu wydanego "w uzgodnieniu" z odpowiednimi organami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej. Nie chodzi tylko o uzyskanie niewiążącej organ opinii, ale o wiążące uzgodnienie przebiegu linii komunikacyjnej przez obszar konkretnego województwa. Wynikający z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f u.t.d. obowiązek współdziałania organów oznacza, że konieczność zajęcia stanowiska przez starostę jako organu współdziałającego stanowi wymóg formalny wydania prawidłowej decyzji przez organ uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy, tj. marszałka województwa. Obowiązek współdziałania wpływa na zakres uprawnień organów współdziałających w ten sposób, że organ współdziałający, nie będąc właściwym do wydania decyzji w sprawie, ma obowiązek zbadania sprawy pod określonym kątem, a organ posiadający kompetencje do załatwienia sprawy co do istoty (wydania lub odmowy wydania zezwolenia), nie może wszystkich okoliczności sprawy oceniać samodzielnie. Sąd podziela stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 czerwca 2019 r. sygn. II GSK 299/17, zgonie z którym organ współdziałający w ramach uzgodnienia "powinien dokonać oceny, czy projektowana linia komunikacyjna na terenie województwa (...) spełnia oczekiwania w zakresie częstotliwości, jakości, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także, czy spełnia oczekiwania i postulaty lokalnej społeczności. Natomiast przedmiotem uzgodnienia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 d-g u.t.d. nie mogą być kwestie dotyczące sytuacji rynkowej i ewentualne konsekwencje uruchomienia nowej linii na określonej trasie, a także inne przesłanki należące do sfery rozważań organu wydającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym (por. R. Stachowska, Komentarz do art. 18 (w:) Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, Wydanie III i powołany tam wyrok WSA w Poznaniu z 8 czerwca 2006 r., IV SA/Po 1439/04, Sam. Teryt. 2007, nr 4 s.72, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 23 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 947/18, 948/18, 969/18 i 970/18). W konsekwencji należy przyjąć, że organ współdziałający nie jest upoważniony do ustalania i oceny przesłanek materialnoprawnych odmowy wydania zezwolenia na podstawie art. 22a ust. 1 u.t.d. W przekonaniu Sądu powyższa ocena odnosi się również względem możliwości zastosowania przez organ uzgadniający art. 79 ust. 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Przepis art. 79 ust. 3 u.p.t.z., tak jak i art. 22a ust. 1 u.t.d. jest kierowany do organu wydającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych. Adresatem powyższych regulacji jest organ wydający zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych, który ma obowiązek rozważenia, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Zatem organ uzgadniający przebieg planowanej linii komunikacyjnej przez obszar swojej właściwości nie jest uprawniony do wiążącego wypowiadania się, czy zachodzą podstawy do odmowy wydania zezwolenia na podstawie art. 79 ust. 3 u.p.t.z. Organy I oraz II instancji w sposób wadliwy przyjęły, że podstawą do odmowy uzgodnienia udzielenia zezwolenia może być art. 79 ust. 3 u.p.t.z. Organ uzgadniający może działać wyłącznie w zakresie własnych uprawnień i nie może zastępować organu administracji publicznej właściwego do wydania decyzji w rozpoznawaniu i merytorycznym rozstrzyganiu sprawy. Stąd też należy przyjąć, że adresatem art. 22a ust. 1 u.t.d. i art. 79 ust. 3 u.p.t.z. w zakresie rozstrzygania o wydaniu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym jest wyłącznie organ wskazany w art. 18 ust. 1 lit. f u.t.d., tj. marszałek województwa właściwego dla siedziby