II SA/Rz 205/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 205/13 oddalającego skargę M. T. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia - 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić M. T. kwotę 150 zł (słownie: sto pięćdziesiąt złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 205/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. T. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej M. T. na adres ustanowionego przez nią pełnomocnika – G. T. w dniu 11 lipca 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 51 akt sądowych). W ustawowym terminie do wniesienia środka odwoławczego tj. w dniu 6 sierpnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożona została skarga kasacyjna M. T., działającej przez pełnomocnika - męża G. T. Skarżąca wskazała, że wniesiona skarga kasacyjna spełnia wymagania z art. 177 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - określanej dalej w skrócie jako P.p.s.a.) - (uwaga Sądu winno być art. 175 § 2 P.p.s.a.), bowiem pełnomocnik G. T. jest sędzią Sądu Rejonowego [...]. Składająca skargę kasacyjną zarzuciła "zgodnie z art. 174 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego i błędną jego wykładnię oraz naruszenie przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania". Wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i dokonanie "orzeczenia merytorycznego w sprawie" oraz "obciążenie uczestnika kosztami postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że skarga kasacyjna ze względu na wysoce sformalizowany charakter obwarowana jest przymusem adwokacko-racowskim. Wymóg ten nie ma zastosowania, jeżeli skargę kasacyjną sporządza m. in. sędzia (art. 175 § 2 P.p.s.a.). Wskazany obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez niektóre tylko podmioty związany jest z wysokimi wymaganiami formalnymi stawianymi skardze kasacyjnej, które w określonym zakresie mają charakter nieusuwalny, skutkujący odrzuceniem skargi kasacyjnej. Powyżej wskazany wymóg ma na celu zapewnić skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W art. 176 P.p.s.a. określone zostały wymagania, którym winna odpowiadać skarga kasacyjna. Mianowicie powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Powyższy przepis wyróżnia zatem dwie grupy warunków, jakim powinna odpowiadać prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna. Ten środek zaskarżenia musi spełniać wymagania formalne przewidziane dla każdego pisma procesowego (art. 46, 47 P.p.s.a.) a ponadto zawierać elementy szczególne o charakterze materialnym (wymagania określone w art. 176 P.p.s.a. po spójniku "oraz"). Podkreślenia przy tym wymaga, że o ile braki formalne środka zaskarżenia podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., takie braki konstrukcyjne (materialne) nie mogą być sanowane i skutkują odrzuceniem środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 16.03.2004 r., sygn. akt 209/04, publ. ONSAiWSA 2004/1/13). Niespełnienie wymagań materialnych wyklucza dopuszczalność ich uzupełnienia i prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi kasacyjnej. Są to bowiem elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy (por. postanowienia NSA z 16.03.2004 r. FSK 209/04, z 19.11.2010 r. II FSK 1450/10). Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego (art. 183 P.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd ten winien dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Sąd nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślać, czy w inny sposób korygować (por. uzasadnienie postanowienia SN z 16.10.1997 r., sygn. akt II CKN 4004/97, OSNC nr 4, poz. 59, wyrok NSA z 30.03.2004 r. sygn. akt GSK 10/04, postanowienie NSA z 30.05.2012 r., sygn. akt II FSK 2358/10). Dlatego też w art. 174 P.p.s.a., zawarto wymóg, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy uznać należy, że złożona skarga kasacyjna nie spełnia wymogów zawartych w art. 176 w zw. z art. 174 P.p.s.a, nie zawiera bowiem podstaw kasacyjnych a zatem obarczona jest nieusuwalnymi brakami materialnymi. Zauważyć należy, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, zgodnie z dyspozycją art. 174 P.p.s.a. polega na wskazaniu naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego bądź procesowego, ewentualnie obu tych naruszeń łącznie, jakich dopuścił się Sąd I instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Sformułowanie zarzutów nie może być ogólnikowe. Przytaczając podstawy kasacji należy wskazać konkretny przepis prawa, który został naruszony, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu lub ewentualnie innych jednostek redakcyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych winno być na tyle wyraźne, żeby Naczelny Sąd Administracyjny mógł ustalić granice zaskarżenia, gdyż przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej oceniana jest zasadność zarzutów (postanowienie NSA z dnia 26.06.2013 r., sygn. akt II FSK 2194/11, publ. baza orzeczeń: https://cbois.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej powołując się na art. 174 P.p.s.a. nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawa regulującego postępowanie sadowoadministracyjne, czy tez przepisu prawa materialnego, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd pierwszej instancji. Jak wyżej wskazano przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści art. 174 P.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji (co uczyniono w złożonej skardze kasacyjnej). Wprawdzie sporządzający skargę kasacyjną wskazał na art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże nie sformułował wobec niego żadnych konkretnych zarzutów, ograniczając się do cytowania fragmentów uzasadnienia zaskarżonego wyroku i zarzucenia sprzeczności dokonanych przez Sąd ustaleń. Raz jeszcze wskazać wypada, że rozpoznając skargę kasacyjną Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Stwierdzić zatem należy, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec niewskazania jej podstaw kasacyjnych - nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 P.p.s.a. Powyższe braki skargi kasacyjnej są brakami istotnymi i nieusuwalnymi. Brak tych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne jej rozpoznanie. (postanowienie NSA z dnia 26.06.2013 r., sygn. akt II FSK 2194/11, postanowienie NSA z dnia 20.07.2012 r., sygn. akt II FSK 1024/12; postanowienie NSA z dnia 12.11.2012 r., sygn. akt I OSK 2725/12). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 178 P.p.s.a. uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną i orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.