II SA/Rz 1979/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 19 września 2023 r. nr SKO.4111/782/2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego – skargę oddala – Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia 29 września 2023 r. nr SKO.4111/782/2023 w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W podstawie prawnej decyzji Kolegium przywołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm., dalej: "u.ś.r."). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu; Wnioskiem z dnia [...] marca 2022 r. M. G. (dalej: "Skarżąca") zwróciła się do Burmistrza (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką, K. S., legitymującą się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] sierpnia 2021 r. o niezdolności do samodzielnej egzystencji. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], odmówił Skarżącej przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia. Na skutek wniesionego przez Skarżącą odwołania od tej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...], utrzymało decyzję Burmistrza w mocy. Następnie wyrokiem z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1305/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zarówno decyzję organu odwoławczego, jak i decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że w kontrolowanej sprawie nie zostało wyczerpująco ustalone czy Skarżąca nie może podjąć zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawną matką. W ocenie Sądu zabrakło szeregu istotnych ustaleń związanych z zakresem sprawowanej opieki. Nie przeprowadzono również całościowej oceny dowodów. Organy oparły się jedynie na przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym, z którego wynikałoby, że matka Skarżącej jest osobą bardzo samodzielną i samowystarczalną, a którego ustalenia pozostają w zupełnej sprzeczności z pozostałymi dowodami, takimi jak oświadczenie podpisane przez matkę Skarżącej oraz orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji. Na skutek powyższego wyroku Burmistrz ponownie rozpoznał sprawę i decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], po raz kolejny odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. W toku postępowania ustalono, że K. S. jest wdową, zamieszkuje pod tym samym adresem co jej córka M. G. i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zajmując górną kondygnację budynku, obejmującą kuchnie, dwa pokoje, łazienkę i przedpokój. W bliskiej odległości od K. S. mieszkają jej cztery córki, w tym Skarżąca, wraz ze swoimi rodzinami. Córka R. K. mieszka w [...] (ok. 14 km od miejsca zamieszkania matki), pracuje zawodowo, prowadząc własną działalność gospodarczą. Córka D. S. mieszka w tej samej miejscowości, co matka i zajmuje się domem. Córka E. L. mieszka w [...] (ok. 20 km od miejsca zamieszkania matki) i prowadzi gospodarstwo rolne. Ponadto ustalono, że Skarżąca nie ma ustalonego prawa do zasiłku dla opiekuna, specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz świadczenia pielęgnacyjnego. Z oświadczenia Skarżącej wynika również, że na jej matkę, nikt nie ma ustalonego prawa do wcześniejszej emerytury, ani też nikt nie pobiera w związku z opieką nad nią specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna, jak również nikt nie jest uprawniony za granicą do świadczeń na pokrycie wydatków związanych z taką opieką. Burmistrz wskazał, że w przeprowadzonym poprzednio wywiadzie środowiskowy z dnia [...] kwietnia 2022 r., pracownicy socjalni ustalili, że K. S. jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji z powodu swojej niepełnosprawności i wymaga pomocy osób drugich w niektórych czynnościach dnia codziennego. W podsumowaniu wywiadu stwierdził natomiast, że opieka sprawowana przez Skarżącą nie ma stałego i bezpośredniego charakteru, a podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia jest możliwe. W związku z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, organ I instancji zlecił przeprowadzenie kolejnych wywiadów środowiskowych, zarówno z osobą niepełnosprawną wymagającą opieki, jak i osobą sprawującą opiekę. W wywiadach środowiskowych z dnia [...] czerwca 2023 r., pracownik socjalny stwierdził, że Skarżąca jest jedynym opiekunem swojej matki, sprawowana przez nią opieka ma stały i bezpośredni charakter, a podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia nie jest możliwe. Organ podał, że z oświadczeń złożonych przez Skarżącą oraz jej matkę wynika, że większość czynności dnia codziennego, tj. higiena osobista, prowadzenie do toalety, podmywanie, zmiana pielucho-majtek, smarowanie kremami przeciw odparzeniom, przygotowanie ubrań, pomoc w ubieraniu, ćwiczenia fizyczne, np. rozruszanie stawów itp., podawanie leków, mierzenie ciśnienia, cukru, pranie, prasowanie, sprzątanie, pomoc przy wyjściu na spacer, masaże, oklepywanie, przygotowanie i podawanie śniadania, obiadów oraz kolacji wykonuje codziennie Skarżąca. W okresie zimowym odśnieża oraz przygotowuje i przynosi opał. Dwa do trzech razy w miesiącu organizuje wizyty lekarskie i załatwia sprawy urzędowe, w zależności od potrzeb opłaca rachunki, a także co niedziele i święta pomaga przy wyjściach do kościoła. Nadto Skarżąca zaznaczyła, że u mamy występują zaniki pamięci, które stwarzają zagrożenie dla niej samej, jak również dla reszty domowników. Z oświadczenia z dnia [...] czerwca 2023 r. wynika, że konieczność sprawowania 24-godzinnej opieki nad matką, wyklucza podjęcie przez Skarżącą jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Przechodząc do analizy zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji stwierdził, że w przypadku