lub miejsca zamieszkania przedsiębiorcy. Natomiast organ współdziałający w ramach kompetencji może wpływać na załatwienie tej sprawy, ale jedynie w zakresie objętym obowiązkiem współdziałania, nie może wkraczać we właściwość, zadania i kompetencje organu głównego. Nie może stosować kryteriów, które obowiązują organ główny przy rozpoznawaniu sprawy, gdyż nie rozstrzyga o istocie sprawy. Jak wskazał NSA w cytowanym wyżej wyroku, w toku procedury uzgodnieniowej organ ten jest zobowiązany do zajęcia stanowczego (pozytywnego - przez uzgodnienie albo negatywnego - przez odmowę uzgodnienia) co do planowanego przebiegu linii komunikacyjnej na obszarze województwa, częstotliwości kursów, jakości planowanej obsługi, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, spełniania oczekiwań i postulatów lokalnej społeczności. W niniejszej sprawie Starosta, poza zastosowaniem art. 79 ust. 3 u.p.t.z. argumentował również, że świadczone przez Przedsiębiorcę usługi nie będą spełniać oczekiwań i postulatów lokalnej społeczności. Wskazywał, że w zdecydowanej większości kursy obu przewoźników są zbieżne czasowo na trasie [...]. Czas odjazdu następowałby w odstępach od kilku do kilkunastu minut względem komunikacji istniejącej na tej trasie, wykonywanej przez [...]. W konsekwencji prowadziłoby to do wyścigu przewoźników, stwarzałoby zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym z powodu zbyt krótkich zatok autobusowych, stwarzałoby ryzyko nieuczciwej konkurencji i zagrażałoby finansom publicznego przewoźnika. Odnosząc się do tej argumentacji Organu I instancji należy w pierwszej kolejności wskazać, że wyznaczony zakres uzgodnienia (w zakresie dotyczącym planowanego przebiegu linii komunikacyjnej na obszarze województwa, częstotliwości kursów, jakości planowanej obsługi, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym) powoduje, że uzgodnienie dokonywane w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. d-g u.t.d. zapada w ramach uznania administracyjnego. Przy uznaniu administracyjnym szczególnie istotną rolę spełnia uzasadnienie orzeczenia, które winno zawierać wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a). W wypadku orzeczenia opartego na uznaniu administracyjnym organ winien szczegółowo przedstawić motywy rozstrzygnięcia, tak aby nie było wątpliwości, że nie przekroczył on granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a tym samym że orzeczenie nie jest dowolne. Co do zasady okoliczności co do zbieżności czasowej odjazdów różnych przewoźników z tych samych przystanków, czy też względy związane z zagrożeniem dla bezpieczeństwa ruchu drogowego mogą stanowić podstawę do negatywnego uzgodnienia udzielenia zezwolenia. Jednak okoliczności te muszą zostać należycie przez Organ współdziałający wykazane i szczegółowo, w sposób nie budzący wątpliwości przedstawione w uzasadnieniu postanowienia. Zarówno przewoźnik, jak i następnie Sąd kontrolujący zaskarżone postanowienia muszą mieć możliwość zapoznania się z okolicznościami, które doprowadziły organ do wniosku o konieczności negatywnego uzgodnienia. Co do podawanej przez Starostę okoliczności zbieżności czasowej odjazdów autobusów z przystanków należy wskazać co następuje. Jak wynika z ustaleń Starosty, na trasie objętej uzgodnieniem kursuje jeden przewoźnik publiczny. Przebieg tras przewoźnika publicznego oraz przewoźnika, który ubiega się o zezwolenie nie jest tożsamy. Trasa Skarżącego przebiega od J. przez L. do D., natomiast trasa przewoźnika publicznego przebiega do L. Na odcinku od L. do D. przewoźnik publiczny, wskazywany przez Starostę nie kursuje. Ponadto, jak wynika z zestawienia planowanych kursów Przedsiębiorcy oraz spółki [...], również na wspólnym odcinku trasy występują