II SA/Rz 280/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z/s w [...] na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić P. sp. z o.o. z/s w [...] kwotę 200 zł /słownie: dwustu złotych/ tytułem wpisu od odrzuconej skargi. Wnioskiem z dnia 19 września 2014 r. P. sp. z o.o. z/s w [...] (Spółka), zwróciła się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego (piasku i żwiru) ze złoża "[...]" położonego w obrębie części działki nr 181/5 w [...], tj. przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W piśmie z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...], Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ustawy środowiskowej), warunków realizacji wskazanego wyżej przedsięwzięcia. Opisanym w sentencji postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., wydanym na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 7 ustawy środowiskowej oraz art. 106 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego (piasku i żwiru) ze złoża [...], położonego w obrębie części działki nr 181/5 w [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, P. sp. z o.o. – działająca za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika – r.pr. AS, wniosła stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, że sporne postanowienie zostało wydane na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy, skutkiem czego było naruszenie przepisów § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 w zw. z § 3 ust. 4 pkyt 1 i 2 uchwały nr XLVIII/998/14 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz naruszeniem art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowej wykładni przepisów ww. uchwały i stwierdzenie niedopuszczalności realizacji planowanego przedsięwzięcia z uwagi na negatywny wynik oceny oddziaływania na środowisko pomimo, że ocena ta jest w toku, a organem właściwym w sprawie określenia tej oceny w formie decyzji administracyjnej jest Wójt Gminy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku przyjęcia jej do rozpoznania – o oddalenie skargi. Organ podniósł, że co do zasady skargę można wnieść po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia, a w opisywanej sprawie skarżącej przysługiwać będzie prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...]. Stosownie zaś do art. 77 ust. 7 ustawy środowiskowej, do uzgodnień i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Okoliczności te zdaniem organu powodują, że wniesioną skargę uznać należy za niedopuszczalną, konsekwencją czego winno być jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst (Ppsa), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas skarga podlega odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa). Stosownie do treści art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa). Ponadto kontroli sadu administracyjnego podlegają postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, skargę Spółki uznać należało za niedopuszczalną. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na postanowienie o uzgodnieniu przez RDOŚ warunków realizacji przedsięwzięcia, wydane w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, stronie nie przysługuje zażalenie. Stanowi o tym wprost art. 77 ust 7 tej ustawy, w myśl którego do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 3, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 106 § 5 k.p.a., zgodnie z którym zajęcie stanowiska przez inny organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Z powyższego względu postanowienie wydane na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej nie stanowi również postanowienia kończącego postępowanie lub załatwiającego sprawę co do istoty. Postanowienie powyższe ma potencjalne znaczenie merytoryczne i wpływa na treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 80 w zw. z art. 71 ustawy środowiskowej, jednak nie oznacza to, że rozstrzyga sprawę co do istoty, nawet w części. Jest ono bowiem postanowieniem o charakterze uzgodnieniowym, a zatem wydanym w postępowaniu ściśle związanym z postępowaniem prowadzonym przez inny organ, które w świetle obowiązujących przepisów zostaje zakończone poprzez wydanie decyzji przy uwzględnieniu wyników uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ww. ustawy (art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 104 § 2 k.p.a.). Postanowienie to nie jest zatem postanowieniem, które w myśl art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa może być przedmiotem samoistnego zaskarżenia do sądu administracyjnego (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2014 r. II SA/Bk 365/14, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2013 r. II SA/Ol 1145/13, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2009 r. IV SA/Wa 1694/09). Z oczywistych względów zaskarżonego postanowienia nie sposób również zakwalifikować jako postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Wobec opisanych wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 i 3 Ppsa, odrzucił skargę jako niedopuszczalną z tego powodu, że przedmiot zaskarżenia nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Tego rodzaju postanowienie może być co najwyżej przedmiotem weryfikacji w ramach kontroli legalności decyzji, o której mowa w art. 80 w zw. z art. 71 ustawy środowiskowej. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.