II SA/Rz 255/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej D. H. koszty postępowania sądowego w kwocie 500,- zł /słownie: pięćset złotych/. II SA/Rz 255/08 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołań Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr 23 w J., J. i K.K., Z. i M.M. i E.P. od decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...]r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego czterokondygnacyjnego dobudowywanego do istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalizowanego na działce sąsiedniej nr 2899/2 obr. 4, budowie drogi wewnętrznej, muru oporowego i zjazdu indywidualnego z włączeniem do drogi publicznej ulicy G. na działkach nr: 2899/3, 2899/16 i 2899/17 położoną w obr. nr 4 miasta J. - postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że J.B. i P.C. wnieśli do Burmistrza Miasta J. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego czterokondygnacyjnego w granicach terenu obejmującego działki nr: 2899/3, 2899/16, 2899/17 położone w obrębie nr 4 Miasta J., dojazdu do projektowanego budynku wielorodzinnego z drogi publicznej stanowiącej ulicę G. poprzez działki nr: 2898/2, 2899/15, a także dojścia pieszego przewidzianego z drogi publicznej przez działki nr: 2898/2, 2899/13 położone w obr. 4 Miasta J. Wraz z wnioskiem przedłożono koncepcję przedsięwzięcia wraz z opisem technicznym, projekt zagospodarowania terenu, kopie mapy ewidencyjnej gruntów z zaznaczoną granica terenu objętego wnioskiem oraz wypis z rejestru gruntów. Burmistrz Miasta J. pismem z dnia [...]r. zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu. Do planowanej inwestycji zastrzeżenia wnieśli: Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w J. przy ul. P. 21, J. i J.K.; Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w J. przy ul. P. 23, Z.M., M.M., E.P., Spółdzielnia Mieszkaniowa Budowlanych w J. Nie wyrazili oni zgody na realizacje przedsięwzięcia. Wskazali na warunki terenowe i negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na budynki sąsiednie. Miasto J. nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwałą z dnia [...] r. nr [...] zostało uchwalone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy miejskiej J. W rozpoznawanej sprawie Burmistrz Miasta J. dokonał analizy zabudowy i zagospodarowania terenu, i uznał, że zaproponowane przedsięwzięcie jest spójne z kierunkami przyjętymi w studium oraz przepisami szczególnymi. Uprawniony architekt J.S. sporządził projekt decyzji. Zamierzenie inwestycyjne zostało pozytywnie uzgodnione przez Starostę J. - postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], oraz przez Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg - postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Burmistrz Miasta J. ustalił warunki lokalizacyjne dla wnioskowanej inwestycji. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że spełnia wymogi ustawowe i zostało pozytywnie zaopiniowane. Odwołanie od tej decyzji wnieśli: Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w J. przy ul. P. 23. Nie wyraził on zgody na realizacje przedsięwzięcia i wskazał na brak możliwości realizacji inwestycji w zastanych warunkach terenowych, J. i K.K., którzy zarzucili naruszenia prawa własności oraz Z. i M.M., a także M.P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdziło, że zamierzenie inwestycyjne jest planowane na działce nr 2899/3, która jest zabudowana budynkiem kotłowni, a także na działkach nr 2899/16, 2899/17, które są wolne od zabudowy. Na działkach sąsiednich nr 2899/1 i 2899/4, które są dostępne z tej samej drogi publicznej znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne. Teren inwestycyjny ma dostęp do drogi publicznej, a Powiatowy Zarząd Dróg w J. uzgodnił budowę zjazdu indywidualnego z drogi oznaczonej jako działka nr 2906 poprzez budowę drogi wewnętrznej przez działki nr 2899/16 i 2899/17. Uznano, że istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla realizacji inwestycji. Została potwierdzona możliwość włączenia inwestycji do istniejącej sieci. Działki nr 2899/3 i 2899/16 są sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny budowlane, a działka nr 2899/17 jako pastwisko "PS IV" o pow. 0,0321 ha. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało je za niezasadne. Wskazało, że kwestie własnościowe nie są rozważane na etapie postępowania inwestycyjnego, bowiem zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja lokalizacyjna nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Organ wyjaśnił, że decyzja lokalizacyjna nie upoważnia wnioskodawcy do rozpoczęcia budowy, lecz jest jej zapowiedzią. Określa jedynie warunki jakie inwestor musi spełniać na etapie postępowania o pozwolenie na budowę, które dopiero dają podstawę do realizacji zamierzenia. Na etapie postępowania o pozwolenia na budowę strony będą mogły uczestniczyć, składać wnioski i środki odwoławcze. Podkreślono, że w zasadzie wszelkie zamierzenia inwestycyjne wiążą się z różnym stopniem utrudnień dla mieszkańców. Jednakże nie może to powodować zaprzestania inwestowania. W warunkach realizacyjnych zostały określone wymagania jakie musi spełnić inwestor przy realizacji zamierzenia i nie mogą być one zmienione przez organ administracji budowlanej. Dodatkowo w pkt 5. warunków realizacyjnych zastrzeżono, że planowana inwestycja nie może być źródłem uciążliwości. Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana po spełnieniu przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy. Jednym z tych warunków jest zasada dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego oraz ustalenia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. W myśl art. 2 pkt 1 ustawy ład przestrzenny jest to takie ukształtowanie przestrzeni, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Nowa zabudowa w sąsiedztwie zabudowanej już działki musi odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Dlatego też organ przy wydawaniu warunków zabudowy musi uwzględnić wskazane wyżej okoliczności. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w § 3 ust. 1 i 2 organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy jak i granice obszaru analizowanego na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W dalszej kolejności warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną - § 9 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego i prawidłowo uznał, że dla planowanej inwestycji istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy. Organ II instancji powołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.07.2005r. sygn. akt IV SA/Wa 713/05, w którym wyrażono pogląd, że "kwestie immisyjne (oddziaływania terenu inwestycyjnego na grunty sąsiednie) nie mogą być przesłankami orzekania przez organy administracji w przedmiocie warunków zabudowy. Kwestie dostępu światła do zabudowań sąsiednich, z punktu widzenia minimalnych wymagań określonych normatywnie warunkami technicznymi dla budynków, są badane na etapie odrębnego postępowania administracyjnego związanego z koniecznością uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Natomiast ewentualne spory powstałe na gruncie roszczeń, którego źródłem jest czynność o charakterze cywilnoprawnym, mogą być rozstrzygane wyłącznie przez sądy powszechne". Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła D.H. domagając się jej uchylenia oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazała, że: 1. Kotłownia i przyległy do niej teren był integralną częścią bloku nr 23, razem budowana, za jednym PT i pozwoleniem na budowę. Tereny sąsiednie tego bloku miały służyć tylko i wyłącznie posadowieniu bloku, uzbrojeniu terenu w niezbędne sieci i instalacje infrastruktury oraz zagospodarowaniu przestrzennym zapewniającym funkcjonalność i estetykę budynku. 2. Gdy zostały realizowane kolejne bloki mieszkalne kotłownia stała się źródłem zasilania w ciepło tych budynków i stała się kotłownią osiedlową. Zbycie mieszkań przez P.B.O. spółkę z o.o. w S. i ich wykup przez mieszkańców z przynależną każdemu mieszkaniu częścią ułamkową terenu nie uwzględniał terenu pod kotłownią i placem składowym opału. PBO S. eksploatowało kotłownię do czasu zużycia kotłów. Następnie wspólnoty mieszkaniowe zamontowały w zarządzanych przez siebie budynkach piecyki dwufunkcyjne w mieszkaniach, a w bloku nr 23 wybudowano kotłownię gazową. Została ona wybudowana na terenie wydzierżawionym od byłego właściciela PBO S. z zabezpieczeniem umową notarialną. Teren ten został przez syndyka