Skarżącej nie zachodzi okoliczność niepodejmowania zatrudnienia tylko ze względu na konieczność opieki nad niepełnosprawną matką, gdyż na pozostałych dzieciach również ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki, a w kwestii organizacyjnej pozostaje pomoc w sprawowaniu opieki nad niepełnosprawną, w taki sposób, aby umożliwić Skarżącej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Organ zaznaczył, że Skarżąca w lutym 2021 r., w związku ze złym stanem zdrowia matki, zrezygnowała z zatrudnienia. Na tą okoliczność złożyła jedynie oświadczenie. Jak jednak wynika z akt sprawy, Skarżąca w dniu [...] listopada 2021 r. złożyła ofertę pracy, w odpowiedzi na ogłoszenie o wolnym stanowisku pracy w charakterze asystenta rodziny w miejscowym Ośrodku Pomocy Społecznej. Praca ta miała obowiązywać w pełnym wymiarze czasu pracy - na pełen etat. Organ zauważył, że Skarżąca nie spełniła co prawda wymagań formalnych, jednak złożenie takiej oferty jest jednoznaczne z gotowością natychmiastowego podjęcia zatrudnienia. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, pochodzących z bazy danych ZUS, wynika ponadto, że Skarżąca pracowała w okresie od 19 maja 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. oraz w okresie od 29 maja 2023 r. do 9 czerwca 2023 r. Wobec powyższego organ stwierdził, że Skarżąca sama sobie przeczy oświadczając, że nie może podjąć zatrudnienia, w związku z opieką nad matką, jednocześnie starając się o zatrudnienie lub pracując w badanym czasie i w tych okolicznościach postanowił odmówić Skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia. W odwołaniu od tej decyzji, Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, że Skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenie pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że żyją jeszcze inne osoby na których ciąży obowiązek alimentacyjny w stopniu pierwszym, które jednak są osobami nie dającymi rękojmi sprawowania należytej opieki nad osobą niepełnosprawną z uwagi na własny stan zdrowia i inne obowiązki, a przy tym żaden przepis prawa nie przewiduje kryteriów wyboru opiekuna z grupy osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny w tym samym stopniu. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1 u.ś.r., poprzez uznanie, że stan zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz zakres sprawowanej nad nią opieki nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia przez Skarżącą. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia 19 września 2023 r., utrzymało zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy na wstępie podkreślił, że Skarżąca, jako córka osoby wymagającej opieki, bezspornie mieści się w kręgu osób wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., w związku z czym rozważania organu I instancji co do możliwości zapewnienia częściowej opieki nad matką przez rodzeństwo Wnioskodawczyni są całkowicie bezprzedmiotowe i wynikają z błędnej wykładni ww. przepisu. Jak wyjaśnił organ, w sytuacji spełnienia przesłanki pozytywnej przez opiekuna ubiegającego się o przedmiotowe świadczenie bez znaczenia pozostaje teoretyczna, czy nawet rzeczywista, możliwość sprawowania tej opieki przez innego z potencjalnych wnioskodawców. Niemniej, zdaniem Kolegium, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należało podzielić stanowisko Burmistrza, co do braku spełnienia przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1 u.ś.r., w zakresie faktycznej rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia przez Skarżącą w związku z opieką nad chorą matką. Wynika z nich bowiem, że istniejąca po stronie matki Skarżącej potrzeba pomocy nie koliduje z kontynuowaniem aktywności zarobkowej przez Wnioskodawczynię. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – adwokata, zarzuciła organowi naruszenie art. 17 ust. 1 u.ś.r., poprzez uznanie, że stan zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz zakres sprawowanej nad nią opieki nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia przez Skarżącą, a także, że fakt podjęcia krótkotrwałego zatrudnienia w toku prowadzonego postępowania uniemożliwia przyznanie jej prawa do pobierania ww. świadczenia. Na tej podstawie wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej podniósł, że organ nie wziął w ogóle pod uwagę ustaleń wywiadu środowiskowego, w trakcie którego pracownik socjalny w żaden sposób nie zakwestionował samego faktu sprawowania opieki, jak i zakresu czynności opiekuńczych deklarowanych przez samą Skarżącą w złożonym oświadczeniu. Nadto organ dokonał pobieżnej oceny oświadczenia Skarżącej, odnoszącego się do zakresu i harmonogramu sprawowanej opieki. Kolegium pochopnie wykluczyło zwykłe czynności życia codziennego z zakresu opieki i pomocy uzasadniającej prawo do świadczenia. Jak również podkreślił pełnomocnik Skarżącej, że rolą organów nie jest weryfikacja samej potrzeby zapewnienia osobie niepełnosprawnej pomocy innych osób, gdyż w tej kwestii wiążąco wypowiedział się właściwy organ w orzeczeniu o niepełnosprawności, ale weryfikacja zakresu tej pomocy wymagającego rezygnacji z zatrudnienia. Pełnomocnik Skarżącej nie zgodził się także ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zawarcie przez Skarżącą krótkotrwałej umowy w okresie następującym po dacie powstania u jej matki znacznego stopnia niepełnosprawności, która to okoliczność nie wykluczała przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na okres bezpośrednio następujący po okresie obowiązywania umowy, miałoby wykluczać obecnie przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jak zaznaczył, krótkotrwałe podjęcie zatrudnienia nie może niweczyć prawa Skarżącej do uzyskania tego świadczenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w taj sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. sprawa na wniosek Skarżącej i przy braku sprzeciwu Organu została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja odmawiająca przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką. Materialnoprawną podstawę świadczenia stanowi art. 17 u.