II SA/Rz 201/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy -skargę oddala- Przedmiotem skargi K. C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...], orzekającą o zatrzymaniu wyżej wymienionemu prawa jazdy. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że Starosta [...], po otrzymaniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego przez K. C. oraz wszczęciu postępowania, decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] zatrzymał K. C. prawo jazdy kat. B nr [...] wydane na druku nr [...] do czasu wykazania się posiadaniem kwalifikacji do kierowania pojazdami kategorii B, co zostanie potwierdzone pozytywnym wynikiem egzaminu państwowego. Jednocześnie organ zobowiązał wyżej wymienionego do zwrotu dokumentu prawa jazdy niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji. W uzasadnieniu podano, że K. C. przekroczył 24 punkty karne a uprawnienie do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, wynika z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustaw – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Odnosząc się do odbytego przez K. C. szkolenia skutkującego możliwością odpisania 6 punktów, organ zaznaczył, że szkolenie to odbyte zostało 30 maja 2016 r. a więc już po fakcie przekroczenia przez wyżej wymienionego punktów karnych (uzyskanych w okresie od 27 czerwca 2015 r. do 13 maja 2016 r.). Odbycie szkolenia nie cofa faktu, że został przekroczony przez kierującego limit 24 punktów. Dla wydania decyzji o skierowaniu na egzamin i zatrzymaniu prawa jazdy istotny jest wyłącznie fakt przekroczenia ww. liczby punktów. W odwołaniu od powyższej decyzji K. C. – reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie niezgodnej z rzeczywistością ilości punktów karnych. Z tego powodu zawnioskował o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania oraz o zwrócenie się do Komendanta Powiatowej Policji w [....] w celu uzyskania zaświadczenia o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO wskazało, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Kolegium wskazało, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że K. C. w okresie od 27 czerwca 2015 r. do 13 maja 2016 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Konsekwencją powyższego było skierowanie go, na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanej kategorii prawa jazdy (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym) oraz skierowanie na badania psychologiczne (art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami), a w dalszej kolejności wydanie przez Starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W ocenie Kolegium Starosta był uprawniony i zobligowany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy z uwagi na fakt przekroczenia przez kierowcę limitu 24 punktów karnych za naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego. Tych ustaleń organ dokonał na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest sformalizowana informacja nadesłana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Kolegium wyjaśniło, że wbrew stanowisku odwołującego się ustawodawca nie ustanowił wymogu uzyskania przez organ administracji dokumentu o szczególnej treści i formie potwierdzającego przekroczenie przez kierowcę 24 punktów. Ani Kolegium ani Starosta nie są organami uprawnionymi do weryfikacji przypisanej kierowcy liczy punktów. W tym zakresie związani są informacją przekazaną od Policji. Zaznaczyło, że na mocy art. 130 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym, to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Prawidłowość dokonanych przez organy Policji czynności związanych z naliczeniem i wpisaniem punktów nie mogą być przedmiotem oceny w postepowaniu o zatrzymaniu prawa jazdy. Kwestie dotyczące zmian wpisów w ewidencji kierowców, w tym liczby przypisanych punktów, nie mogą być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu dotyczącym zatrzymania prawa jazdy. Odnośnie wskazywanego przez odwołującego faktu odbycia szkolenia o jakim mowa w art. 130 § 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, powodującego zmniejszenie liczby punktów karnych, SKO wskazało, że z akt sprawy i zaświadczenia Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. wynika, że K. C. przedmiotowe szkolenie odbył 30 maja 2016 r., tj. już po przekroczeniu limitów punktów karnych. Zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) odbycie szkolenie nie spowoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Końcowo Kolegium zwróciło uwagę na związany charakter decyzji orzekającej o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. C.