masy upadłościowej PBU w S. zbyty na rzecz inwestorów planowanej inwestycji. Jednakże prawo to jest obarczone obciążeniami natury rzeczowej - teren bez drogi dojazdowej, zabudowany czynną kotłownią gazową oraz obciążeniami natury prawnej. Blok mieszkalny nr 23 został wybudowany na terenie przewidzianym pod zabudowę mieszkaniową i budowa już wówczas powodowała duże kłopoty z uwagi na szczupłość terenu. Toczyły się sprawy sporne z tytułu nieodzownego zajęcia /wykupu/ terenu od sąsiada dla sprostania wymogów minimalnych warunków realizacji budowy. W wyniku budowy tego budynku zostały wyczerpane założenia MPO bo teren został "dopuszczalnie i optymalnie" zagospodarowany docelowo. Stwierdzono, że subiektywne podejście do tematu zaprezentował zarówno organ jak i sporządzający projekt. Dotyczy to m.in. proponowanego rozwiązania drogi dojazdowej bo przy zachowaniu ustawowych spadków przy istniejącej konfiguracji terenu i przy proponowanej lokalizacji budynku trudne będzie uzyskanie prawidłowej rzędnej wylotu drogi. Nadzór budowlany powinien eliminować warunki techniczne, których spełnienie wymagać może "karkołomnych i niedorzecznych" rozwiązań projektowych. Dodatkowo wskazano w skardze: * na brak możliwości budowy ze względu na nienormatywną wielkość terenu i jego specyficznym położeniem wykluczającym możliwość poszerzenia ze względu na wysoką skarpę, * teren po budowie bloku mieszkalnego nr 23 został wykorzystany maksymalnie zgodnie z ówczesnym MPO - pod względem zabudowy stanowił integralną całość funkcjonalną związaną z budynkiem- nie ma możliwości od nowa wydzielenia terenu budowy, * teren posiada obciążenia natury rzeczowej i prawnej - brak drogi dojazdowej, na terenie funkcjonuje czynna kotłownia, * budowa kolidowała by technicznie z budynkiem nr 23 naruszając bezpośrednio warunki jego posadowienia i groziła by katastrofą budowlaną, * lokalizacja bloku mieszkalnego na skarpie, która samoistnie ulega dewastacji /usuwa się/jest dla budowy i użytkowania budynku sama w sobie zagrożeniem, * budowa grozi naruszeniem dóbr osobistych członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. P. 23 - drogi dojazdowej i istniejącego zagospodarowania terenu. Zastrzeżono, że nie zgadzają się oni z budową a także na ustanowienie drogi koniecznej, * Kolegium "stoi" za organami administracyjnymi wydającymi wadliwe decyzje i nie uwzględniające podstawowych norm współżycia społecznego. Zarzucono naruszenie norm współżycia społecznego poprzez złamanie normy mieszkaniowej dla osiedla - nadmierne zagęszczenie - osiedle nie może pełnić roli getta zabudowanego nieracjonalnie i zagęszczonego ponad wszelką miarę mieszkańcami. Zakłócenie istniejącej komunikacji wewnętrznej, a także nie uwzględnienie w sprawie opinii społecznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi i powtórzyło argumentację zamieszczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej uczestnik A.W. przychylił się do skargi i w związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...]r. Dodał, że planowany budynek ma być dostawiony do ściany budynku wielorodzinnego nr 23, w którym to budynku znajduje się jego lokal mieszkalny. Nadmienił, że jest przewodniczącym Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr 23. Wyjaśnił, że mieszkanie skarżącej jest na 2-gim piętrze budynku nr 23 i w klatce przylegającej do ściany, do której ma być dobudowany projektowany budynek wielorodzinny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, także z przyczyn uwzględnionych przez Sąd z urzędu. I. W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia kwestia czy skarżąca Da.H. posiada legitymację do wniesienia skargi we własnym imieniu. Skarga, opatrzona datą 4.02.2008 r., została wniesiona przez kilkanaście osób, działających we własnym imieniu, którzy są członkami Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr 23 w J. przy ul. P. 23. Jest to tzw. duża wspólnota mieszkaniowa, o jakiej mowa w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali /Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903, ze zm./. Za skarżącą D.H. wpis od skargi w kwocie 500 zł uiścił Zarząd w/w Wspólnoty Mieszkaniowej /k. 51 i 62 akt sądowych/. W orzecznictwie, jak również w literaturze, przyjmuje się, że opłata sądowa