II SA/Rz 253/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] maja 2005 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. L. kwotę 255 zł /słownie: dwieście pięćdziesiąt pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 9.05.2005 r. Z. L. zwrócił się do Urzędu Miejskiego z wnioskiem o dokonanie zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w zaświadczeniu wydanym przez Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 9.02.2005 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej w ten sposób, że w punkcie 5 tego wpisu zamiast określenia przedmiotu działalności gospodarczej z godnie z Polską Klasyfikacją Działalności wprowadzić oznaczenie przedmiotu działalności gospodarczej w miejsce krótkotrwałego zakwaterowania pozostałe, gdzieindziej nie zakwalifikowane PKD nr 55.23.Z oraz zamieszczenia w punkcie 6 treści "uwaga działalność prowadzona w miesiącach luty, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, grudzień. Decyzją z dnia [...].05.2005 r. Burmistrz Miasta i Gminy uwzględnił wniosek w/w co do zmiany punktu 5 wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, natomiast co do zamieszczenia czasookresu prowadzenia działalności umorzył postępowanie w tej części. Decyzja została wydana w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7b ust. 2 i art. 7c ustawy z dnia 19.11.1999 r. Prawo działalności gospodarczej /Dz. U. 101, póz. 1178, ze zm./, nazwana dalej ustawa u.p.d.g. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że ewidencja działalności gospodarczej stanowi jednolity w skali kraju system ewidencjonowania przedsiębiorców i żaden przepis wymienionej ustawy nie przewiduje uwzględniania czasookresu prowadzenia działalności gospodarczej. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołujący Z. L. zakwestionował decyzję organu 1 instancji w przedmiocie umorzenia postępowania, wskazując na niewłaściwą interpretację przepisu ustawy u.p.d.g., a w szczególności art. 7b ust. 2 w zw. z art. 7c. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...].06.2005 r., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7a ust. 2, art. 7b ust. 1 i 2 i art. 7c, art. 7d i 7h u.p.d.g. uchyliło zaskarżoną decyzję w przedmiocie dokonania zmiany wpisu w zaświadczeniu w punkcie 5 i w tym zakresie umorzyło postępowanie, natomiast co do punktu 2 zaskarżonej decyzji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu zostało wyjaśnione, że w zakresie dokonywania zmiany w punkcie 5 zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, zbędne było wydanie decyzji administracyjnej, wprowadzenie tego rodzaju zmiany stanowi czynność materialno-techniczną i powinno być załatwione przez wydanie zaświadczenia potwierdzającego zmianę wpisu w tej ewidencji. Co się tyczy zmiany wpisu co do czasookresu prowadzenia działalności gospodarczej, zostało stwierdzone, że nie dotyczy taka zamiana żadnego z punktów art. 7b ustawy u.p.d.g., wobec powyższego organ ewidencyjny nie miał możliwości dokonania takich zmian. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji punktu 2 Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...].05.2005 r., a orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 9.02.2005 r. co do sezonowości prowadzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w wyniku rozpoznania skargi Z. L. na w/w decyzję, wyrokiem z dnia 1.06.2006 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku nie podzielił Sąd poglądu skarżącego co do zasadności zmiany wpisu w przedmiocie czasookresu zgłoszonej do ewidencji działalności gospodarczej, wskazując na przepis art. 7b ust. 2 pkt 4 oraz art. 7b ust. 1 u.p.d.g. Sąd podzielił argumentację organów orzekających w sprawie, że ustawodawca nie wskazał aby przepisy ustawy o działalności gospodarczej przewidywały możliwość dodatkowych informacji, jak np. informacje o sezonowości prowadzenia działalności gospodarczej. Przepisy natomiast przewidują informacje o dacie rozpoczęcia działalności oraz informacje o jej zaprzestaniu, a z tych przepisów nie da się wywieść wniosku, aby można było umieścić informację o prowadzeniu działalności gospodarczej sezonowo. Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której to skarżący domagał się uchylenia w całości wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, ewentualnie o uchylenie w całości wyroku oraz punktu 2 decyzji SKO i punktu 2 poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania /art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 105 k.p.a./ oraz naruszenie prawa materialnego /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./ przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 7b ust. 2 w zw. z art. 7c u.p.d.g., przez przyjęcie że nie ma podstawy do dokonania wpisu zgodnie z wnioskiem skarżącego. Zdaniem skarżącego wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania nie rozstrzyga sprawy co do meritum, a jedynie kończy sprawę pod względem formalnym. Takie rozstrzygnięcie jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy nie istnieje przedmiot postępowania regulowany postanowieniami norm prawa, albo nie ma podmiotu, w stosunku do którego nie można byłoby określić administracyjnie konkretnych praw i obowiązków. W ocenie skarżącego organ administracji nie jest uprawniony do oceny jakie rozstrzygnięcie jest korzystniejsze dla niego i nie zgadza się z twierdzeniem organu, że wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie jest dla skarżącego rozstrzygnięciem niekorzystnym. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie winna zapaść decyzja o odmowie wpisu a nie o umorzeniu postępowania, gdyby przyjąć wersję mniej korzystną rozstrzygnięcia merytorycznego. Odmowa wpisu oznacza stwierdzenie przez organ ewidencyjny brak obowiązku zgłoszenia, niemniej jednak wpisanie do ewidencji zgłoszonej w uwagach nie jest sprzeczne z określeniem przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, o której mowa w art. 7b ust. 2 pkt 3 u.p.d.g., ponieważ mieściła się ona w systemie działów tej klasyfikacji i nie zawiera mylących informacji. Rozpatrując skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie zasądzając jednocześnie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 370 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie podzielił argumentacji, iż zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania określone w art. 105 § 1 k.p.a. Sąd wskazał na przepisy u.p.d.g., a w szczególności art. 7d ust. 1 zdanie 2 i art. 7b ust. 1-3 oraz art. 7c, które winny być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie wskazując, że organ ewidencyjny odmawia wpisu innych zmian na podstawie art. 7c w/w ustawy w formie decyzji administracyjnej, nawet jeżeli nie są one wymagane łub nie muszą być do ewidencji wpisywane. Zatem przyjęcie koncepcji bezprzedmiotowości postępowania przez organy orzekające w sprawie oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny, jest błędne. Sąd wskazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonanie legalności decyzji organów obu instancji w świetle przepisów art. 7d ust. 1 zdanie 2 i art. 7b ust. 1-3 oraz art. 7c ustawy o prowadzeniu działalności gospodarczej i wydania stosownego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269, z 2002 roku) sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, z 2002 roku) zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem ,gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem legalności w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2005 roku uchylająca decyzję Burmistrza z dnia [...] maja 2005 roku w przedmiocie dokonania zmiany wpisu w zaświadczeniu w pkt 5 dotyczącego oznaczenia przedmiotu działalności i umarzająca postępowanie w tym zakresie, oraz utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję o umorzeniu postępowania co do zamieszczenia oznaczenia czasookresu prowadzenia tej działalności. Zaskarżona decyzja była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 1 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 781/05 oddalił skargę. Opisany wyrok WSA zaskarżony został skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 31 stycznia 2007 r. sygn. akt II GSK 254/06 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia Sądowi Wojewódzkiemu w Rzeszowie. W argumentach uzasadnienia wyroku NSA wyraził pogląd, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia bezprzedmiotowości postępowania skoro w piśmiennictwie przyjmuje się również, że organ ewidencyjny odmawia wpisu innych danych i ich zmian na podstawie art. 7c w formie decyzji administracyjnej nawet jeżeli nie są one wymagane lub nie muszą być do ewidencji wpisywane z powołaniem się na komentarz C. Kosikowskiego do ustawy Prawo o działalności gospodarczej. Zgodnie z treścią przepisu art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, przy uwzględnieniu poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 254/06 i po przesądzeniu przez ten Sąd braku podstaw do umorzenia postępowania – Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy jest niekwestionowany, natomiast spór między organami orzekającymi w sprawie, a skarżącym dotyczy interpretacji przepisów prawa materialnego, w tym przypadku przepisów art. 7b ust. 1 – 3, art. 7c ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. z 1999 r. Nr 101 poz. 1178 ze zm.). Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a w zw. z art. 7b ust. 2 i art. 7c ustawy z dnia 19.11.1999 r. Prawo działalności gospodarczej /Dz. U. 101, póz. 1178, ze zm./, nazwana dalej ustawą . Zgodnie z przepisami powołanej ustawy ewidencję działalności gospodarczej prowadzi gmina właściwa dla miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej / art. 7 a ust.1 zd. 1/. Prowadzenie ewidencji dokonuje się poprzez dokonywanie określonego wpisu w ewidencji. Skarżący domaga się dokonania zmiany wpisu w ewidencji działalności gospodarczej poprzez dokonanie zapisu co do czasokresu prowadzenia tej działalności. Zgodnie z art.7d ustawy przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego i prawnego odnoszące się do przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalności gospodarczej w zakresie danych zawartych w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 7 b ust.2 , powstałe po dniu dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian. Do zgłoszenia zmian stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 b ust. 1-3 oraz art. 7 c. Materiał aktowy wskazuje, że organy orzekające w sprawie nie dokonały jego analizy w oparciu o wskazane przepisy ustawy naruszając tym samym przepisy postępowania administracyjnego / art. 7 , art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a. , których naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Po ponownym rozpoznaniu sprawy, przyjmując interpretację przepisu art. 7c wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ dokona analizy materiału dowodowego w sprawie i w oparciu o w/w przepisy w zależności od poczynionych ustaleń wyda stosowną decyzję merytoryczną. Ocena materiału dowodowego i wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia merytorycznego powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy P.p.s.a. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 wymienionej ustawy.