II SA/Rz 185/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej we wznowionym postępowaniu w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]; II. uchyla postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] o wznowieniu postępowania; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. J. kwotę 240 zł /słownie: dwieście czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] decyzją z dnia [.] grudnia 2012 r., nr [.] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [.] z dnia [.] czerwca 2012 r., [.] w sprawie odmowy uchylenia decyzji własnej w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzje zapadły w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją Burmistrza Gminy i Miasta [.] z dnia [.] lutego 2007 r., nr [.] przyznano MJ prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla dziecka NJ na okres 1 stycznia 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r. Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w [.] powiadomił, że od dnia 1 grudnia 2004 r. mąż wnioskodawczyni podlega ustawodawstwu irlandzkiemu w zakresie świadczeń rodzinnych i organ I instancji decyzją z [.] marca 2009 r., nr [.] 09 uchylił decyzję własną z dnia [.] lutego 2007 r., nr [.]. W dniu 26 lutego 2010 r. MJ złożyła do Ośrodka Pomocy Społecznej w [.] wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza Gminy i Miasta [.] z dnia [.] marca 2009 r., nr [.] i uchylenie ww. decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] decyzją z dnia [.] kwietnia 2010r. znak: [.] uchyliło decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [.] z dnia [.] marca 2010 r., nr [.], odmawiającą wznowienia postępowania objętego wnioskiem i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Burmistrz Gminy i Miasta [.] postanowieniem z dnia [.] czerwca 2010 r., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie objętej wnioskiem, a następnie decyzją z dnia [.] lipca 2010 r., nr [.] odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [.] marca 2009 r., nr [.]. W wyniku wniesionego przez MJ odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] decyzją z dnia [.] sierpnia 2010 r., nr [.] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że postanowienie o wznowieniu postępowania wydał z urzędu, mimo, że strona złożyła stosowny wniosek. Postanowieniem z [.] października 2010 r., nr [.] Burmistrz Gminy i Miasta [.] wznowił postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji z [.] marca 2009 r. [.], a następnie decyzją z dnia [.] listopada 2010 r., nr [.] odmówił uchylenia decyzji w sprawie objętej wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.], decyzją z dnia [.] grudnia 2010 r., nr [.] utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [.]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt ll SA/Rz 234/11 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] grudnia 2010 r., nr [.] i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [.] z dnia [.] listopada 2010 r., nr [.] oraz postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta [.] z dnia [.] października 2010 r., nr [.]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przyczyną uchylenia ww. decyzji i postanowienia było naruszenie przepisów postępowania, gdyż organy orzekły o dwóch odrębnych sprawach to jest dodatku do zasiłku rodzinnego i świadczenia pielęgnacyjnego w jednej decyzji. Postanowieniem z dnia [.] marca 2012 r., [.] Burmistrz Gminy i Miasta [.] wznowił postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji z [.] marca 2009 r. [.], a następnie decyzją z dnia [.] czerwca 2012 r., nr [.] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [.] marca 2009 r., nr [.]. Decyzję doręczono MJ w dniu 28 czerwca 2012 r. Adwokat JJ, działając imieniem MJ złożył odwołanie wskazanej wyżej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.]. Odwołanie zostało złożone osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 23 lipca 2012 r. Postanowieniem z dnia [.] września 2012r., nr [.] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] stwierdziło niedopuszczalność odwołania, wskazując w uzasadnieniu, że decyzję organu I doręczono tylko MJ, z pominięciem jej pełnomocnika adwokata JJ, który w dniu [.] maja 2012 r. złożył do akt sprawy pełnomocnictwo do reprezentowania MJ. W wyniku wydania wskazanego wyżej rozstrzygnięcia decyzja Burmistrza Gminy i Miasta [.] z dnia [.] czerwca 2012 r., nr [.] doręczono adwokatowi JJ w dniu [.] października 2012 r. W kolejnym odwołaniu od ww. decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [.] z dnia [.] czerwca 2012 r., nadanym w dniu 5 listopada 2012 r. adw. JJ działający imieniem MJ zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych i obrazę prawa procesowego i materialnego. Wniósł o zmianę decyzji oraz przeprowadzenie wszechstronnego i dokładnego postępowania wyjaśniającego dla ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz umożliwienie czynnego udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] decyzją z dnia [.] grudnia 2012 r., nr [.], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000r. z późn. zm.), zwanej dalej - k.p.a., art. 23a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.), zwanej dalej – ustawą, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [.] z dnia [.] czerwca 2012 r., nr [.]