należna od wnoszącego pismo może być wniesiona skutecznie przez osobę trzecią, w tym także przez uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego /por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12.04.1995 r., III CZP 40/95 – OSNC nr 7-8/1995, poz. 113 oraz postanowienie SN z dnia 2.12.1999 r., III RN 106/99, OSNAPiUS Nr 22, poz. 805 oraz Stefan Babiarz, Bogusław Dauter i Małgorzata Niezgódka-Medek – Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Wyd. Lexis-Nexis, W-wa 2007 r., Wydanie 1, str. 165/. Pozostali skarżący wpisów od skargi nie uiścili i w związku z tym Sąd postanowieniem z dnia 26.09.2008 r. – odrzucił skargi tych skarżących /k. 64 akt sądowych/. Powołane postanowienie jest prawomocne. Z art. 21 ust. 1 powołanej już ustawy o własności lokali wynika, że zarząd wspólnoty mieszkaniowej kieruje sprawami wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Posiada zdolność sądową, co wynika także z art. 6 wymienionej ustawy. Przywołane przepisy mogą prima facie prowadzić do wniosku, że członkowie dużej wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym mogą być reprezentowani tylko przez wspólnotę mieszkaniową. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24.03.2000 r., sygn. akt IV SA 1940/99 – Wspólnota 2000 r., nr 41, str. 51 przyjął, iż taka konkluzja jest tylko regułą, bo ze względów szczególnie uzasadnionych /np. znaczne zbliżenie projektowanego budynku o ściany budynku mieszkalnego od strony okien/ nie jest wykluczony udział w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym obok zarządu wspólnoty także poszczególnych właścicieli odrębnych lokali mieszkalnych. Przedstawione zapatrywanie recypował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 1.12.2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 725/05 /LEX nr 196276/ i stwierdził, że jeśli członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona w postępowaniu administracyjnym lub sądowoadministracyjnym i tym samym może być legitymowany do wniesienia skargi na wydaną w sprawie decyzję administracyjną. Z wyjaśnień złożonych na rozprawie sądowej przez uczestnika A.W. /przewodniczący Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr 23/ wynika, że planowany budynek mieszkalny wielorodzinny ma być dobudowany do ściany budynku nr 23, zaś lokal mieszkalny skarżącej D.H. znajduje się na II piętrze i w klatce przylegającej do ściany, do której ma być dobudowany projektowany budynek. Takie położenie lokalu mieszkalnego skarżącej stwarza dla niej niekorzystne skutki w okresie budowy, a nawet niebezpieczeństwo obsunięcia się ściany w trakcie wykopów. Z podanych względów Sąd in merito przyjął, iż skarżąca posiada własny interes prawny /wynikający z prawa własności do lokalu i z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym gruntu, na którym budynek nr 23 jest posadowiony/, zatem jest legitymowana do wniesienia skargi /art. 50 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm., nazwanej dalej skrótem P.p.s.a./. Skargę wniosła w ustawowym terminie /5.02.2008 r. data nadania do SKO/, zaś zaskarżoną decyzję doręczono członkom Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr 23 w dniu 7.01.2008 r. II. Druga kwestia wymagająca eksplikacji dotyczy P.B.O. spółki z o.o. w S., która była stroną w postępowaniu administracyjnym i uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego. z odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego /z rejestru przedsiębiorców/ z dnia 27.11.2008 r. wynika, że wymieniona Spółka po ukończeniu postępowania upadłościowego /obejmującego likwidację majątku/ została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego /sygn. akt RZ XII Ns – Rej. KRS/11480/08/74 Sądu Rejonowego, XII Wydziału Gospodarczego w R. k. 122 akt sądowych/. Wpis o wykreśleniu wskazanej Spółki z KRS-u stał się prawomocny w dniu 17.12.2008 r. /potwierdzenie przez Sąd Rejonowy w R. daty uprawomocnienia się tego wpisu/. Wykreślenie spółki z o.o. z rejestru przedsiębiorców pociąga za sobą ustanie osoby prawnej, czyli w tym przypadku P.b.O. spółka z o.o. w S. utraciła byt prawny w dniu 17.12.2008 r., czyli od tej daty nie istnieje /por. art. 272 Kodeksu spółek handlowych/ i tym samym przestała być uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego/. III. Stan faktyczny sprawy, wynikający z akt administracyjnych przedstawia się następująco: W dniu 9.02.2007 r. wpłynął do Burmistrza Miasta J. wniosek J.B. i P.C. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: Budynek mieszkalny wielorodzinny 4-kondygnacyjny z garażami w części podziemnej, dobudowany do istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego 5-kondygnacyjnego na działkach nr, nr 2899/3, 2899/16 i 2899/17 położonych w J. przy ul. P. Ponadto we wniosku podano, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej ul. G. przez działki nr 2898/2 i 2899/15. Dojście piesze przez działkę nr 2899/13. Po wszczęciu postępowania administracyjnego /k. 11 akt adm. I instancji/, wnioskodawcy częściowo zmienili koncepcję zagospodarowani działek nr, nr 2899/3, 2899/16 i 2899/17 w ten sposób, że dojazd do budynku będzie realizowany projektowanym zjazdem "D" z ul. G. i wobec tego przewidziana jest niwelacja terenu w istniejącej skarpie. Dojście piesze od strony północnej przez działki nr, nr 2898/2 i 2899/3 /k. 53 i 58 akt adm. I instancji/. Ten stan rzeczy ilustruje projekt zagospodarowania terenu /k. 60 akt adm. I instancji/. Projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządził architekt J.S. – uprawniony do sporządzania projektów w zakresie architektury wszelkich obiektów budowlanych /nr uprawnienia 52/84/ i członek Okręgowej Izby Architektów /k. 59 akt adm. I instancji/. Postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...] Powiatowy Zarząd Dróg w J. pozytywnie uzgodnił projekt decyzji w zakresie włączenia działek nr 2899/3, 2899/16 i 2899/17 do drogi powiatowej ul. G. nr 1736 R /dz. ewid. Nr 2906/ poprzez projektowany zjazd indywidualny i jednocześnie określił wymogi techniczne zjazdu /k. 67 akt adm. I instancji/. Starosta J. postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...]pozytywnie uzgodnił projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i podał, że działki nr, nr 2899/3, 2899/16 i 2899/17 są sklasyfikowane w oparcie ewidencji jako pastwiska trwałe Ps VI i tereny mieszkaniowe – B, nie będące w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych – gruntami rolnymi /k. 68 akt adm. I instancji/. Na obu postanowieniach nie ma adnotacji, że są to postanowienia ostateczne. W rubryce otrzymują, wymieniono tylko wnioskodawców. Z pism Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w J. spółki z o.o. z dnia 5.06.2007 r. i Z. Korporacji Energetycznej S.A. – Rejonowego Zakładu Energetycznego w J. z dnia 13.06.2007 r. wynika, że istnieje możliwość podłączenia projektowanego budynku do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, jak również dostawy energii elektrycznej /k. 55 i 56 akt adm. I instancji/. Analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm., dalej w skrócie p.z.p. – opracował z upoważnienia Burmistrza Naczelnik Wydziału Gospodarki przestrzennej i Ochrony Środowiska, Przyrody i Ochrony Zabytków J.Ś. /k. 102 akt adm. I instancji/. W analizie tej między innymi podano, że obszar analizowany został wyznaczony na załączniku graficznym rzeczonej analizy. W konkluzji analizy skonstatowano, że jest możliwie ustalenie warunków zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem, zaś lokalizacja inwestycji na wskazanym terenie spełnia wymogi zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 p.z.p. Decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia [...] r., Nr [...] zawiera załącznik graficzny /k. 100-101 akt adm. I instancji/. Wnioskodawcy są właścicielami działki nr 2899/16 i każdemu właścicielowi tej działki przysługuje służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr 2898 szlakiem o szerokości 3,5 m /akt notarialny nr rep. [...] z dnia 25.10.2006 r., sporządzony przez notariusza A.M. k. 49 akt adm. I instancji/. Wnioskodawcy są współużytkownikami wieczystymi działki nr 2899/13 i nr 2899/15 /akt notarialny nr rep[...]z dnia 23.05.2007 r. sporządzony przez notariusza A.M. – Kancelaria Notarialna w J. IV. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm./ i art. 184 Konstytucji RP – wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt administracyjny pod względem zgodności z prawem procesowym i materialnym. Zakres kontroli określają art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. Pierwszy stanowi, iż Sąd nie jest związany granicami skargi /zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną/, a to oznacza, że ma obowiązek brać pod uwagę naruszenia prawa, o jakich nie wspomniano w skardze. Drugi pozwala Sądowi skontrolować i zastosować środki przewidziane w P.p.s.a. w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy oprócz wnioskodawców są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której ma być umiejscowiona inwestycja oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na teren których rozciągać będzie się oddziaływanie inwestycji, której dotyczy postępowanie. Z art. 61 § 4 k.p.a. wynika, że na organie właściwym w sprawie spoczywa obowiązek ustalenia stron postępowania i powiadomienia ich o wszczęciu postępowania administracyjnego. Z zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 23.03.2007 r. /k. 11 akt adm. I instancji/ wynika, że stronami postępowania administracyjnego m. innymi byli: Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku Wielorodzinnego Nr 23 przy ulicy P. w J., Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku Wielorodzinnego przy ul. P. nr 21, D.K. i R.L.. Na marginesie należy nadmienić, że organ I instancji zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie skierował do Zarządów w/w Wspólnot Mieszkaniowych, lecz doręczał je na adresy poszczególnych członków Zarządów. Tak samo postąpił organ odwoławczy. D.K. /zam. J., Osiedle J. 5/38 k. 118 akt adm. I instancji/, nie doręczono decyzji organu I instancji z dnia 31.08.2007 r. z adnotacją poczty "adresatka zmarła". Nie doręczono skutecznie tej decyzji także R.L. /Z., ul. P. 27/, gdyż na dowodzie potwierdzenia odbioru, nie ma wzmianki, że w oddawczej skrzynce pocztowej, lub na drzwiach mieszkania adresatki pozostawiono zawiadomienie o pozostawieniu pisma w określonym urzędzie pocztowym wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie określonym przez art. 44 § 2 k.p.a. art. 119 akt adm. I instancji/. Do wymienionych stron organ I instancji nie wysłał zawiadomień o wniesionych odwołaniach – art. 131 k.p.a. /k. 126, 127-135 akt adm. I instancji/. Art. 131 k.p.a. zmierza do realizacji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym /art. 10 § 1 k.p.a./, zaś konkretnym celem tego przepisu jest umożliwienie stronom postępowania zapoznanie się z odwołaniem /odwołaniami/ i wypowiedzenie się co do jego treści. Organ I instancji, zawiadomił strony o przekazaniu odwołań organowi odwoławczemu /art. 133 k.p.a./, ale zawiadomienia tego nie doręczono D.K. z adnotacją "adresatka zmarła". Organ odwoławczy przy badaniu akt organu I instancji powinien zwrócić uwagę na wskazaną adnotację i ustalić czy wymienione zdarzenie sygnalizowane przez pocztę zaistniało i w zależności od tego powinien podjąć stosowne środki procesowe. Pod uzasadnieniem zaskarżonej decyzji w rubryce otrzymują jest wymieniona D.K., lecz nie ma dowodu, że decyzję do niej wysłano. Organ odwoławczy także nie zauważył, że zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona R.L. /k. 28 akt II instancji/. Druk potwierdzenia odbioru przesyłki, nie zawiera danych określonych w art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Brak zawiadomienia o jakim mowa w art. 44 § 2 k.p.a. czyni, że doręczenie zastępcze jest bezskuteczne. Wskazane uchybienia procesowe popełnione przez organy obu instancji spowodowały, że R.L. i prawdopodobnie następcy prawni D.K. zostali pozbawieni możliwości uczestnictwa w postępowaniu, skutkiem czego zaistniała podstawa do zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1b – P.p.s.a. Z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p. wynika, że właściwy organ wydaje decyzję o warunkach zabudowy po uprzednim uzgodnieniu projektu decyzji z określonymi w tym przepisie organami. