II SA/Rz 1711/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi A. S. na uchwałę Rady Miasta Sokołów Małopolski z dnia 9 września 2015 r. nr X/87/2015 w przedmiocie uchwalenia IX i X zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Sokołów Małopolski - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W dniu 9 września 2015 r. Rady Miasta Sokołów Małopolski podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia IX i X zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Sokołów Małopolski przyjętego uchwałą z dnia 21 lutego 2011 r. nr XXVII/262/2011 z późn. zm. W skardze na ww. uchwałę A. S. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wprawdzie nie został on odrębnie i szczegółowo umotywowany, jednak z treści skargi wynika, że skarżąca kwestionuje przyjęte w uchwale rozwiązania, które mają kształtować sposób wykonywania prawa własności należących do niej nieruchomości. Działki te, będące dotychczas gruntem rolnym, chciałaby przeznaczyć na cele budownictwa mieszkaniowego. Tymczasem w uchwalonej zmianie studium teren ten przeznaczono pod zabudowę usługową pomimo, że w pobliżu zabudowa taka nie występuje. Sąsiednie działki zabudowane są bowiem domami mieszkalnymi, a wprowadzone przeznaczenie zlokalizowano pomiędzy osiedlami mieszkalnymi, które nie wymagają specjalnej strefy przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej. Takie przeznaczenie terenu spowoduje zaś spadek jego wartości i stanowi ograniczenie przysługującego jej prawa własności. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Sokołowa Małopolskiego nie odniósł się do powyższego żądania. Stwierdził natomiast, że skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwaną: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja ochrony tymczasowej znajduje zastosowanie wyłącznie do aktów lub czynności cechujących się atrybutem wykonalności, czyli nadawania się do realizacji uprawnień lub obowiązków wynikających z danego aktu w sposób dobrowolny lub przymusowy. Wniosek o wstrzymanie winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa, jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Analiza wniosku zawartego w skardze przez pryzmat dyspozycji art. 61 § 3 Ppsa nie pozwoliła na jego uwzględnienie, gdyż strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia zdarzeń w nim określonych. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz jego zmiana uchwalane są przez organy samorządu gminnego w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) dalej zwaną: "Upzp". Określa ono politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego terenu. Jego postanowienia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jeżeli podjęta zostanie decyzja o uchwaleniu takiego planu stosownie do art. 14 ust. 5 Upzp. Studium nie kształtuje sposobu wykonywania prawa własności, jako że na to wpływ mają przede wszystkim, wraz z innymi przepisami, plany miejscowe i decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu (zob. art. 4 i art. 6 Upzp; por. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2015 r. sygn. II OZ 354/15 i z dnia 26 marca 2014 r. sygn. II OZ 284/14). Stanowi więc akt zasadniczo niewpływający na sytuację prawną właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy, ponieważ nie jest ono aktem prawa miejscowego (zob. art. 9 ust. 1, 4 i 5, art. 10 ust. 2 Upzp). Wprawdzie może mieć znaczenie np. przy zakładaniu ewidencji miejscowości, ulic i adresów (zob. art. 47a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne), ewidencjonowaniu nieruchomości Skarbu Państwa lub tworzeniu gminnych zasobów nieruchomości (zob. art. 23 ust. 1c pkt 4 oraz art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami), wycenie nieruchomości (zob. art. 154 ust. 2 i art. 155 ust. 1 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami), budowie urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych (zob. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz art. 24 ust. 5 pkt 1 lit. c) i ust. 5c ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa), lokalizacji ogrodu botanicznego lub zoologicznego (art. 67 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody), podejmowaniu i wykonywaniu działalności określonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (zob. art. 7 ust. 2 tej ustawy), realizacji przez gminę obowiązków określonych w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (zob. art. 18 ust. 2 pkt 1), czy też sporządzaniu operatu uzdrowiskowego (zob. art. 39 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych), a zatem można z postanowień tego dokumentu planistycznego czynić użytek o znaczeniu prawnym, jednak skarżąca nie nawiązała do żadnej z tych, czy innych jeszcze sfer, a okoliczności takich nie można wywieść na podstawie akt sprawy. Nie wskazała nawet miejsca położenia należących do niej nieruchomości, poza nawiązaniem do ustanowionej w Studium strefy GD2, i nie określiła ich w sposób pozwalający na identyfikację. W takiej sytuacji, wobec braku uprawdopodobnienia możliwości wystąpienia przed zakończeniem postępowania sądowego okoliczności określonych w dyspozycji art. 61 § 3 Ppsa, na podstawie powołanego przepisu postanowiono o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.