ś.r. ( w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji). Zgodnie z tym przepisem: 1. Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. 1a. Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. 1b. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. (...) Warunkiem koniecznym uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest legitymowanie się przez podopiecznego orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaliczenie danej osoby do grupy osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, wykonywanie stałej opieki, rezygnacja wnioskodawcy z pracy bądź jej niepodejmowanie, w związku ze sprawowaniem opieki. Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca jako córka podopiecznej jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego. Ojciec Skarżącej, a mąż matki nie żyje. Podopieczna legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zebrany w sprawie materiał dowodzi jednak, że nie została spełniona ostatnia, konieczna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego tj. rezygnacja z pracy w związku z podjętą opieką. Skarżąca od samego początku postępowania wskazywała, że matka wymaga całodobowej opieki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w poprzednio wydanej decyzji z [...] sierpnia 2022 r., Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką. Podstawą decyzji było ustalenie wówczas przez Organy, że zakres świadczonej przez Skarżącą opieki nie wyklucza podjęcia zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 7 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1305/22 uchylił obie decyzje Organów. Nie negując sytuacji, w których nawet orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji nie zawsze przesądza o zakresie niezbędnej opieki nad osobą niepełnosprawną, wskazał, że aby rozstrzygnąć kwestię czy rzeczywiście sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną niezdolną do samodzielnej egzystencji jest przyczyną rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania tego zatrudnienia, należy wyczerpująco ustalić stan faktyczny. Konieczne jest dokładne ustalenie zakresu i wymiaru czynności składających się na opiekę, którą ma sprawować Skarżąca nad matką, a także przedstawienie w decyzji oceny znajdujących się w aktach sprawy dowodów. Wytknął, że nie wyjaśniono w jakiej formie i gdzie odbywa się rehabilitacja, o której także wspomniano w wywiadzie środowiskowym, czy konieczna i jaka ewentualnie jest rola Skarżącej w tym zakresie. Nie jest też jasne, jak wyposażona jest łazienka, z której korzysta matka Skarżącej, czy np. jest ona w stanie samodzielnie wejść do wanny (jeśli taka jest w łazience) i wyjść z niej. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu ustalono, że Skarżąca od dnia 19 maja 2022 r. do 1 stycznia 2023 r., a następnie od dnia 29 maja 2023 r. do 10 czerwca 2023 r. podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług (program amazis). W aktach znajduje się również informacja o tym, że Skarżąca 15 listopada 2021 r. odpowiedziała na ofertę pracy zamieszczoną o wolnym stanowisku pracy w charakterze asystenta rodziny, oferta nie spełniała jednak warunków formalnych. Zaznaczyć należy, że wniosek wpłynął 23 marca 2022 r. Ustawodawca rezygnację z pracy bądź jej niepodejmowanie ustanowił jako warunek konieczny ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Podjęcie jakiejkolwiek pracy przed złożeniem wniosku bądź w czasie toczącego się w tym zakresie postępowania oznacza brak pozytywnej przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia. Wynika to z faktu, że świadczenie pielęgnacyjne stanowi pewnego rodzaju rekompensatę za brak wynagrodzenia w związku z wykluczeniem z rynku pracy, właśnie z powodu sprawowanej opieki. Warunkiem jest również istnienie związku przyczynowo skutkowego pomiędzy rezygnacją z pracy a sprawowaną opieką. Jedynie taki zakres sprawowanej opieki, który pochłania całodobową opiekę, przy uwzględnieniu ewentualnej pomocy innych osób na czas niezbędny do wykonania zakupów, czy też spraw urzędowych, usprawiedliwia rezygnację z pracy dla ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżąca w okresie poprzedzającym złożenie wniosku, jak również w czasie toczącego się postępowania podejmowała próby zatrudnienia, jak również była zatrudniona przez ponad 7 miesięcy. O ile brak było dokumentów potwierdzających to, że w dacie wydania decyzji Skarżąca wykonywała pracę, to jednak fakt, że po złożeniu wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, wykazywała gotowość do jej podjęcia odpowiadając na oferty, jak też podejmując zatrudnienie dowodzi, że w rzeczywistości opieka nad matką nie stanowiła przyczyny rezygnacji z pracy. W świetle tych ustaleń zdezaktualizowały się wskazówki Sądu z poprzedniego wyroku nakazujące zbadanie faktycznej opieki sprawowanej nad matką. Przedstawiony wówczas Sądowi materiał dowodowy nie zawierał tych informacji. Wykazanie przez Organ II instancji braku związku przyczynowo skutkowego pomiędzy rezygnacją z pracy, bądź jej niepodejmowaniem a opieką stanowiło wystarczająca przesłankę do odmowy wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.