II SA/Rz 1752/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy -skargę oddala- Przedmiotem skargi P. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO) z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] orzekającą o zatrzymaniu wyżej wymienionemu prawa jazdy. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przywołano dyspozycję art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2015 r., poz. 859 ze zm. - zwana dalej "ustawą", na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 169). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek Wójta Gminy [...], w którym wskazano, że P. S., jest dłużnikiem alimentacyjnym i uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia majątkowego oraz w okresie ostatnich 6 miesięcy nie wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] orzekł o zatrzymaniu P. S. prawa jazdy kategorii AB nr [...] wydanego przez Starostę [...] [...] lutego 2008 r. na druku serii [...]. W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do art. 5 ust. 3 lit. b ustawy, gdy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań staje się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika. Taka sytuacja zaistniała w okolicznościach sprawy, to zaś obligowało organ do wydania decyzji na postawie art. 5 ust. 5 ustawy. Odwołanie od tej decyzji złożył P. S. – zastępowany przez pełnomocnika A. S. (matka) wnioskując o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucił brak przeprowadzenia wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej a nadto brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu a tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Pełnomocnik odwołującego oświadczyła, że jej syn wyjechał celem poszukiwania pracy, często zmienia miejsca pobytu. Miała ograniczony z nim kontakt, a on sam nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń, nie miała dostępu ani upoważnień do zebrania dodatkowego materiału dowodowego. Wyjaśniła, że postępowanie wszczęto przedwcześnie, jej syn w miarę możliwości reguluje zobowiązania. Wpłaty dokonywane są co miesiąc w wysokości 30% i więcej kwoty świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO uznało, że wydana decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Powołując się na art. 5 ust. 3, ust. 3b i ust. 5 ustawy wskazało, że w sytuacji gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił m. in. złożenia oświadczenia majątkowego organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Przed wydaniem decyzji organ bada czy nie zachodzi przesłanka negatywna o jakiej mowa w ust. 3a art. 5 ustawy. Jeżeli decyzja zostanie wydana i stanie się ostateczna organ właściwy dłużnika kieruje do starosty wniosek o zatrzymanie prawa jazdy, dołączając odpis tej decyzji i kieruje wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 K.k. W takiej sytuacji w myśl ust. 5 art. 5 ustawy starosta zobligowany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Jest to decyzja związana i organ nie ma możliwości wydania innej decyzji, nie ma możliwości oceny spełnienia przesłanek z ust. 3 tego przepisu, nie bierze pod uwagę sytuacji osobistej czy ekonomicznej dłużnika. Z akt sprawy wynika, że P. S. decyzją Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2014 r. uznany został za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. To na tym etapie postępowania mógł podnosić zarzuty o nieuchylaniu się od przeprowadzenia wywiadu i od złożenia oświadczenia majątkowego. Jednakże decyzja stała się ostateczna i starosta zobligowany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. SKO wyjaśniło także, że art. 5 ust. 3b ustawy był przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt K 23/10 orzekł o zgodności tej regulacji z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. Sokoro przepis ten nie został wyeliminowany z systemu prawa, to w ocenie SKO również art. 5 ust. 5 ustawy, będący podstawą materialnoprawną wydanej decyzji, jako pozostający w bezpośrednim związku, uznać należy za konstytucyjny. Kolegium zwróciło także uwagę na brzmienie art. 5 ust. 6 ustawy, umożliwiającego uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, po spełnieniu przesłanek o jakich mowa w tym przepisie. Takie okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły. P. S. obciążony jest obowiązkiem alimentacyjnym w kwocie 850 zł miesięcznie. Z przedłożonego zaświadczenia wynika, że w okresie ostatnich 6 miesięcy (do miesiąca maja 2015 r.) wpłaty zobowiązanego oscylowały w granicach 200 zł miesięcznie, nie stanowi to kwoty nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Jako niezasadne SKO oceniło zarzuty o niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu. Strona skutecznie pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i o możliwości składania uwag, wniosków, dowodów. Pismo zostało prawidłowo doręczone, z uwzględnieniem brzmienia art. 43 K.p.a., i odebrane przez dorosłego domownika – ojca odwołującego się. To na stronie ciąży obowiązek informowania organu o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania, czy poinformowanie o ustanowieniu pełnomocnika. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P. S. – reprezentowany przez matkę A. S. wnioskując o jej uchylenie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji jako niekorzystnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podtrzymał w całości argumentację zawartą w odwołaniu, podkreślając, że zaskarżona decyzja narusza art. 10 § 1 K.p.