II SA/Rz 178/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Maria Piórkowska SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2009 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2009r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także SKO oraz Kolegium) po rozpoznaniu odwołania P. T. C. Sp. z o.o. w W. od decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] września 2009r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej dalej jako k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 6, art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 pkt 2a oraz art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej w dalszej części uopizp, – utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Stan faktyczny niniejszej sprawy przedstawia się następująco; Wnioskiem z dnia 5 lipca 2006r. P. T. C. Sp. z o.o. w W. zwróciła się do Wójta Gminy Ż. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej S._58323_G. projektowanej na działce nr 606, położonej w miejscowości W. W. Po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] listopada 2006r. (znak: [...]) Wójt Gminy Ż. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla powyższego zamierzenia inwestycyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. (znak: [...]) uchyliło wskazane rozstrzygnięcie, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego tj. nie odpowiadającego wymogom z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Organ odwoławczy zarzucił także organowi pierwszej instancji skupienie uwagi na przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) w sytuacji, gdy kwestie te winny być przedmiotem analizy dopiero na etapie postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponowna odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do przedmiotowego zamierzenia nastąpiła decyzją Wójta Gminy Ż. z dnia [...] stycznia 2007r., które to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2007r. (znak: [...]). Obydwie powołane ostatnio decyzje (z dnia [...] marca i [...] stycznia 2007r.) zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 września 2007r. (sygn. akt II SA/Rz 466/07). Wyrażono w nim stanowisko, iż organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu, przepisami odrębnymi w rozumieniu tegoż przepisu nie są bowiem regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz unormowania zawarte w innych ustawach np. w ustawie Prawo ochrony środowiska, Prawo wodne itd. Odmowne załatwienie wniosku inicjującego niniejszą sprawę z powołaniem się (jak to uczyniły rozpoznające sprawę organy) na art. 1 ust. 2 uopizp mogłoby zatem nastąpić nie w ramach art. 56 tej ustawy, ale jako rezultat przeprowadzonego zgodnie z prawem postępowania, choćby z powodu niespełnienia warunków przewidzianych w art. 50-58 uopizp. Sąd zajął także stanowisko, iż wskazane w art. 2 pkt 5 uopizp pojęcie inwestycji celu publicznego obejmuje realizację celów publicznych wskazanych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) tylko przez podmioty, których ustawowym zadaniem jest prowadzenie działań o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym i wojewódzkim) oraz krajowym. Uwzględniając powyższe orzeczenie Wójt Gminy Ż. decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. umorzył przedmiotowe postępowanie orzekając, że stało się ono bezprzedmiotowe. Decyzja ta została jednakże uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] lutego 2008r. (znak: [...]), a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę na ustawę z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218), która weszła w życie z dniem 22 października 2007r. i zmieniła art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz dodała art. 4 pkt 17. Powyższe zmiany, zdaniem SKO, nawet przy przyjęciu, że mają za zadanie jedynie doprecyzowanie przepisów, usuwają wszelkie wątpliwości co do tego, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. W związku z powyższym, nie występuje przewidziane w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. związanie rozpoznających niniejszą sprawę organów w zakresie oceny prawnej zawartej w wyroku sygn. akt II SA/Rz 466/07, odnoszącej się do pojęcia inwestycji celu publicznego. W zaleceniach co do dalszego postępowania Kolegium nakazało organowi pierwszej instancji rozszerzenie zakresu analizy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mimo, iż w świetle powołanego wyżej wyroku sądowego nie mogą one mieć przesądzającego znaczenia w sprawie. Organ pierwszoinstancyjny winien ocenić, czy planowana inwestycja nie godzi w interes publiczny, o którym mowa w art. 2 pkt 4 uopizp, zwrócić uwagę na art. 6 i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz dokonać analizy pod kątem zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi z art. 56 uopizp, w tym dotyczącymi ochrony środowiska. Skarga na decyzję SKO z dnia 25 lutego 2008r. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2008r. (sygn. akt II SA/Rz 305/08). Kolejną zapadłą w sprawie decyzją tj. z dnia [...] grudnia 2008r. Wójt Gminy Ż. ponownie odmówił ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji, a rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2009r. (znak: [...]) wobec jego przedwczesności. Argumentując swe stanowisko Kolegium zwróciło uwagę na fakt wejścia w życie w dniu 15 listopada 2008r. ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), która w art. 72 ust. 1 pkt 3 wskazała, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację określonego przedsięwzięcia następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Organ pierwszej instancji winien był zatem, według Kolegium, dokonać ustaleń w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś w razie negatywnej odpowiedzi na to pytanie uzasadnić stanowisko odnośnie braku takiego wymogu. Organ odwoławczy powołał się także na art. 52 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c uopizp stwierdzając, że brak ustaleń organu pierwszej instancji w zakresie uciążliwości planowanej inwestycji stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W zaleceniach co do dalszego postępowania Kolegium wskazało na konieczność zebrania kompletnego materiału dowodowego (w tym w zakresie wpływu inwestycji na środowisko), oceny tego materiału pod kątem spełnienia wymogów z art. 50 – 58 uopizp i z przepisami odrębnymi oraz zapewnienia stronom czynnego udziału w tym postępowaniu. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2009r. Wójt Gminy Ż. po raz kolejny odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla objętego wnioskiem inicjującym niniejszą sprawę zamierzenia inwestycyjnego. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Wójt podkreślił, iż wniosek inwestora został uzupełniony zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2009r. Z przedstawionych przez inwestora danych wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ podniósł, że na obszarze objętym decyzją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też nie istnieje obowiązek jego sporządzenia. Działka nr 606 położona jest przy drodze powiatowej, w ciągu zabudowy mieszkalnej wsi i w bliskiej od niej odległości. Najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości 53m od planowanej wieży telefonii komórkowej, kolejne zaś w odległości 60m i 80m. Organ podkreślił, iż planowana inwestycja spotkała się z powszechnym i zdecydowanym sprzeciwem mieszkańców W. W. Nadto tereny w okolicy planowanej inwestycji zostały w pełni uzbrojone w infrastrukturę techniczną (wodociąg, zbiorcza kanalizacji sanitarna, sieć elektroenergetyczna, gazowa, telekomunikacyjna), stając się przez to cennym terenem budowlanym. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji stanowiłaby zatem, według Wójta, niewłaściwe gospodarowanie publicznymi środkami (a więc naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych) oraz niewłaściwe gospodarowanie zasobami środowiska (naruszenie zasady ochrony środowiska wyrażonej w art. 3 pkt 13 ustawy Prawo ochrony środowiska). Organ pierwszej instancji zwrócił też uwagę na art. 1 ust. 2 uopizp nakazujący uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego oraz walorów architektoniczno-krajobrazowych oraz na art. 71 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowiący, że przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu winny zapewnić zachowanie walorów krajobrazowych. Tymczasem planowany obiekt – z racji wyglądu i formy architektonicznej - stanowi element tworzący konflikt krajobrazowy, gdyż na tym terenie znajdują się obiekty gabarytowo różniące się od planowanego obiektu stacji. Obiekty te bowiem to 1-2-kondygnacyjne budynki o wysokości nieprzekraczającej 10m, zaś wysokość planowanej wieży to 40m. Organ podkreślił, iż próba wskazania alternatywnej propozycji usytuowania stacji nie spotkała się z zainteresowaniem inwestora, mimo, iż nietrudno wskazać takie miejsca, które nie powodowałyby konfliktu i dysharmonii z otoczeniem. Oddziaływanie pola elektromagnetycznego ma zasięg 83m, a zatem wchodzi na obszar działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi oraz na działki, które mogą być w przyszłości zabudowane, co stanowi o naruszeniu art. 144 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie organu pierwszoinstancyjnego, realizacja przedmiotowej inwestycji nie będzie zgodna z zasadami ładu przestrzennego (o którym mowa w art. 1 i art. 2 pkt 1 uopizp) oraz potrzebami interesu publicznego (o czym mowa w art. 2 pkt 4 uopizp). Stanowić będzie ona naruszenie: zasady :harmonijności" i "uporządkowanych relacji" natury kompozycyjno-estetycznej