II SA/Rz 1683/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za pobyt matki w DPS - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] W dniu 8 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za pobyt matki w DPS. W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. W piśmie z dnia 30 grudnia 2015 r. skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym opisała swoją sytuację osobistą oraz zawarła wyjaśnienia dotyczące sprawowania opieki nad matką. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Niemniej jednak, po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści wniosku skarżącej wynika, że obejmuje on także wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, zatem Sąd mając na uwadze treść art. 61 § 3 P.p.s.a. rozpoznał wniosek również w tym zakresie. Warunkiem udzielenia tzw. ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę argumentów świadczących o ryzyku wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten sprowadza się w praktyce do wskazania konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie obowiązek uprawdopodobnienia. Ciężar uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (postanowienie NSA 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 19/15, www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (post. NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz post. NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w treści skargi ograniczono się tylko do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania objętej nią decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej, co jednak nie czyni zadość ciążącemu na skarżącej obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Takiego warunku nie spełnia także uzasadnienie wniosku z dnia 30 grudnia 2015 r. Skarżąca nie wykazała zatem, że wykonanie objętych wnioskiem decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki lub grozić wyrządzeniem znacznej szkody. Wobec braku uzasadnienia wniosku Sąd w istocie pozbawiony został możliwości jego oceny i nie miał podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania objętych nim decyzji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.