różnice w przystankach, na których zatrzymują się przewoźnicy. Zwraca uwagę, że przewoźnik publiczny nie zatrzymuje się na takich przystankach przewidzianych w rozkładzie jazdy Skarżącego jak: [...], czy też w zdecydowanej większości na przystankach: [...]). Starosta stanął natomiast na stanowisku, że usługi Skarżącego nie będą stanowiły uzupełnienia istniejącej oferty przewozowej i nie będą spełniać postulatów lokalnej społeczności. Stwierdzenie to zdaniem Sądu budzi wątpliwości w świetle znajdującego się w aktach sprawy zestawienia planowanych kursów Przedsiębiorcy z wybranymi kursami publicznego operatora. Z zestawienia tego wynika bowiem, że nawet na wspólnej trasie od J. do [....] istnieją różnice w przystankach, na których mają zatrzymywać się przewoźnicy, jeżeli chodzi o miejscowości: L., L. i J. Zwraca uwagę, że na przystankach w [...] t.j.: ul. [...], przewoźnik publiczny nie zatrzymuje się po godzinie 15.00, natomiast Skarżący ma zaplanowane w tym przedziale czasu kursy. Powyższe okoliczności prowadzą Sąd do wniosku, że Organ nie uzasadnił w sposób przekonujący twierdzenia, że rozkład jazdy Skarżącego nie stanowi uzupełnienia dla oferty przewoźnika publicznego. Starosta wskazywał również, że w zdecydowanej większości kursy obu przewoźników są zbieżne czasowo, w niektórych przypadkach występuje ta sama godzina odjazdów a w niektórych różnica wynosi kilka do kilkunastu minut. Zdaniem Organu oczekiwania społeczności byłyby spełnione, gdyby kursy realizowane były w innych godzinach. Zdaniem Sądu przedstawione argumenty mają charakter ogólnikowy i nie zostały poparte w uzasadnieniu postanowienia Organu I instancji rzetelną analizą, która wskazywałaby, czy rzeczywiście dochodzi do czasowego pokrywania się odjazdów autobusów na tych samych przystankach. Należałoby wskazać jak często w ciągu dnia, w przeliczeniu na całkowitą liczbę odjazdów, dochodzi do pokrywania się godzin odjazdów autobusów na tych samych przystankach oraz czy na przystankach, na których dochodzi do pokrywania się godzin odjazdów istnieje możliwość zatrzymania się dwóch środków komunikacji w jednym czasie. Należy również uwzględnić, czy do pokrywania się godzin odjazdów dochodzi w tzw. godzinach zwiększonego ruchu komunikacyjnego w związku z dojazdami do pracy lub szkoły lub powrotami do domu. Należy mieć na uwadze, że planowana przez Skarżącego trasa ma skomunikować J. z D., którego to połączenia obecnie nie ma, jak przyznał Starosta. Ponadto niewielkie, kilkuminutowe różnice w odjazdach na niektórych przystankach nie oznaczają, że zachodzą podstawy do negatywnego uzgodnienia, jeżeli dochodzi do nich w godzinach wzmożonego ruchu komunikacyjnego (np. w godzinach dojazdów dzieci i młodzieży do szkół i powrotów do domu). Organy administracji publicznej, do których zadań należy opiniowanie, nie są oczywiście zobligowane do wydawania w każdym przypadku pozytywnych uzgodnień, jednakże jeżeli takiego uzgodnienia odmawiają to muszą wskazać konkretne podstawy zajętego stanowiska. Powołane przez organ okoliczności w postaci zbyt krótkich odstępów czasowych zatrzymania taboru, względy bezpieczeństwa czy zbyt małe zatoki autobusowe uniemożliwiające zatrzymanie większej liczby pojazdów, zagrażające bezpieczeństwu podróżnych "wyścigi przewoźników", mogą być podstawą negatywnego uzgodnienia pod warunkiem, że ich istnienie zostanie należycie wykazane. Organ musi więc wykazać, że okoliczności, na które się powołuje rzeczywiście w sprawie zachodzą. Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości odpowiadającej wpisowi sądowemu od niniejszej sprawy. O zwrocie nadpłaconego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 225 P.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.