i funkcjonalnej, zasady prawidłowej polityki społeczno-gospodarczej, zasady ochrony środowiska oraz godzić będzie w interes społeczny (nie znajdując aprobaty mieszkańców W. W.). Końcowo Wójt zacytował art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzając, że nieuczciwą praktyką, o której jest mowa w tym przepisie jest nieuzasadniona niechęć inwestora do podejmowania prób porozumienia w zakresie ustalenia alternatywnej lokalizacji - zadowalającej tak inwestora, jak i społeczność lokalną. Odwołanie od rozstrzygnięcia Wójta Gminy Ż. z dnia [...] września 2009r. złożyła P. T. C. Sp. z o.o., wnosząc o jego uchylenie i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia, ewentualnie o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Według strony odwołującej się, organ pierwszej instancji nie wykonał zaleceń SKO zawartych w jego decyzji z dnia [...] kwietnia 2009r. Nadto rozstrzygnięcie nosi cechy dowolności, nie zostało bowiem umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Strona odwołująca się podniosła zarzut naruszenia art. 56 uopizp poprzez niepowołanie jakiejkolwiek normy, która stanowiłaby o niedopuszczalności inwestycji. Część przedstawionych w uzasadnieniu argumentów ma ponadto charakter pozaprawny. Naruszone zostały ponadto art. 7 i art. 77 k.p.a. przez wzięcie pod uwagę protestów mieszkańców W. W., które nie znajdują oparcia w regulacjach prawnych oraz przez nieustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego. Utrzymując w mocy (decyzją z dnia 30 listopada 2009r.) objętą odwołaniem decyzję, SKO W R. podzieliło stanowisko Wójta odnośnie naruszenia przez planowana inwestycję art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 uopizp. Organ odwoławczy zauważył brak wskazania w podstawie prawnej oraz nieodniesienie się przez organ pierwszej instancji do art. 56 uopizp, co stoi w sprzeczności z art. 107 § 1 k.p.a., jednakże w niniejszej sprawie nie może stanowić podstawy uwzględnienia odwołania. Powołując się na stanowisko doktryny organ wskazał, iż przez "przepisy odrębne", o których mowa w art. 56 uopizp należy rozumieć również unormowania samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając ten pogląd na względzie organ stwierdził, iż oparcie się na art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 uopizp jako na przepisach o charakterze ogólnym jest wystarczające do wydania odmownej decyzji na podstawie art. 56 uopizp. Przemawia za tym treść powołanych przepisów oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 pkt 2a uopizp. Skoro bowiem ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada na organ obowiązek kształtowania i ochrony ładu przestrzennego w procesie lokalizowania inwestycji celu publicznego, wyposażając organ w tym zakresie jedynie w uregulowania zawarte w art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, to nie można odbierać temu organowi uprawnienia do odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdy narusza ona w sposób ewidentny wymagania określone w tych przepisach. Zasadny jest także argument organu pierwszej instancji, odnoszący się do wyposażenia terenu umiejscowionego w pobliżu planowanej inwestycji w pełną infrastrukturę techniczną, zwłaszcza w kontekście art. 1 ust. 2 pkt 6 uopizp. Błędny jest natomiast pogląd o dopuszczeniu się przez inwestora "nieuczciwej praktyki". W ocenie Kolegium, nieuzasadnione jest także stanowisko o sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, jako że planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też do tych, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji ... i regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Ponadto organ odwoławczy stwierdził naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. przez niedoręczenie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego pełnomocnikowi wnioskodawcy, a w konsekwencji art. 10 § 1 k.p.a., co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy (pełnomocnik sporządził odwołanie w prawidłowym terminie). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2009r. P. T. C. Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów procesu i zarzucając: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 56 uopizp poprzez uznanie, że przedsięwzięcie jest niezgodne z przepisami odrębnymi oraz art. 1 ust. 2 uopizp przez ogólne odniesienie się do wymagań ładu przestrzennego w zakresie uznania, że inwestycja jest sprzeczna z ogólnymi zasadami tego ładu, - naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 9 k.p.a. przez nienależytą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i dowolne uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z przepisami odrębnymi oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Orzekając w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dopatrzył się takich uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji Wójta Gminy Ż. Punktem wyjścia dla rozważań będzie przytoczenie przepisu art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej S. _ 58323_G. na działce nr ew. 606 poł. w W. W." dla P. T. C. sp. z .o.o. w W. Sprawa ta była już przedmiotem rozpoznania przez tut. WSA, który wyrokiem z dnia 20.09.2007 r. sygn. II SA/Rz 466/07 uchylił decyzję SKO z dnia [...].03.2007 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...].01.2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyraził pogląd prawny, iż odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest możliwa tylko wtedy, gdy inna ustawa niż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie zakazuje lokalizowania takiej inwestycji w obszarach przez nią regulowanych. Według Sądu art. 1 ust. 2 uopizp nie jest przepisem odrębnym w stosunku do tej ustawy, lecz jest to jeden z przepisów tejże ustawy, zaś przepisami odrębnymi mogą być przepisy innych ustaw takich jak np. prawo ochrony środowiska, prawo wodne itp. Sąd wyraził też pogląd, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest inwestycją celu publicznego odwołując się w tym zakresie do wykładni art. 2 pkt 5 uopizp w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd przytoczył poglądy doktryny, że na gruncie art. 6 ust. 1 u.g.n. przyjmuje się, że pojęcie celu publicznego ma charakter przedmiotowy, co oznacza, że o tym celu przesądza tylko rodzaj wykonywanej działalności. Wskazał jednak, że w jego ocenie z przymiotu inwestycji celu publicznego mogą korzystać te rodzaje działań wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które realizują jednostki samorządu terytorialnego lub państwo, realizując swoje zadania obligatoryjne, ewentualnie jednostki utworzone na podstawie ustawy z 20.12.1996 r. o gospodarce komunalnej bądź działające w ramach prawem dopuszczonego współdziałania np. w ramach ustawy z 28.07.2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym. Sąd wyraźnie wskazał, że wśród tych podmiotów nie mogą występować przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, którzy nie realizują celów publicznych nawet wtedy, gdy świadczą usługi powszechne i przez to mające charakter publiczny. Ze stosownym podkreśleniem Sąd stwierdził, że wskazane w art. 2 pkt 5 uopizp pojęcie inwestycji celu publicznego obejmuje realizację celów publicznych wskazanych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami tylko przez podmioty, których ustawowym zadaniem jest prowadzenie działań o znaczeniu lokalnym /gminnym/, ponadgminnym /powiatowym i wojewódzkim/ oraz krajowym. Powyższymi poglądami prawnymi – niezależnie od tego czy się je podziela czy też nie – został związany nie tylko Sąd orzekający aktualnie, ale także organy prowadzące postępowanie. W decyzji z dnia [...].02.2008 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie PTC sp. z o.o. w W. od decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia[...].01.2008 r. zaprezentowało stanowisko, iż wobec zmiany stanu prawnego, która polegała na zmianie przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz dodaniu do art. 4 punktu 18 /w decyzji zapewne omyłkowo wskazano pkt 17/ brak jest takiego związania. Porównując treść art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przed zmianą, która nastąpiła na mocy ustawy z dnia 24.08.2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. nr 173, poz. 1218/ z treścią obowiązującą od 22.10.2007 r. /tu w zakresie łączności publicznej nie zmieniło się nic/ oraz biorąc pod uwagę wprowadzenie do art. 4 tej ustawy nowego punktu 18, według którego przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego oraz w zestawieniu z art. 2 pkt 5 uopizp Sąd podziela stanowisko, że zmiany stanu prawnego miały istotny wpływ na ocenę prawną w zakresie kwalifikowania inwestycji z zakresu łączności publicznej jako inwestycji celu publicznego. Usunięto bowiem wątpliwości co do tego, że budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, niezależnie od podmiotu, który jest inwestorem, należy uznać za inwestycję celu publicznego. Biorąc przy tym pod uwagę zapisy art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16.07.2004 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz. U. nr 171, poz. 1800, z późn. zm./, zgodnie z którym publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników, wydaje się, że Kolegium prawidłowo oceniło sytuację w tym zakresie, iż nie było związane wykładnią prawa. Zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury związanie organu oceną prawną w ramach art. 153 p.p.s.a. obejmuje nie tylko ten organ, którego działanie było bezpośrednim przedmiotem orzeczenia Sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia, chyba