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że stosownie do postanowień przepisu art. 23a ust. 2 ustawy w przypadku wyjazdu członka rodziny do państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego organ właściwy przekazuje wniosek wraz z aktami sprawy do marszałka województwa. W przypadku, gdy marszałek województwa ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy (w tym przypadku Burmistrz Gminy i Miasta [.]) uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przedmiotowej sprawie na podstawie zaświadczenia Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w [.] z dnia [.] września 2012 r., nr [.] ustalono, że od dnia 1 grudnia 2004 r., mąż wnioskodawczyni KJ podlega ustawodawstwu irlandzkiemu w zakresie świadczeń rodzinnych i w tym przypadku należy stosować przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. KJ pobiera świadczenia rodzinne na dzieci N. i M. J. w kwocie po 140 Euro miesięcznie na każde z nich. Organ l instancji jest związany brzmieniem art. 23a ustawy, a stan zdrowia córki NJ nie jest przedmiotem postępowania w przedmiotowej sprawie i nie może być okolicznością mającą wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. MJ reprezentowana przez adwokata JJ złożyła skargę na wskazaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie materiału dowodowego. Organy obydwu instancji nie przeprowadziły wszechstronnej i dokładnej analizy sprawy, pominęły fakt, że mąż skarżącej jest i był uprawniony wg prawodawstwa irlandzkiego tylko do pobierania zasiłku rodzinnego, nie był natomiast uprawniony do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż takich świadczeń irlandzki porządek prawny nie przewiduje. Pominięto również, że ostatecznie decyzja godzi w dobro małoletniej nieuleczalnie chorej córki skarżącej, która nigdy nie będzie zdolna do samodzielnej egzystencji, a leczenie i rehabilitacja wymagają dużych nakładów finansowych. Zgodnie zaś z przepisem art. 12 (9) (11) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71, zakaz przyznawania świadczeń tego samego rodzaju na ten sam okres nie obowiązuje w stosunku do osób dotkniętych inwalidztwem (do których zalicza się córka skarżącej) Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, w którym bark jest motywów utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Z uzasadnienia nie wynika także, dlaczego ustalony stan faktyczny uzasadnia zastosowanie konkretnych przepisów z ustawy i pominięcie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. UE L 08,177.1) oraz rozporządzenia Rady EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (tekst jedn.: Dz. U. UE L. 08.31.15); dotyczących zbiegu świadczeń czy też zakazu kumulacji świadczeń rodzinnych. Organy administracji publicznej mają obowiązek zbadać, jakie świadczenia przysługują rodzinie wnioskodawcy z państwa członkowskiego, w którym jest zatrudniony pracownik, a następnie ustalić czy pokrywają się one z dochodzonymi w państwie zamieszkania, na podstawie przepisów ustawy. Brak tych ustaleń narusza art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia lub prowadzenia działalności zarobkowej na własny rachunek w ogóle nie przewiduje danego rodzaju świadczenia (np. zasiłku pielęgnacyjnego), a prawo do tego świadczenia przysługuje na podstawie przepisów państwa zamieszkania, to brak jest podstaw, aby przyznanie tego świadczenia podlegało zawieszeniu. Żaden z przepisów zawartych w rozporządzeniach Rady nr 1408/07 i nr 574/72 takiej sankcji, bowiem nie zawiera (vide wyrok WSA z 19.XII.2007 r., II SA/Gd 610/07, LEX nr 347925). W skardze zarzucono także obrazę prawa materialnego w sposób określony w uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] wniosło o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa. Sąd uznaje, że tak ustalony stan faktyczny może być podstawą faktyczną wyrokowania. Mając na względzie wyżej przedstawione przepisy oraz treść art. 153 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna może dotyczyć również braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Dla organu administracyjnego ponownie rozpatrującego sprawę charakter wiążący ma ocena prawna pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, która zdeterminowała stanowisko sądu w rozpatrywanej sprawie. Natomiast związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast oparcie skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną spowoduje, że sąd administracyjny będzie zobowiązany skargę oddalić ( T. Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M Romańska wyd. 2 Lexis Nexsis, Warszawa 2008, komentarz do art. 135). Ze wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 października 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 234/11 wynika, że po uchyleniu decyzji oraz postanowienia wymienionych w sentencji wyroku pozostał do rozpoznania wniosek MJ z dnia [.] lutego 2010 r. o wznowienie postępowania. Sad wskazał też na konieczność rozpatrzenia wniosku ze względu na okoliczności określone w art. 149 k.p.a. przy uwzględnieniu rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Rozpoznając kolejną skargę MJ w tej samej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie z tego względu, że organy orzekające nie wykonały wskazań zawartych w wymienionym wyroku. W uzasadnieniu wyroku z dnia 27 października 2011 r. Sąd wyłożył pojęcie przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to jest nią istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje. Wskazać należy, że w powołanym wyroku znajduje się twierdzenie, że zarzuty