II SA/Rz 187/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2021 r. nr K-1877/2021 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby - skargę oddala - Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie (dalej: "KWP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia 17 grudnia 2021 r. nr K-1877/2021, utrzymujące w moce postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: "KPP" lub "organ I instancji") z dnia 29 października 2021 r. nr C-10563/2021 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Wydanie postanowienia poprzedzało postępowanie o następującym przebiegu: Rozkazem personalnym z dnia 25 czerwca 2021 r. nr 337 Komendant Powiatowy Policji w [...] zwolnił [...] (dalej: "skarżącego") ze służby w Policji z dniem 23 lipca 2021 r. W dniu 30 września 2021 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o wznowienie postępowania. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.". Zdaniem skarżącego, pomimo poinformowania KPP o stanie swojego zdrowia oraz braku możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, organ I instancji przeprowadził czynności wyjaśniające i wydał rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby. Ponadto w toku postępowania wysyłał i podejmował próby doręczenia korespondencji skarżącemu pod dotychczasowym miejscem jego zamieszkania, pomimo powzięcia informacji, że skarżący przebywa w ośrodku [...]. Postanowieniem z dnia 29 października 2021 r. nr C-10563/2021 Komendant Powiatowy Policji w [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną – rozkazem personalnym z dnia 25 czerwca 2021 r. nr 337 o zwolnieniu skarżącego ze służby. Organ I instancji podał, że w toku prowadzonego postępowania na różne sposoby próbowano zawiadomić skarżącego o postepowaniu dyscyplinarnym oraz zapewnić w nim czynny udział. Korespondencja była kierowana zarówno na adres zamieszkania skarżącego, jak i do Ośrodka [...] w [...]. Z informacji uzyskanych od skarżącego wynika, że pobyt w Ośrodku miał się zakończyć 13 – 14 czerwca 2021 r., a sam rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby wydano w dniu 25 czerwca 2021 r. Skarżący w dniu 30 czerwca 2021 r. poinformował KPP o zakończeniu pobytu w Ośrodku, jednakże nie odebrał ww. rozkazu personalnego, złożonego w tym czasie w placówce operatora pocztowego, i to pomimo dwukrotnego awizowania. Zdaniem organu I instancji oznacza to, że skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu, a niepodejmowanie przesyłek pocztowych może wskazywać na celowe utrudniania prowadzenia postępowania przez skarżącego. To zaś wyklucza przyjęcie, że w sprawie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący w zażaleniu na postanowienie zarzucił wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, skutkujące błędnym przyjęciem, że nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, że z uwagi na swój stan nie brał czynnego udziału w postępowaniu, a zatem jego wniosek o wznowienie winien podlegać uwzględnieniu. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2021 r. nr K-1877/2021 Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z notatki służbowej z dnia 14 grudnia 2021 r. wynika, że na przełomie lipca i sierpnia 2021 r. skarżący odbył rozmowę telefoniczną w kierownikiem referatu patrolowo – interwencyjnego na temat jego zwolnienia za służby. Z karty zwolnienie wynika, że skarżący odebrał ją w dniu 26 sierpnia 2021 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Ponadto z pisma naczelnika wydziału finansów KWP w Rzeszowie z dnia 14 grudnia 2021 r. wynika, że w dniu 23 lipca 2021 r. skarżący otrzymał na rachunek bankowy odprawę pieniężną oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Oznacza to, że skarżący powziął wiedzę o wydaniu decyzji o zwolnieniu ze służby najpóźniej w dniu odbioru karty zwolnienia, tj. 26 sierpnia 2021 r. W konsekwencji uznać należało, że wniosek o wznowienie z dnia 30 września 2021 r. złożono z uchybieniem terminu określonego art. 148 § 2 k.p.a., co obligowało organ do odmowy wznowienia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem: 1. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że skarżący nie dołożył należytej staranności i dbałości o własne interesy, poprzez niepodejmowanie urzędowej korespondencji kierowanej do niego na adres jego miejsca zameldowania, podczas gdy skarżący nie wiedział o wydaniu decyzji i nie miał też świadomości toczącego się postępowania oraz nie przebywał pod adresem, na który kierowano do niego korespondencję, a organ administracji miał obowiązek doręczyć korespondencję na adres zamieszkania, a nie na adres gdzie przebywał; 2. art. 42 w z w. z art. 44 k.p.a., poprzez niedoręczenie korespondencji skarżącemu na adres jego miejsca zamieszkania lub pracy i przez to mylne uznanie, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona w trybie art. 44 k.p.a.; 3. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracyjnych, polegające na uznaniu, że rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] został prawidłowo doręczony skarżącemu, podczas gdy korespondencję wysyłano na adres, który nie był miejscem zamieszkania; 4. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania w postaci braku zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, w sytuacji gdy skarżący z uwagi na stan zdrowia nie mógł brać udziału w postępowaniu, a przebywając w ośrodku [...] z uwagi na stan zdrowia nie miał wiedzy na temat przebiegu toczącego się postępowania, a także nie miał możliwości udziału w podejmowanych czynności; 5. art. 148 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w błędnym przyjęciu dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie stanowiącej przesłankę do wznowienia postępowania, a tym samym uznaniu przez organ odwoławczy, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w sytuacji w której ustalenia te zostały poczynione na podstawie wewnętrznych notatek, w których zawarto informacje niepodlegające obiektywnej weryfikacji przez stronę, a nadto błędnie uznano, że złożenie podpisu na karcie może być utożsamiane z powzięciem wiedzy na temat treści decyzji, ewentualnych rygorów w niej zawartych, skutków decyzji, możliwości zaskarżenia; 6. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym niewyjaśnienie i niezbadanie kwestii podnoszonych przez stronę, a w szczególności tych związanych z ustaleniem chwili istnienia wiedzy u skarżącego o treści decyzji, rozstrzygnięciu decyzji i złożeniem wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego przepisami prawa, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że strona wniosła podanie o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwana dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 §1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy ocenie legalności zaskarżone postanowienie Sąd stwierdził, że skarga okazała się niezasadna. Wznowienie postępowania (art. 145-152 k.p.a.) to instytucja procesowa, która umożliwia weryfikację ostatecznej decyzji administracyjnej pod kątem wydania jej w postępowaniu obarczonym jedną z kwalifikowanym wad procesowych enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie to należy postrzegać jako tryb postępowania nadzwyczajnego umożliwiający ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Z uwagi jednakże na to, że może on prowadzić do wzruszenia tejże decyzji, co przełamuje zasadę trwałości rozstrzygnięć ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami. Wniesienie podania nie wszczyna postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. Poprzedza ona ustalenie, czy przyczyny wznowienia wskazane przez wnioskodawcę faktycznie wystąpiły, gdyż ta kwestia może zostać merytorycznie rozważona dopiero po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 16.01.2019 r., II OSK 408/17; wyrok NSA z 8.03.2018 r., II OSK 2101/17; wyrok NSA z 2.02.2018 r. II OSK 1107/17 – dostępne w cbosa) jednolicie przyjmuje się, że dopuszczalność wszczęcia omawianego nadzwyczajnego trybu postępowania uzależniona jest od stwierdzenia, że z żądaniem wznowienia postępowania występuje podmiot do tego uprawniony, a zatem strona, której przysługuje interes prawny (art. 28 k.p.a.), który powołał się we wniosku na jedną z przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a.), wskazana przesłanka wznowienia zaistniała w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (art. 145 § 1 k.p.a.), jak też podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. terminie. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania należy wnieść do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powyższy termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Złożenie podania o wznowienie postępowania po upływie terminu, o jakim mowa w art.148 §1 i § 2 k.p.a., skutkuje odmową wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. Zaskarżonym postanowieniem Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 29 października 2021 r. nr C-10563/21 w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji [...]