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a mianowicie stronie nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu, uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów, pominięto słuszny interes skarżącego, postępowanie przeprowadzono w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do władzy publicznej, pominięto dowody, które prowadziłyby do obalenia dokonanych ustaleń, dokonano oceny na podstawie materiału dowodowego nie w pełni rozpatrzonego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. W dniu 9 sierpnia 2016 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika adw. G. K. zawnioskował o dopuszczenie i przeprowadzenie na rozprawie dowodów z dołączonych do pisma dokumentów, w tym: z listy dokonanych aktualnych wpłat alimentów, z orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. na okoliczność stwierdzonych przeciwskazań do wykonywania pracy, z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. na okoliczność złego stanu zdrowia, który powoduje, że skarżący nie może podjąć pracy zgodnie ze swoimi kwalifikacjami. Sąd na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2016 r., postanowił przeprowadzić dowód z dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sprawowana przez sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), kontrola działalności administracji obejmuje badanie legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza natomiast nieważność decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując tak określonej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja opisanych wyżej wad i uchybień nie zawiera. Jej przedmiotem jest zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Stosownie do treści tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonych decyzji, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b. Wniosek określony w art. 5 ust. 3b to wniosek o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, kierowany przez organ właściwy dłużnika do starosty, w przypadku gdy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, wydana po przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy, stanie się ostateczna. Zgodnie z powołanym przepisem organ właściwy dłużnika dołącza do wniosku odpis tej decyzji oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.). Z przepisu art. 5 ust. 5 ustawy wynika, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu nie jest decyzją uznaniową. Organ administracji publicznej obowiązany jest więc do jej wydania. Organ nie dokonuje oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 5 ust. 3 ustawy. W postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie mogą być więc podnoszone zarzuty dotyczące postępowania o uznanie dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, prowadzonego na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy. Przesłanką wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest wniosek organu właściwego dłużnika o zatrzymanie prawa jazdy kierowany do starosty na podstawie art. 5 ust. 3b, gdy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna. W rozpoznawanej sprawie bezsporne między stronami jest, że na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]) P. S. uznany został za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych na rzecz uprawnionych osób: P. S. i G. S. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji z art. 5 ust. 5 u.p.a. W przepisie tym przewidziano obligatoryjne zatrzymanie prawa jazdy po otrzymaniu wniosku sporządzonego po wydaniu ostatecznej decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Sąd zaznacza, że w takim przypadku organ orzekający o zatrzymaniu prawa jazdy nie ma możliwości wydania innej decyzji, aniżeli decyzji zatrzymującej prawo jazdy. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązującej normy, która w przypadku spełnienia wymienionych w niej - opisanych wyżej - przesłanek nie pozostawia organowi żadnego zakresu uznania administracyjnego, lecz obliguje go do wydania rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy (takie poglądy wyrażają też inne sądy administracyjne – WSA w Łodzi w wyroku z dnia 15.04.2014 r., III SA/Łd 294/14, LEX Nr 1532025, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13.05.2014 r.,, IV SA/Gl 226/14, LEX Nr 1523053, wyrok WSA w Lublinie z dnia 20.05.2014 r., III SA/Lu 184/14, LEX Nr 1468200, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22.05.2014 r., II SA/Po 293/14, LEX Nr 1495376). Wyjaśnić również należy, na co zresztą słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt K 23/10 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 i 1548) w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalności (OTK-A 2014/2/10, Dz. U. z 2014 r., poz. 236). W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny odniósł się do swojego wyroku z 22 września 2009 r. sygn. P 46/07, stwierdzającego niezgodność z Konstytucją przepisu art. 5 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732, z późn. zm.). Trybunał uznał w tym wyroku, że regulacja zatrzymania prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego w jej ówczesnym kształcie i stanie prawnym nie spełniała wymogów proporcjonalności. Badając zgodność z Konstytucją nowego unormowania Trybunał podkreślił, że wyrok w sprawie P 46/07 wydany został w innym stanie prawnym. Po wydaniu tego wyroku, w 2011 r. w ustawie alimentacyjnej dokonano zmian mających na celu realizację zasady proporcjonalności oraz sprawiedliwej procedury przez wprowadzenie nowych rozwiązań w procedurze zatrzymywania prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego. Trybunał stwierdził, że instytucja zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu jest instrumentem, który w założeniu ustawodawcy ma się przyczynić do realizacji celu ustawy, tj. zwiększenia stopnia wywiązywania się dłużników z ustalonego przez sąd zobowiązania alimentacyjnego. W ocenie Trybunału, stanowiąca istotną dolegliwość dla dłużnika alimentacyjnego ingerencja