że nastąpiła zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd nieaktualnym /tak NSA w wyroku z dnia 22.09.1999 r. sygn. I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129/. Tak więc wprowadzenie do ustawy o gospodarce nieruchomościami z mocą obowiązującą od dnia 22.10.2007 r. /a więc po wydaniu wyroku przez tut. WSA/ nowego przepisu art. 4 pkt 18 definiującego łączność publiczną po połączeniu w/w przepisu z art. 2 pkt 8, a przede wszystkim art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego w ocenie Sądu wskazuje na taką zmianę stanu prawnego, która uczyniła nieaktualnym pogląd wyrażony w wyroku z dnia 20.09.2007 r. dotyczący nieobjęcia pojęciem celu publicznego inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Pozostaje jednak nadal aktualna kwestia związania w ramach art. 153 p.p.s.a. drugim poglądem dotyczącym tego, iż art. 1 ust. 2 uopizp nie jest przepisem odrębnym, na podstawie którego można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz że przepisy odrębne to przepisy innych ustaw, a nie uopizp. W sytuacji, gdy organ II instancji w zaskarżonej decyzji słusznie, w ocenie Sądu, nie podzielił stanowiska Wójta Gminy Ż. w tym zakresie, że planowana inwestycja nie narusza przepisów art. 3 pkt 13, art. 71 ust. 3 i art. 144 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż nie jest ona zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. nr 199, poz. 1227/ oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. nr 257, poz. 2573, ze zm./, to akceptując także kolejny pogląd o braku podstaw do stwierdzenia nieuczciwych praktyk inwestora, poza przepisami uopizp SKO nie powołało żadnych przepisów, które można uznać za odrębne w takim znaczeniu jak to wyraził WSA w Rzeszowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20.09.2007 r. Sąd zwraca uwagę, że w tym zakresie nie nastąpiła taka zmiana stanu prawnego, która zdezaktualizowałaby wyrażony w nie zaskarżonym przecież wyroku pogląd. Pogląd ten został wyraźnie wyartykułowany na stronie 3 uzasadnienia. Skoro więc inwestycja będąca przedmiotem postępowania, w świetle aktualnie obowiązujących przepisów, jest uznawana za inwestycję celu publicznego, to ze wszystkimi wynikającymi z powyższego konsekwencjami. Tymczasem z zebranego przez organy materiału dowodowego nie wynika absolutnie czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, biorąc pod uwagę przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami wyżej wskazane oraz ustawy Prawo telekomunikacyjne, jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim, powiatowym czy też gminnym. Okoliczność ta w ogóle nie była przedmiotem ani ustaleń, ani rozważań organów, a jest istotna, gdyż przesądza kwestie prceduralne przy wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim konieczne jest bowiem dokonanie uzgodnień z marszałkiem województwa w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 uopizp w zw. z art. 106 k.p.a. Ponadto Sąd zauważa też, iż godnie z art. 50 ust. 4 uopizp sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji znajduje się stwierdzenie, że decyzja została opracowana przez mgr inż. A. O. posiadającą uprawnienia urbanistyczne i wpisaną na listę Okręgowej Izby Urbanistów w K. pod nr. KT/255 lecz okoliczności te nie znalazły żadnego potwierdzenia w aktach administracyjnych. Tymczasem zarówno w doktrynie /m. in. T. Bąkowski, teza 6 do art. 50, [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004/ jak i w orzecznictwie /m. in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27.03.2008 r., sygn. II SA/Gd 574/07 – LEX nr 486527/ wyrażane są jednoznaczne poglądy, iż zarówno autorstwo urbanisty lub architekta w zakresie projektu decyzji, jak i dowód potwierdzający członkostwo takiej osoby w samorządzie urbanistów lub architektów powinny być udokumentowane w aktach sprawy. Organy powinny więc uzupełnić postępowanie w zakresie wyżej wskazanym poprzez ustalenie czy inwestycja celu publicznego jest inwestycją o znaczeniu krajowym, wojewódzkim, powiatowym czy gminnym, ustalić czy istnieją przepisy odrębne w znaczeniu jakie wynika z nie zaskarżonego wyroku WSA z dnia 20.09.2007 r. sygn. II SA/Rz 466/07, które nie pozwalają na lokalizację inwestycji we wnioskowanym miejscu oraz udokumentować w stosowny sposób fakt sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu decyzji lokalizacji celu publicznego przez osobę, o której mowa w art. 50 ust. 4 uopizp i jej przynależność do właściwego samorządu. Przedwczesna w tej sytuacji byłaby więc ocena czy w istocie nastąpiło naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasadzone koszty składają się: opłata sądowa od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz. U. nr 163, poz. 1349, z późn. zm./ oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.