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Z art. 106 § 2 k.p.a. wynika, że organ prowadzący sprawę główną jest zobowiązany do powiadomienia wszystkich stron o wystąpieniu do właściwego organu o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie właściwości organu współdziałającego. Na postanowienie organu współdziałającego przysługuje zażalenie, zatem decyzja o warunkach zabudowy może być wydana, gdy postanowienie organu współdziałającego jest ostateczne. Na postanowieniach uzgadniających wydanych przez Powiatowy Zarząd Dróg w J. i Starostę J. /k. 67 i 68 akt adm. I instancji/ nie ma adnotacji, że te postanowienia są ostateczne, na co nie zwrócił uwagi przede wszystkim organ odwoławczy, który na skutek wniesionych odwołań ponownie rozpatruje sprawę w granicach rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji. Sąd zasygnalizował poruszoną kwestię, gdyż zachodzi wątpliwość, czy de facto wskazane postanowienia są ostateczne, bo organ I instancji o wystąpieniach do organów uzgadniających powiadomił tylko wnioskodawców /k. 61 – 62, 65 i 66 akt adm. I instancji/. Z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/ wynika, że organ właściwy w sprawie warunków zabudowy ustala wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Sposób ustalania szerokości frontu działki określa § 6 powołanego rozporządzenia. W analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, podano jedynie, że obszar analizowany został wyznaczony na załączniku graficznym analizy. Istotnie obszar analizowany jest zaznaczony na załączniku graficznym decyzji organu I instancji /linie przerywane z kropkami, k. 103 akt adm. I instancji/. W decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...]r., Nr [...] podano, że szerokość elewacji frontowej budynku wynosi do około 25 m. W analizie, jak również w tej decyzji, nie ma natomiast wyjaśnienia w jaki sposób ustalono szerokość elewacji frontowej, a w szczególności nie podano, czy jest to szerokość bez tolerancji, czy z tolerancją do 20 %, czy też wyznaczono ją według kryterium określonego w § 6 ust. 2 rozporządzenia z 26.08.2003 r. Przytoczonej kwestii organ odwoławczy też nie wyjaśnił. Taki stan rzeczy uniemożliwia sprawdzenie, czy wyznaczony obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, co ma szczególne znaczenie w przedmiotowej sprawie, a to z racji zagęszczenia budownictwa wielorodzinnego na tym obszarze, co podnosili w toku postępowania administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa Budowlanych w J. oraz członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr 23 /k. 37 i 91 akt adm. I instancji/. Na marginesie trzeba dodać, że na terenie działek wnioskodawców znajduje się kotłownia centralnego ogrzewania zaopatrująca w ciepło istniejący budynek mieszkalny wielorodzinny nr 23 w J. Orzekające organy nie wyjaśniły czy usytuowanie budynku kotłowni może mieć znaczenie w sprawie warunków zabudowy, przede wszystkim w zakresie tzw. minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego. Wskazane uchybienia świadczą o naruszeniu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Z podanych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a, b i c, art. 135 P.p.s.a., Sąd skasował decyzje obu instancji. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Zasądzone koszty postępowania sądowego odnoszą się do uiszczonego wpisu od skargi /500 zł/. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić n/w wskazówki: 1) zwrócić się do właściwego urzędu stanu cywilnego o informację, a w razie potrzeby o nadesłanie odpisu skróconego aktu zgonu D.K. i na tej podstawie ustalić, czy zdarzenie sygnalizowane przez urząd pocztowy zaistniało, a jeżeli zaistniało w toku postępowania administracyjnego, to należy wezwać do udziału w sprawie jej następców prawnych, o jakich mowa w art. 30 § 4 i 5 k.p.a., a w przypadku trudności w ich ustaleniu lub wezwaniu do udziału w postępowaniu, organ zwróci się do sądu spadku o wyznaczenie kuratora spadku. Gdyby natomiast rzeczone zdarzenie nastąpiło przed wszczęciem postępowania administracyjnego, to wówczas stroną lub stronami postępowania powinny być /od samego początku/ osoby mające tytuł prawny do działki nr 2903 /w miejsce D.K./, 2) ustali, czy postanowienia wydane przez organy współdziałające są ostateczne, a jeżeli tak – dołączyć je z odpowiednią adnotacją do akt sprawy, 3) uzupełni analizę warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego podanym w rozważaniach Sądu oraz zbada, czy istniejący budynek kotłowni będzie miał wpływ na powierzchnię terenu "biologicznie czynnego" i czy nie powoduje przeszkody dojeździe do parkingu.