II SA/Rz 202/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany o udzielającej pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Przedmiotem skargi A. P. (dalej w skrócie: "skarżąca") jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "organ II instancji") z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] (dalej w skrócie: "organ I instancji") z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...]organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę E. i M. K. (dalej w skrócie : "inwestorzy") dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę wagi samochodowej wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym z odcinkiem kanalizacji deszczowej z separatorem – odwodnienie placu, odpowiednio według projektu budowlanego na terenie działki nr 1838/6 położonej w miejscowości P., jako I etap inwestycji pn. " utwardzenie części placu płytami betonowymi na materiały budowlane, budowa wagi samochodowej oraz utwardzenie części placu kostką brukową". W decyzji określono, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje jedynie działkę nr 1838/6. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem w/w decyzji, postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...] uznając, że nie jest ona stroną postępowania, albowiem ustalony obszar oddziaływania obiektu, którego dotyczyła decyzja, nie obejmuje działki nr 1837 położonej w miejscowości P. stanowiącej własność skarżącej. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, organ II instancji postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie daty powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w ustawowym terminie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 roku, nr [...] Starosta Powiatu [...] wznowił postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że inwestorzy wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedłożyli dokumentację o której mowa w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. – dalej w skrócie: "Pbud."), spełnili też wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 Pbud. Wskazał przy tym, że inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponadto inwestorzy złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką na cele budowlane. Dalej przytoczył przepis art. 28 ust. 2 Pbud. określający strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, który wymienia m. in. "zarządcę nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu", a następnie art. 3 pkt 20 Pbud. zawierający definicję obszaru oddziaływania obiektu. Wskazał, że najbliższa odległość od projektowanej wagi samochodowej do granicy działki skarżącej wynosi 28 metrów, natomiast od projektowanego odwodnienia placu - 18 metrów. Ponadto inwestycja nie powoduje ponadnormatywnego hałasu ani drgań. Dlatego też organ I instancji uznał, że projektowane obiekty budowlane nie wprowadzają ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącej, a zatem nie przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, organ II instancji decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że zarówno decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę, jak i decyzja o odmówieniu uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały podpisane przez tego samego pracownika organu, a zatem przez osobę podlegającą wyłączeniu od udziału w postępowaniu zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej w skrócie: "Kpa"). Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...]. W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, organ II instancji decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Po rozpoznaniu skargi A. P. na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1288/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej w skrócie: "WSA") uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że organy I i II instancji nie poddały analizie parametrów projektowanego obiektu w świetle treści przepisów z zakresu prawa wodnego i prawa ochrony środowiska, oraz zaniechały rozważań odnośnie sposobu i zasięgu oddziaływania inwestycji na otoczenie, w tym działkę skarżącej. Podkreślił też, że słusznie wskazała skarżąca, iż w obrocie pozostaje kilka decyzji o warunkach zabudowy dotyczących tej samej inwestycji, co do których nie można określić wzajemnych relacji, w szczególności nie wiadomo czy dotyczą jednego czy kilku obiektów. Nie rozważono też zarzutu nie odniesienia się do niedopuszczalnego dzielenia inwestycji na części. Wreszcie koniecznym jest ustalenie, czy cześć inwestycji powstała w warunkach samowoli budowlanej, albowiem wówczas udzielenie pozwolenia na budowę jest niedopuszczalne. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 151 § 1 pkt 1, art. 104 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 Kpa. W uzasadnieniu podał, że projektowana waga samochodowa będzie spełniać wymagania w zakresie norm akustycznych określone w §11 ust. 2 pkt 2-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), albowiem nie będzie generować hałasu powyżej 50 dB, a praca będzie odbywać się wyłącznie w porze dziennej. Dalej wskazał, że obiekty nie wymagają ogrzewania, tym samym emisja z energetycznego spalania paliw nie występuje i nie ma potrzeby odnoszenia się do uregulowań w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.), rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw, oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów ( Dz. U. z 2014 r. poz. 1546 ze zm.), oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których instalacja wymaga zgłoszenia ( Dz. U. z 2010 r., Nr 130 poz. 880). Natomiast ruch samochodowy na terenie działki potraktowano jako emisję niezorganizowaną. Dalej podał, że teren na którym usytuowana jest działka nr 1838/6 nie jest zaliczany do terenów bezpośredniego zagrożenia powodzią, natomiast w projekcie budowlanym zastosowano ujmowanie wód opadowych za pomocą szczelnego systemu projektowanej kanalizacji deszczowej, przez co nie dochodzi do naruszenia zapisów art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.). Pojemność zbiornika została tak określona, aby przyjąć wody opadowe podczas deszczy nawalnych, tym samym nie będą występować podtopienia działek sąsiadujących z terenem inwestycji. Ponadto wody opadowe pomimo, że nie będą wprowadzane do wód i ziemi, będą dodatkowo spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1800). Dalej wskazał, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), a co za tym idzie nie wymaga sporządzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zachowane są również wymagania co do odległości zbiornika od okien i drzwi budynku na działce nr 1838/6 oraz budynku mieszkalnego na działce nr 1837, odległości miejsca do gromadzenia odpadów stałych od pomieszczeń na pobyt ludzi i drogi publicznej, jak również odległości miejsc postojowych do najbliższej działki budowlanej. W dalszej części uzasadnienia wskazał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. i umarzająca postępowanie w sprawie legalności budowy składu opałowego na części działek nr 1838/5 i 1838/6 w P. jest ostateczna i prawomocna, natomiast inne decyzje o warunkach zabudowy dotyczą różnych inwestycji i różnych obiektów budowlanych. Wreszcie odnosząc się do kwestii dzielenia zamierzenia inwestycyjnego powołał się na art. 33 ust. 1 Pbud, zgodnie z którym, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub tereny, dla całego zamierzenia budowlanego. Zdaniem organu I instancji, taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego, organ I instancji uznał, że skoro żaden przepis prawa nie wiąże sposobu zagospodarowania działki nr 1837 z powstającym obiektem budowlanym na działce nr 1838/6, nie nakłada też na inwestorów żadnych obowiązków w stosunku do skarżącej, to nie można nadać jej przymiotu strony w postępowaniu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 32 ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 Pbud, art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20, art. 5 pkt 9 Pbud, oraz art. 7 w zw. z art. 77§1, art. 75§1, art. 6,7,8,9, 80,81, 107§3, 183§2 Kpa, a także art. 2, 32, 64 Konstytucji RP. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu I instancji. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: a) Przepisów prawa materialnego poprzez zaniechanie działań zmierzających do umorzenia w całości postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego ze względu na naruszenie przez inwestora art. 32 ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 Pbud., b) Błąd w ustaleniach faktycznych służących za podstawę rozstrzygnięcia, c) Sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego materiału dowodowego, oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wyprowadzenie z nich wniosków przekraczających treści dokumentów doręczonych na przestrzeni 2 lat przez skarżącą, d) Rażące naruszenie przepisów dotyczących zasad ogólnych, oraz postępowania dowodowego, a skutkujących de facto nierozpoznaniem istoty sprawy, poprzez naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy Kpa, t. j.: art. 7 w zw. z art. 77§1, art. 75 w zw. z art. 78§1, 79 i 85, art. 6, 8, 9, 28, 80, 107§3, oraz art. 145§1 pkt 3 w zw. z art. 25§1 pkt 5. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że działający w imieniu Wojewody [...] – Główny Specjalista w Wydziale Infrastruktury narusza prawo, bezkrytycznie przyjmuje sprzeczne z prawem ustalenia organu I instancji, nie zachowuje też obiektywizmu przy wykonywanych czynnościach. Ponadto zdaniem skarżącej, powinien on zostać wyłączony od udziału w postępowaniu, albowiem działając z upoważnienia Wojewody wydał wcześniej w dniu [...] września 2014 r. postanowienie o uchyleniu postanowienia Starosty Powiatu [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...], następnie decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...], oraz postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr I[...] odmawiające uzupełnienia decyzji. Dalej podniosła, że organ II instancji nie zrealizował wskazań WSA co do konieczności dokonania odpowiednich czynności kontrolnych (np. oględzin nieruchomości) w celu stwierdzenia, czy istotnie inwestycja w zakresie objętym projektem może być przedmiotem pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia podała, że w istocie inwestycja ta została już bezprawnie wykonana. Wskazała też na funkcjonującą w obrocie prawnym decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] nakazującą E. K. doprowadzenie do stanu poprzedniego utwardzonej części działki, t. j. likwidację składu opału węgla w terminie do dnia 30 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie: "Ppsa"), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, iż zarówno ona, jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo procesowe – art. 151 § 1 pkt Kpa poprzez jego błędne zastosowanie. W swoim wniosku z dnia 9 czerwca 