– zastępowany przez pełnomocnika adw. L. K. zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot od organu poniesionych kosztów sądowych wraz z kosztami udzielonej pomocy prawnej. Skarżący podtrzymał zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie niezgodnej z rzeczywistością ilości punktów karnych, w sytuacji gdy K. C. w dniu [...] maja 2016 r. nie przyjął mandatu i nie otrzymał punktów karnych, które spowodowały przekroczenie limitu dopuszczalnej liczby. Zarzucił, brak zbadania czy w należyty sposób i prawidłowy ustalona została liczna punktów karnych, które posiadał skarżący. Nie ustalono zatem ile punktów karnych na dzień zatrzymania prawa jazdy miał K. C. a wobec tego czy wydana decyzja jest prawidłowa. Skarżący wskazał, że nieprzyjęcie mandatu skutkowało brakiem wzrostu liczby posiadanych punktów i przeświadczeniem skarżącego, że posiada ich 21. W tych okolicznościach w dniu 30 maja 2016 r. odbył szkolenie redukujące liczbę punktów. Końcowo skarżący zawnioskował, by Sąd zobowiązał organy Policji do przedłożenia dowodu z dokumentów dotyczących zdarzenia z [...] maja 2016 r., w tym nagrania i pozostałych dokumentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu z przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Przy czym, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie naruszyła prawa i dlatego skarga, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby kwestionowana w niej decyzja z dnia [...] listopada 2016 r. wydana została z naruszeniem art. 7 K.p.a., tj. przepisu o postępowaniu administracyjnym, jak i trafną nie jest przytoczona w skardze argumentacja mająca wspierać tenże zarzut. W związku z tym przypomnieć należy, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo tez błędnej wykładni tych przepisów. Treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, iż stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W – wa, 2004 r., s. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa w zakresie wskazanym w cyt. wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zebrany w sprawie niniejszej materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, ani też by nie były w toku postępowanie respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 K.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, a więc z zachowaniem wymogów określonych w art. 75 i nast. K.p.a., dawał organom administracji podstawę do jednoznacznego ustalenia, ze w sprawie zachodzą przesłanki określone w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.). Wspomniany wyżej przepis stanowi, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy ostatnio wymienionej Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Z kolei z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488) wynika, że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osób ewidencjonowanych. Trzeba też wskazać, że do ewidencji dokonuje się zarówno wpisu ostatecznego (jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym), jak i wpisu tymczasowego, co wynika z § 4 w/w rozporządzenia. Dla dokonania wpisu do ewidencji, czy wykreślenia punktów z ewidencji obowiązujące przepisy nie przewidują formy decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądwowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (zob. wyrok z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13 i z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2114/13). W świetle tego, co wyżej naprowadzono, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, ze z chwilą wpływu do organu właściwego do orzekania w sprawie zatrzymania prawa jazdy (art. 7 ust. 1 pkt 5 cyt. wyżej) informacji nadesłanej przez komendanta wojewódzkiego Policji o przekroczeniu przez kierującego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego postronnie tego organu (starosty) powstaje obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i przez tym organem (starostą) nie jest możliwe kwestionowanie wpisów w ewidencji prowadzonej w odrębnym trybie przez inny organ (§ 3 ust. 1 rozp. cyt. wyżej). Stąd też zarzuty skargi, ponowione za zawartymi wcześniej w odwołaniu, kwestionujące w istocie prawidłowość dokonania wpisów punktów karnych do ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie są trafne i tym samym nie mogły odnieść spodziewanego przez skarżącego skutku. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, znajdując wsparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, w sposób dostatecznie klarowny i szczegółowy wykazuje, że postępowanie w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy Starosta [...] wszczął po otrzymaniu w sierpniu 2016 r. informacji nadesłanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o przekroczeniu liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 27 czerwca 2015 r. do dnia 13 maja 2016 r., tj. łącznie 26 punktów za naruszenia w dniach 27 i 28 czerwca 2015 r., 5 listopada 2015 r., 27 i 28 kwietnia 2016 r., 13 maja 2016 r. W takiej sytuacji (gdy punkty nie zostały usunięte z ewidencji) obligatoryjne jest wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i to w zakresie wszystkich posiadanych przez kierowcę kategorii. Trafnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że przekroczenie przez skarżącego liczby 24 punktów karnych przez rozpoczęciem przez skarżącego szkolenia, którego odbycie powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, tj. w dniu 30 maja 2016 r., w świetle § 8 ust. 6 rozporządzenia cyt. wyżej nie spowoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Kwestionowanie w skardze otrzymanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 13 maja 2016 r., z przyczyn wcześniej omówionych jest chybione i nie mogło być skuteczne, w rezultacie też nie miało żadnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.