. Skarżący jako podstawę wznowienia podał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podał też, że o rozkazie personalnym nr 337 z dnia 25 czerwca 2021 r. dowiedział się 2 września 2021 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Chodzi tu o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, że nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Za wystarczające uznaje się, że posiadła ona informację czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki NSA z 26.06.2013r., II OSK 528/12; z 18.09.2014 r., II OSK 674/13; z 4.12.2019 r., II OSK 168/18; z 17.09.2020 r., II OSK 1340/20; z 30.09.2020 r., II OSK 1464/20; dostępne na str. orzeczenia.nsa.gov.pl dalej zwane cbosa). W skardze nieskutecznie zakwestionowano stanowisko organów, że wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Pismo z dnia 27 maja 2021 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby zostało wysłane przez Pocztę Polska, na adres zamieszkania skarżącego, ale nie zostało podjęte po dwukrotnym awizowaniu w placówce pocztowej. Ponadto organ I instancji starał się doręczyć powyższe pismo przez pracowników Policji w dniu 27 maja 2021 r., ale i ta forma okazała się nieskuteczna, gdyż nikogo nie zastano w miejscu zamieszkania funkcjonariusza, czego dowodzi notatka służbowa (karta akt admin. nr 52). W dniu 27 maja 2021 r. do organu I instancji wpłynęło pismo [...] (żony skarżącego), z którego wynika, że skarżący przebywa w ośrodku [...] w [...], o czym informuje na prośbę męża, a aktualną pocztę należy kierować na adres do ośrodka [...], Pobyt skarżącego w ośrodku miał trwać do 13 lub 14 czerwca 2021 r., co oznacza, że nie przebywa w miejscu zamieszkania i nie może odbierać korespondencji. Postanowieniem z dnia 25 maja 2021 r. organ I instancji przesunął termin zakończenia postępowania do dnia 27 czerwca 2021 r. Postanowienie to wysłano pod adres zamieszkania i adres pobytu w ośrodku [....] i obydwie przesyłki nie zostały odebrane (podwójnie awizowane). Również zawiadomienie o zakończeniu postępowania z dnia 27 maja 2021 r. zostało wysłane pod ww. dwa adresy i również nie zostało odebrane pomimo dwukrotnego awizowania. Komendant Policji w [...] rozkazem personalnym nr 337 z dnia 25 czerwca 2021 r. [...] został zwolniony ze służby w Policji z dniem 23 lipca 2021 r. Decyzję za pośrednictwem Poczty Polskiej wysłano na adres zamieszkania, przesyłka była dwukrotnie awizowana, a w dniu 14 lipca 2021 r. zwrócona do nadawcy to jest KPP w [...]. Ponadto z karty przesyłki wynika, że pierwsze awizo było dokonane w dniu 29 czerwca 2029 r. a drugie w dniu 7 lipca 2021 r. Skarżący pismem z dnia 30 czerwca 2021 r. (wpływ do KPP [...] w dniu 2 lipca 2021 r.) poinformował, że zakończył pobyt w ośrodku [...]. Po zakończeniu pobytu ośrodku, kierownik przekazał tylko awiza o pismach kierowanych do niego. Zwrócił się o ponowne doręczenie wszystkich listów, gdyż bez jego winy przesyłki nie zostały doręczone i nie ma wiedzy o podejmowanych w jego sprawie czynnościach. Pismem z dnia Komendant Powiatowy w [...] wyjaśnił skarżącemu zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym i wskazał na treść art. 44, art. 42 i art. 43 k.p.a. w zakresie doręczania pism i skutków zastępczego doręczenia oraz domniemania doręczenia pism stronie. Powyższe szczegółowe przestawienie dat korespondencji pomiędzy skarżącym, a organem I instancji ma na celu wskazanie na skutki prawne dla doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego nr 337 z dnia 25 czerwca 2021 r. Bezspornie ww. rozkaz personalny Poczta Polska starała się doręczyć skarżącemu w dniu 29 czerwca 2021 r., ale zgodnie z § 2 art. 44 k.p.a. pod adresem zamieszkania skarżącego, pozostawiono pierwsze awizo (karta akt adm. I instancji nr 66), kolejne awizowanie miało miejsce w dniu 7 lipca 2021 r. Pismo skarżącego informujące o zakończeniu leczenia w palcówce [...] nosi datę 30 czerwca 2021 r. i wpłynęło do organu w dniu 2 lipca 2021 r. skarżący jako adres korespondencji podał adres zamieszkania w [...] Przyjmując zatem z tego pisma datę 30 czerwca 2021 r. jako datę pobytu pod wskazanym adresem, to skarżący już w tym dniu miał wiadomość o przesyłce do odebrania w placówce pocztowej. W okresie 14 dni kiedy przesyłka znajdowała się w placówce pocztowej to jest do dnia 14 lipca 2021 r. skarżący nie powiadomił o zmianie miejsca pobytu i nie podał nowego adresu do kierowania korespondencji. Stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§2 art. 44 