podane przez MJ polemizują z oceną dowodów dokonaną przez organ I nie wskazują na żadne nowe okoliczności faktyczne, czy dowodowe. W dalszej części uzasadnienia Sąd podał, że decyzję z dnia [...] marca 2009 r. MJ doręczono w dniu 7 kwietnia 2009 r., a wniosek o wznowienie postępowania złożyła w dniu 26 lutego 2010 r., czyli po blisko 10 miesiącach, nie wskazując, kiedy dowiedziała się o okolicznościach, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania. Wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. strona możne domagać się, gdy przed wydaniem decyzji ostatecznej nie wiedziała o tych okolicznościach lub dowodach. Orzecznictwo jest zgodne, że zachowanie terminu, określonego w art. 148 § 1 k.p.a. musi być udowodnione przez stronę (podano sygnatury wyroków sądów administracyjnych). Naprowadzone argumenty uprawniają do wniosku, że we wstępnej fazie postępowania o wznowienie, czyli po złożeniu wniosku przez stronę (albo wszczęciu z urzędu, w przypadkach przewidzianych przez k.p.a.), a przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ ma zbadać formalne warunki wznowienia, spełnienie których pozwala przejść do drugiej fazy postępowania poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), albo wobec stwierdzenia, że warunki formalne nie zostały spełnione, to wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Do prowadzenia ponownego postępowania wedle opisanych reguł zobowiązywał organy cytowany już wyrok WSA w Rzeszowie. Zaskarżone decyzje, a w szczególności ich uzasadnienia nie wskazują na przeprowadzenie postępowania wedle przedstawionych reguł oraz z zastosowaniem wyrażonej oceny prawnej wynikających z wyroku tut. Sądu z dnia 27 października 2011 r. W petitum wyroku z dnia 27 października 2011 r. Sąd zobowiązał do rozpoznania wniosku i wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 149 k.p.a. przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku. Przedstawione poniżej uwagi nie zmieniają w żaden sposób oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym uzasadnieniu, a jedynie potwierdzają zasadność poglądu Sądu zawartego we wcześniejszym wyroku. Sąd zwraca uwagę, że we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 16 lutego 2010 r. MJ podała, że organy nie zastosowały przepisów rozporządzenia obowiązujących w Unii Europejskiej odnośnie systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zgodne stanowisko, że przepis prawa nie może stanowić nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu. Co do zasady nie jest bowiem faktem, lecz normą prawa lub zbiorem takich norm. Nie może zostać także potraktowany także jako dowód, gdyż nie służy ustaleniu stanu faktycznego, lecz ustalony już stan faktyczny zostaje podporządkowany danemu przepisowi (np. wyrok WSA w Warszawie z 11.08.2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 935/08 LEX nr 566578). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że wyjaśnienie stanu faktycznego, czy swobodna ocena dowodów są ograniczone w stosunku do postępowania zwykłego ze względu na specyfikę postępowania toczącego się w trybie wznowieniowym. Nie chodzi tutaj o wyjaśnienie nowego stanu faktycznego sprawy, ale o ustalenie, czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał pierwotną decyzję (wyrok NSA z 9.06.2011 r., II OSK 130/11 LEX nr 1083598). Pogląd ten winien być punktem wyjścia dla oceny zarzutu we wniosku , że organy dokonując ustaleń w zakresie prawa do świadczeń skarżącej naruszyły przepisy rozporządzeń Unii Europejskiej, a także przepisy postępowania w szczególności art. 7, art. 77 i art.80 k.p.a. Sąd wskazuje dodatkowo, że w uzasadnieniu wniosku skarżąca MJ jako przesłankę wznowienia wskazała, że w postępowaniu w zakresie wydanych decyzji nie brał udziału mąż skarżącej i ta przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. winna być również oceniana przez organy, zważywszy, że z tej przyczyny postępowanie jest wznawiane wyłącznie na wniosek strony, która nie brała udziału w postępowaniu. Ustalenie, kiedy strona dowiedziała się o przesłance wznowieniowej, a następnie przeprowadzenie oceny zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest istotne w zakresie możliwości wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, na co wskazywał Sąd w wyroku z dnia 27 października 2011 r. Warto też wyjaśnić, że przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (wyrok NSA z 17.05.2012 r. II OSK 374/11, LEX nr 129146). Mając na względzie przedstawione naruszenia przepisów postępowania oraz niezastosowanie się do wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 października 2011 r., II SA/Rz 234/11, Sąd uznał za konieczne uchylenie decyzji obydwu instancji oraz postanowienia o wznowieniu postępowania jako przedwczesnego z uwagi na niewyjaśnienie dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Również skutkiem niniejszego wyroku jest powrót sprawy do wniosku skarżącej o wznowienie postępowania. Podstawą uchylenia wymienionych wyżej aktów jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 153 i 135 p.p.s.a. Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą się kierowały oceną prawną i wskazaniami, co do sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zawartymi w prawomocnym wyroku tut. Sadu z dnia 27 października 2011 r. oraz uwagami przedstawionymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku w zakresie treści wniosku o wznowienie postępowania.