2016 roku skarżąca jednoznacznie podała, iż na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa wnosi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...], którą Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę E. i M. K. (dalej w skrócie: "inwestorzy") dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę wagi samochodowej wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym z odcinkiem kanalizacji deszczowej z separatorem – odwodnienie placu, odpowiednio według projektu budowlanego na terenie działki nr 1838/6 położonej w miejscowości P., jako I etap inwestycji pn. " utwardzenie części placu płytami betonowymi na materiały budowlane, budowa wagi samochodowej oraz utwardzenie części placu kostką brukową". Rozpoznając wniosek organ powinien przede wszystkim ustalić, czy skarżącej przysługuje przymiot strony. Stosowne działania w tym zakresie zostały przez organ podjęte i Sąd przyjmuje, iż zostały one zrealizowane prawidłowo. Wadliwa jest natomiast sama konkluzja, jaką sformułowano na ich podstawie. Prawidłowo przyjęto, że w kwestii posiadania przez skarżącą przymiotu strony rozstrzygający jest art. 28 ust. 2 Pbud, w myśl którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Rzeczą organów było zatem ustalić, czy inwestycja realizowana na działce nr 1838/6 oddziałuje na działkę skarżącej - nr 1837. Zakres tych ustaleń został organom szczegółowo wskazany w wyroku tutejszego Sądu wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1288/15. Sąd – jak już wyżej stwierdzono – przyjmuje, że podjęta przez organy analiza była prawidła. Sąd natomiast nie zgadza się z ostatecznym wnioskiem, że inwestycja realizowana na działce 1838/6 nie oddziałuje na działkę skarżącej - nr 1837. W tym zakresie za kluczowe należy uznać ustalenia organu dotyczące poziomu hałasu. Organy obu instancji przyjmują, że: 1) planowana na działce inwestorów waga "będzie spełniać wymagania w zakresie norm akustycznych, nie będzie generować hałasu powyżej 50dB, a praca będzie odbywać się wyłącznie w porze dziennej"; 2) "na terenach chronionych akustycznie będą zachowane normy określone rozporządzeniem Ministra Środowiska (...)"; 3) "nawet przy ciągłej pracy wagi nie będzie dochodzić do przekroczeń wartości dopuszczalnych hałasu (...); 4) "najbliższa odległość wagi samochodowej od granicy nieruchomości Pani A. P. nr ewid. 1837 to 28m, a od budynku mieszkalnego z pomieszczeniami na pobyt stały ludzi na tej działce 106m, a więc inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnego hałasu ani drgań". Opierając się – między innymi – na tak przyjętych ustaleniach organy stwierdzają, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony, albowiem "projektowane obiekty nie będą oddziaływać na działkę nr ewid. 1837". Sąd z takim stanowiskiem się nie zgadza. Z przeprowadzonej przez organy obu instancji analizy wynika jednoznacznie, że w zakresie hałasu, projektowana inwestycja będzie oddziaływać na działkę skarżącej, tyle że nie przekroczy dopuszczalnych norm. Uszło uwadze organów, iż posiadanie przymiotu strony również w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie jest związane z naruszeniem interesu prawnego podmiotu, któremu przymiot ten jest przyznawany, ale z jego posiadaniem. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni je podziela. I tak m.in. w wyroku z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2619/14 (LEX nr 2106702) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane i przepisów odrębnych. W innym orzeczeniu z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1552/14 (LEX nr 2114322) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 28 k.p.a., jak też art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane przy badaniu legitymacji procesowej wnioskodawcy lub innych osób nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny danej osoby, a jedynie to, czy interes taki jej przysługuje. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej – a takimi przepisami są przepisy dotyczące emisji hałasu - to tym samym właściciel tej sąsiedniej działki winien być stroną postępowania o pozwolenie na budowę, niezależnie od tego, czy w ocenie organu projekt budowlany spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2016 r. II SA/Kr 1321/16 (LEX nr 2190160). Jeżeli zatem planowana przez inwestorów inwestycja oddziałuje w zakresie hałasu na nieruchomość skarżącej, tyle że nie w natężeniu przekraczającym dopuszczalne normy, to skarżąca posiada przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W konsekwencji nie można wobec skarżącej w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 Kpa wydać decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej z powołaniem się na nieposiadanie przez nią przymiotu strony. Takie działanie narusza powołany przepis w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przyznanie skarżącej statusu strony mogło finalnie doprowadzić do uchylenia kwestionowanej przez nią decyzji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią poczynione przez Sąd uwagi dotyczące posiadania przez skarżącą statusu strony i rozważą, czy decyzja z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...] powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Organy wezmą w tym zakresie pod uwagę również treść art. 146 § 2 Kpa. Uwzględniając całość powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 134 i 135 Kpa uchylił decyzje organów obu instancji.