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 art. 44 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 art. 44 k.p.a.). Przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w art. 44 k.p.a. jest przechowanie pisma przez okres 14 dni w placówce pocztowej operatora pocztowego, gdy pismo jest doręczane przez operatora pocztowego, lub złożenie pisma na ten sam okres w urzędzie właściwej gminy (miasta), gdy pismo jest doręczane przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę czy organ. Przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w tym przepisie jest również umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Mając na względzie wyżej przedstawione okoliczności brak jest podstaw do kwestionowania, że nie nastąpiło doręczenie zastępcze rozkazu personalnego skarżącemu ze skutkiem na dzień 14 lipca 2021 r. Ocena skuteczności doręczenia decyzji ma istotne znaczenie dla racji bytu wniosku o wznowienie postępowania i istnienie sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie. Przymiot ostateczności ww. rozkaz personalny uzyskał w dniu 29 lipca 2021 r. Z tego względu złożenie wniosku o wznowienie postępowania od ostatecznej decyzji było możliwe. Wnioskiem z dnia 30 czerwca 2021 r. skarżący zademonstrował swoja gotowość do udziału w postępowaniu. O zrozumieniu sytuacji chorobowej skarżącego i jego pobytu w ośrodku [...], było wyznaczenie przez organ I instancji terminu do zakończenia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na dzień 27 czerwca 2021r., czyli z uwzględnieniem deklarowanego okresu pobytu w ośrodku. Korespondencja kierowana na adres ośrodka [...] nie miała istotnego znaczenia dla sprawy. Niemniej jednak na tle trudności komunikowania się ze skarżącym skorzystanie przez organ z wielu możliwości nie można czynić zarzutu. Kierowanie korespondencji do skarżącego na dwa adresy wynikało z ostrożności procesowej organu. O tym, że decydujące znaczenie dla sprawy ma korespondencja kierowana na adres zamieszkania potwierdzenie znajduje w treści zażalenia i w skardze do Sądu, a skutki doręczeń pism na ten adres były przedmiotem oceny Sądu wyżej przedstawionej. Skarżący pismem z dnia 26 sierpnia 2021 r. , które wpłynęło do organu w tej samej dacie (karta akt admin. nr 70) zwrócił się prośbą o wydanie rozkazu personalnego nr 337 z dnia 25 czerwca 2021, gdyż w terminach, gdy dokumenty były wysyłane pocztą nie mogły być osobiście odebrane przez skarżącego. Organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 30 sierpnia 2021 r. i w załączeniu przekazał kserokopię zadanego rozkazu personalnego. Pismo to skarżący odebrał osobiście w organie w dniu 2 września 2021 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Z wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego przez fachowego pełnomocnika 30 września 2021 r. i w tym samym dniu nadanym w placówce Poczty Polskiej wynika, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, a rozkaz personalny nr 337 z dnia 25 czerwca 2021 r. został doręczony w dniu 2 września 2021 r. Stwierdzić jednak należy, że doręczenie decyzji może nastąpić tylko jeden raz, co odbyło się w trybie art. 44 § 3 - 4 k.p.a. Osobiste odebranie przez skarżącego przesyłki w organie w dniu 2 września 2021 r. - w związku z prawidłowo zastosowanym trybem doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.) - nie wywołało prawnego skutku doręczenia. Ponadto, gdyby było to pierwsze doręczenie, to otwierałby się termin do wniesienia odwołania, gdyż decyzja organu I instancji jest decyzją nieostateczną. Zarzuty skargi w rozpoznawanej sprawie na tle zgromadzonego materiału dowodowego, okazały się nieskuteczne. Sąd wykazał, że organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły skutek doręczenia decyzji na adres zamieszkania i zameldowania skarżącego, bo gdyby tak nie było to wniosek o wznowienie postępowania byłby bezprzedmiotowy. Z tego względu zarzuty w skardze okazały się niezasadne, a w szczególności zarzut dotyczący art. 80 k.p.a. Organ II instancji wykazał, że również z tytuł przelewu bankowego z dnia 23 lipca 2021 r. –"odprawa z tytułu zwolnienia ze służby" mógł być ewentualną podstawą do powzięcia wiadomości o rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby. W każdym jednak przypadku wniosek o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. był złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., a w dniu 2 września 2021 r. nie nastąpiło doręczenie decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.