w sferę jego interesów (korzystania z przyznanego uprawnienia do kierowania pojazdami) nie jest w sposób oczywisty nadmierna. Dobrem chronionym, ze względu na które ustawodawca umożliwił taką ingerencję, są uzasadnione, usprawiedliwione potrzeby dziecka, którego sytuacja zarówno społeczna, jak i materialna uległa pogorszeniu, i które ponadto bezskutecznie dochodzi od jednego z rodziców alimentów ustalonych przez sąd w wymiarze możliwym do ich realizacji. Trybunał stwierdził, że istotne znaczenie ma również to, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest stosowana wobec wąskiej kategorii osób zobowiązanych do alimentacji. Ustawodawca, kształtując przesłanki wszczęcia postępowania o uznanie dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, zawarte w art. 5 ust. 3 ustawy alimentacyjnej, wyodrębnił bowiem grupę dłużników alimentacyjnych, którzy w jego ocenie, wykazują się szczególną uporczywością w utrudnianiu egzekucji oraz w uchylaniu się od współpracy z właściwymi organami w zakresie aktywizacji zawodowej. Środek w postaci zatrzymania prawa jazdy nie jest stosowany automatycznie w sytuacji niewywiązywania się dłużnika ze zobowiązań alimentacyjnych, ale jedynie wówczas, gdy dłużnik alimentacyjny uporczywie utrudnia egzekucję lub nie podejmuje żadnej aktywności w celu aktywizacji zawodowej, a proponowane przez właściwe instytucje prace bez uzasadnionej przyczyny odrzuca. Jeśli dłużnik alimentacyjny nie jest w stanie wywiązać się z alimentów, ale współpracuje z właściwymi organami, prawa jazdy nie można mu zatrzymać. W ocenie Trybunału, powyższe argumenty łagodzą ocenę dolegliwości przewidzianej przez ustawodawcę i przemawiają za uznaniem, że zakwestionowana instytucja nie stanowi nadmiernej ingerencji w interes prawny dłużnika alimentacyjnego. Kierując się wszystkimi wskazanymi ustaleniami, Trybunał nie dopatrzył się w zakwestionowanym przepisie ewidentnego naruszenia zasady proporcjonalności wyprowadzanej z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Brak zatem podstaw do kwestionowania także i w rozpoznawanej sprawie zgodności z Konstytucją przewidzianej w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów instytucji zatrzymania prawa jazdy. Raz jeszcze wypada podkreślić, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest ostateczna decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od obowiązku alimentacyjnego. Związany charakter decyzji wydawanej w trybie art. 5 ust. 5 ustawy uniemożliwia organowi zarówno badanie zasadności uznania skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, jak i jego stanu majątkowego, zdrowotnego czy też częstotliwości spełniania świadczeń alimentacyjnych, na co zwrócił uwagę WSA w Łodzi w wyroku z dnia 9.05.2014 r., III SA/Łd 185/14, LEX Nr 1468217. W rozpoznawanej sprawie nie mogły zatem wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji argumenty dotyczące stanu zdrowia skarżącego, niemożności wykonywania/podjęcia pracy zgodnie z kwalifikacjami, czy dokonywanie wpłat w okresie ostatnich 6 miesięcy w kwocie co najmniej 50% ustalonych alimentów. Te okoliczności mogłyby mieć znaczenie przy ocenie decyzji o uznaniu skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, która jednak decyzja nie stanowi w niniejszej sprawie przedmiotu skargi. Okoliczności te nie mogą natomiast rzutować na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy, którego podjęcie determinują wyłącznie dwie ustawowe przesłanki, jakimi są: po pierwsze - ostateczna decyzja, o której mowa w art. 5 ust. 3b ustawy i po drugie - skierowanie do starosty przez organ właściwy dłużnika wniosku o zatrzymanie prawa jazdy. To dłużnik alimentacyjny ma decydujący wpływ na niezastosowanie wobec niego środka w postaci zatrzymania prawa jazdy. W myśl bowiem przepisu art. 5 ust. 3a ustawy, decyzji o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika, który przez okres ostatnich sześciu miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Skarżący miał zatem możliwość zapobieżenia skierowaniu wniosku o zatrzymanie prawa jazdy, wywiązując się należycie z nałożonych na niego obowiązków alimentacyjnych. Tymczasem z przedłożonego przez skarżącego na rozprawie zaświadczenia o dokonanych wpłatach, wydanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], wynika, że w okresie ostatnich 6 miesięcy przed wydaniem decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych (tj. od czerwca 2014 r. do grudnia 2014 r.) dokonywał nieregularnych wpłat w wysokości od 150 zł do 300 zł. Podczas gdy prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego przyznano w okresie od 1 października 2013 r. do 30 września 2014 r. w wysokości 450 zł/mc (P. S.) i 400 zł/mc (G. S.). Wynika z tego, że dokonywane wpłaty nie stanowiły kwoty nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Sąd zwraca także uwagę na treść art. 5 ust. 6 ustawy, który określa przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, aby decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy została uchylona. Zgodnie z tym przepisem uchylenie tej decyzji następuje na wniosek organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, gdy: 1) ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3, oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub 2) nastąpi utrata statusu dłużnika alimentacyjnego. Zatem mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu to od samego dłużnika alimentacyjnego – jego starań w wywiązywaniu się ze zobowiązań alimentacyjnych – uzależnione jest uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i jego zwrot. Z powyższych względów, Sąd uznał, że wniesiona skarga jest niezasadna i na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł o jej oddaleniu.