II SA/Rz 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. i K. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] października 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - postanawia - I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącym solidarnie kwotę 65 zł (słownie: sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. M. C. i K. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] października 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] dotyczącej zawieszenia do dnia 31 marca 2013 r. działalności Zakładu "[...]" s.c. [...]. W związku z wnioskiem skarżących o częściowe zwolnienie od wpisu od skargi tj. w zakresie dotyczącym kwoty powyżej 20 zł, postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r., referendarz sądowy odmówił przyznania im prawa pomocy. Następnie, wobec sprzeciwu od tego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia 28 maja 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił zwolnienia wnioskodawców od kosztów sądowych w żądanym przez nich zakresie. Wobec powyższego oraz faktu uiszczenia przez M. C. i K. C. tytułem wpisu od skargi łącznie kwoty 20 zł (tj. w dniu 4 marca i 8 kwietnia 2014r.), zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2014 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał ich do solidarnego uiszczenia wpisu od skargi w brakującej kwocie 80 zł. W związku z wnioskiem skarżących o częściowe zwolnienie ich z obowiązku uiszczenia tej opłaty, postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r., tut. Sąd odmówił zmiany swego wcześniejszego postanowienia tj. z dnia 28 maja 2014 r. o odmowie przyznania M. i K. C. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący złożyli zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. oraz na postanowienie tut. Sądu z dnia 24 lipca 2014r. Obydwa powyższe środki zaskarżenia zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2014 r. o sygnaturach akt odpowiednio: II OZ 916/14 oraz II OZ 915/14. W dniu 1 lipca 2014 r. skarżący uiścili kwotę 10 zł tytułem wpisu w niniejszej sprawie. W zaistniałej sytuacji, Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zarządzeniem z dnia 25 września 2014 r. wezwał skarżących do wykonania (solidarnie) swojego zarządzenia z dnia 26 czerwca 2014 r. w zakresie nieuiszczonej części wpisu od skargi tj. kwoty 70 zł, wskazując na dokonanie tej czynności termin siedmiu dni oraz rygor odrzucenia skargi. To ostatnie wezwanie doręczone zostało skarżącym dnia 13 października 2014 r., na co wskazują zwrotne potwierdzenia jego odbioru. W dniu 20 października 2014 r. M. C. i K. C. uiścili kwotę 70 zł zaznaczając na poleceniu przelewu, że dotyczy ona wpisu od skargi w sprawie niniejszej oraz w sprawie także zainicjowanej ich skargą tj. oznaczoną sygnaturą akt II SA/Rz 1/14. Jednocześnie skarżący złożyli zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 25 września 2014 r., w którym wnieśli o połączenie niniejszej sprawy ze sprawami: sygn. II SA/Rz 1/14 oraz sygn. II SA/Rz 459/13. Postanowieniem z dnia 30 października 2014 r. tut. Sąd odrzucił powyższe zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", od pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga stanowi tego rodzaju pismo w związku z brzmieniem art. 230 § 2 P.p.s.a. Z kolei w myśl art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takiej sytuacji, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić niedopuszczalność nadania dalszego biegu skardze M. C. i K. C. Wymienieni wzywani byli bowiem do opłacenia tej skargi, jednak pomimo pouczenia o skutkach braku uiszczenia należnej opłaty nie uiścili brakującej kwoty 70 zł tytułem wpisu od tej skargi. Wprawdzie kwota powyższa została wpłacona przez powyższe osoby na rachunek tut. Sądu, jednak należy zaznaczyć, że polecenie przelewu wyraźnie wskazuje, że powyższa opłata odnosi się nie tylko do niniejszej sprawy, ale także do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 1/14 Wobec braku zaś jednoznacznego podania, jaka dokładnie część przedmiotowej kwoty zostaje uiszczona tytułem wpisu od skargi w sprawie II SA/Rz 2/14 przyjęto, że jest to połowa tej kwoty tzn. 35 zł. Inny nawet podział przedmiotowej kwoty nie może mieć dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy żadnego znaczenia, skoro i tak opłatę tę należy przyporządkować do dwóch spraw. Skutkuje to tym, że jej wysokość jest nieadekwatna do wielkości wpisu w sprawie II SA/Rz 2/14. W związku zatem z brakiem należytego opłacenia skargi przez M. C. i K. C. (termin w tym przedmiocie upłynął względem stron bezskutecznie z dniem 20 października 2014 r.) należało ją odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 220 § 1, § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonej części wpisu od skargi (65 zł) orzeczono natomiast w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1, § 2 P.p.s.a. Na marginesie Sąd wskazuje, że przypadki, w których możliwe bądź obligatoryjne jest połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed sądem (do łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia) reguluje art. 111 P.p.s.a. Połączenie, o którym mowa w tym przepisie podyktowane jest względami technicznymi i ekonomią procesową. Nie pozbawia ono jednak połączonych spraw ich odrębności. Połączone sprawy są zatem nadal dwiema samodzielnymi sprawami, co skutkuje koniecznością oddzielnego ich opłacenia.