II SA/Rz 330/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Rz 958/07 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - postanawia - odrzucić skargę. L. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tut. Sądu z dnia 18 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Rz 958/07. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Wspomnianym orzeczeniem z dnia 18 lipca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi A. S.A. Oddział w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchylił ją, jak też wyeliminował z obrotu prawnego poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2007r. znak: [...]. Powodem powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż przedmiotowe postępowanie administracyjne toczyło się bez ustalenia następców prawnych jednej z jego stron – B. K. (władającej jedną z nieruchomości sąsiednich w stosunku do tej, której dotyczyły decyzje organów obydwu instancji), która zmarła 30 czerwca 1982r. Zdaniem Sądu, brak udziału w postępowaniu następców prawnych wyżej wymienionej, bez ich winy stanowi o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i tym samym skutkować musi uchyleniem zapadłych w sprawie decyzji. We wskazanej na wstępie skardze L. W. podkreślił, iż jedyny spadkobierca B. K. – jej syn S. K. brał udział w postępowaniu przed organami administracji na każdym jego etapie. Skarżący dołączył oświadczenie datowane 6 kwietnia 2009r. podpisane przez S. K., w którym wyżej wymieniony stwierdził, że był skutecznie informowany o wszystkich czynnościach podejmowanych w toku przedmiotowego postępowania, zaś rozpoczęta na działce nr 2458 sąsiadującej z jego działką nr 2457 budowa domu, którego dotyczy sprawa "w żaden sposób nie naruszała i nie narusza jego interesu prawnego", w związku z czym nie czynił i nie zamierza czynić żadnych przeszkód w kontynuowaniu wspomnianej budowy. Celem zbadania terminowości przedmiotowej skargi wezwano skarżącego do podania dokładnej daty dowiedzenia się przez niego o fakcie śmierci B. K. oraz o tym, że S. K. jest jej jedynym spadkobiercą. Ponadto wezwano o wskazanie czy w momencie śmierci wyżej wymieniona zostawiła jako swoich spadkobierców męża, ewentualnie inne dzieci niż syna S., zaś jeśli osoby te nie żyją - o podanie daty ich śmierci. W odpowiedzi na powyższe L. W. oświadczył, że o śmierci B. K. dowiedział się w dniu kiedy ona nastąpiła, tj. 30 czerwca 1982r., zaś wiedzę o tym, iż S. K. to jedyny spadkobierca wyżej wymienionej uzyskał dnia 6 kwietnia 2009r. Skarżący podał, że drugi syn B. i W. K. – A. zmarł w dniu 10 listopada 1974r., natomiast W. K. również nie żyje, jednak skarżący nie zna daty jego śmierci. Sąd uzyskał informację, iż W. K. zmarł 16 października 1988r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd obowiązany jest do sprawdzenia czy skarga została złożona w ustawowym terminie. W przypadku skargi o wznowienie postępowania sądowego termin ten określa art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. Stanowi on, iż przedmiotową skargę należy wnieść w ciągu trzech miesięcy, liczonych od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, zaś gdy podstawa tą jest pozbawienie możliwości działania lub też brak należytej reprezentacji termin ten liczy się od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Mając na uwadze treść skargi L. W. należy przyjąć, iż podstawą w oparciu o którą wyżej wymieniony wystąpił z żądaniem wznowienia postępowania o sygn. II SA/Rz 958/07 jest przesłanka określona w art. 273 § 2 p.p.s.a. Wedle tego przepisu można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wobec powyższego oraz w świetle powołanego art. 277 P.p.s.a. przewidziany tam trzymiesięczny termin do wniesienia wymienionej skargi należy liczyć od dnia dowiedzenia się przez składającego ją o podstawie wznowienia. W orzecznictwie podkreśla się, iż termin do złożenia skargi opartej na wykryciu nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych (art. 273 § 2 P.p.s.a.) biegnie od dnia, w którym strona w sposób wiarygodny dowiedziała się o ich istnieniu i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy (np. postanowienie SN z 25 stycznia 1967 r., II CZ 128/66 , OSPiKA 1968, nr 9, poz. 198). Oznacza to, że początkiem biegu terminu nie jest dzień, w którym strona po raz pierwszy powzięła ogólnikową wiadomość o możliwości istnienia nowych faktów lub dowodów, lecz ten, w którym upewniła się, że istnieją one rzeczywiście i że mogłyby wpłynąć na wynik konkretnej sprawy. Odnosząc powyższe do realiów sprawy Sąd stwierdza, że skarga L. W. jest spóźniona. Jak już wyżej podniesiono skarżący domaga się wznowienia postępowania sądowego sygn. akt II SA/Rz 958/07 twierdząc, iż okoliczność w oparciu o którą Sąd uchylił tak skarżone, jak i poprzedzające go rozstrzygnięcie w rzeczywistości nie miała miejsca, bowiem S. K. – jedyny spadkobierca B. K., której przysługiwał przymiot strony postępowania brał realny w nim udział, poprzez odbiór wszelkiej korespondencji kierowanej do matki. Podstawowe zatem znaczenie dla ustalenia tego czy niniejszą skargę złożono w ustawowym terminie ma odpowiedź na pytanie dotyczące daty dowiedzenia się przez L. W. o tym, iż tylko S. K. jest następcą prawnym B. K. Datę tę należy jednocześnie wiązać z pojawieniem się u skarżącego świadomości o wpływie powyższej okoliczności na rozstrzygnięcie sprawy. Jak wynika z akt sądowych sprawy II SA/Rz 958/07, odpis zapadłego w niej dnia 18 lipca 2008r. wyroku wraz z jego uzasadnieniem doręczono L. W. 23 lipca 2008r. (do rąk dorosłego domownika wyżej wymienionego - siostry). Tak więc w tej ostatniej dacie skarżący miał możliwość powiązania faktu, iż S. K. to jedyny następca prawny B. K., z wpływem tej okoliczności na wynik sprawy. Od tego zatem dnia (23 lipca 2008r.) należy rozpocząć liczenie biegu terminu z art. 277 P.p.s.a., który bezskutecznie upłynął względem L. W. w dniu 23 października 2008r. Tymczasem niniejszą skargę złożono 21 kwietnia 2009r., a więc z ponad pięciomiesięcznym opóźnieniem. Nie można przy tym dać wiary oświadczeniu skarżącego, iż wiedzę odnośnie tego, że B. K. pozostawiła po sobie jako następcę tylko S. K. uzyskał on dopiero 6 kwietnia 2009r. Jak bowiem wynika z ustaleń Sądu mąż B. K. – W. zmarł 16 października 1988r., zaś syn A. zmarł dnia 10 listopada 1974r. W dniu, kiedy L. W. otrzymał wyrok z uzasadnieniem w sprawie sygn. akt II SA/Rz 958/07 (23 lipca 2008r.) musiał on więc zdawać sobie sprawę z konsekwencji, jakie okoliczność w postaci śmierci następców B. K. i pozostawienia przez nią po sobie jedynie syna S. ma dla rozstrzygnięcia sprawy. Z przytoczonych wyżej przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 277 P.p.s.a.