II SA/Rz 222/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącego adw. G. G. kwotę 292,80 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (w tym 52,80 zł. jako 22 % podatku od towarów i usług od należnej tytułem wynagrodzenia opłaty w wysokości 240 zł.). II SA/Rz 222/09 U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 222/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...]. Wnioskiem złożonym do protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku substytut pełnomocnika skarżącego adwokata G. G. – apl. adw. P. K. wniósł o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosi 240 zł. Uwzględniając charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika (substytuta) obejmujący zapoznanie się ze sprawą oraz udział w rozprawie, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 240 zł., która ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia). Zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wynosi ona 22 %, co od kwoty 240 zł. daje 52,80 zł. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie i/ lub substytuta, a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków. Dodatkowo zwrócenia uwagi wymaga treść § 20 w/w rozporządzenia, stosownie do której wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Na podstawie protokołu rozprawy nie można w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów takie oświadczenie zostało złożone. Odnosząc to jednak do niniejszej sprawy i istoty rozpatrywanego wniosku należy stwierdzić, że oświadczenie takie w dosłownym jego brzmieniu wprawdzie nie zostało w nim zamieszczone, niemniej jednak zawarte w tytule do przyznania wynagrodzenia określenie pomocy prawnej jako nieopłaconej pozwala w drodze dedukcji przyjąć, że należne pełnomocnikowi opłaty nie zostały zapłacone tak w całości, jak i w części. Brak tego określenia bez wątpienia wogóle uniemożliwiałby pozytywne załatwienie złożonego wniosku, gdyż oświadczenie o którym mowa w § 20 rozporządzenia stanowi zasadniczy składnik jego uzasadnienia; wniosek niezawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu (tak orzekł m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05). Celem uniknięcia tego typu nieścisłości, zachowując należytą dbałość o swoje interesy, zasadnym byłoby precyzyjne – stosownie do wymogów określonych przepisami - formułowanie tego typu wniosków na przyszłość. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów w/z z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.