II SA/Rz 221/13

Dnia 11 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 11kwietnia 2013 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013r. , nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 8 marca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 2012r. , nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej wewnętrznej, drenażu i kanalizacji na działce 89/4 i części działek nr 89/1, 89/3/ 89/6, 89/7 położonych w P. W ustawowym terminie B. G. złożyła skargę na w.w. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek podała, że wniosek składa z tzw. ostrożności procesowej, chociaż znany jest jej pogląd wyrażony w literaturze, że decyzją takim przedmiocie nie podlega wykonaniu. Podała, że w chwili obecnej toczą się 3 odrębne postępowania dotyczące inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Inwestycja stanowi samowolę budowlana oraz narusza stosunki wodne na gruncie. Podała, że nie sposób pominąć wpływu postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych na gruncie na postępowanie w sprawie wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest właściwe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie poprzez uprawdopodobnienie okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Obowiązek ten obciąża wnioskodawcę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku. Właściwe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności lub aktu nie jest jedynym warunkiem jego uwzględnienia, nie wszystkie bowiem akty lub czynności podlegają wstrzymaniu. Przedmiotem ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się i wymagają wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy, która jest przedmiotem wniosku o wstrzymanie w niniejszej sprawie, do takich aktów nie należy. Jest wydawana na pierwszym etapie procesu inwestycyjnego i stwierdza istnienie pewnego stanu prawnego i faktycznego. Nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Daje inwestorowi prawo do wystąpienia do właściwego organu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a dopiero ostateczna decyzja wydana w tym przedmiocie jest podstawą dla inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżących w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W szczególności nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę, na co powołali się skarżący w uzasadnieniu wniosku (zob. postanowienie NSA 20 czerwca 2012r., II OZ 515/12, postanowienie NSA 13 września 2012r., II OZ 747/12, postanowienie NSA 16 listopada 2011r., II OZ 1108/11 – Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.