II SA/Rz 333/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Tomasz Smoleń NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 68 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90 poz. 593 ze zm.), § 5, 6 i 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie świadczeń socjalno - bytowych dla żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 87, poz. 565 ze zm.) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206 poz. 1367 ze zm.), § 6 i 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 122, poz. 786) oraz § 24 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie urlopów żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 2 poz. 9 ze zm.) decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego (dalej WszW) z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień /dalej WKU/ z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w sprawie zwrotu kosztów dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wnioskiem z dnia 7 czerwca 2010 r. - doprecyzowanym pismem z dnia 16 czerwca 2010 r. - mjr Z. W. zwrócił się do WKU o: 1. zwrot kosztów przejazdu z C. do J. w związku z odwołaniem z dodatkowego urlopu wypoczynkowego, 2. zwrot kosztów dojazdów z miejsca czasowego zamieszkania w C. do miejsca pełnienia służby w J. od dnia 15 lutego 2010 r., 3. zwrot kosztów przejazdu z miejsca stałego zameldowania w P. do miejsca pełnienia służby w J. od dnia 1 stycznia 2010 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], WKU odmówił wnioskodawcy zwrotu kosztów przejazdu z C. do J. w związku z odwołaniem z dodatkowego urlopu wypoczynkowego, odmówił zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca czasowego zamieszkania w C. do miejsca pełnienia służby w J. oraz odmówił zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca stałego zameldowania w P. do miejsca pełnienia służby w J. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. W. wskazując, że miejscem jego zamieszkania jest C. Podniósł, że urlop wypoczynkowy uległ przerwaniu ze względu na konieczność wyjazdu z C. dzień wcześniej, wobec trudnych warunków panujących na drodze. Szef WSzW decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że miejscem zamieszkania wnioskodawcy jest P., stanowiący miejscowość pobliską w rozumieniu ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpatrzeniu skargi Z. W., wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 986/10 uchylił decyzję Szefa WSW z dnia [...] sierpnia 2010 r. uznając, że organ rozpatrujący sprawę powinien uwzględnić definicję "zamieszkania" określoną w ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej oraz przeprowadzić postępowanie w celu ustalenia, czy miejscem zamieszkania skarżącego jest C., czy P. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Szef WSW decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję WKU z dnia [...] czerwca 2010 r. wskazując, że Z. W. przebywał na dodatkowym urlopie wypoczynkowym w dniach od 2 do 4 czerwca 2010 r., zaś w dniu 5 czerwca 2010 r. od godz. 19.00 miał pełnić dyżur w składzie zespołu operacyjnego w związku z zaistniałą sytuacją powodziową. Wobec tego dzień 5 czerwca 2010 r. nie był dla niego jako żołnierza dniem realizacji urlopu, ale dniem dodatkowo wolnym od służby. W ocenie organu w dniu takim jak sobota, urlop żołnierzowi nie mógłby zostać udzielony ze względu na zapis art. 61 ust. 1 i 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym otrzymują oni corocznie urlop wypoczynkowy w wymiarze 26 dni roboczych, którymi są wszystkie dni, z wyjątkiem niedziel i świąt oraz dodatkowych dni wolnych od służby określonych w rozporządzeniu. Tym samym wyznaczenie żołnierzowi dyżuru w sobotę nie wiązało się z wstrzymaniem ani odwołaniem z urlopu wypoczynkowego, a udział w dyżurze Zespołu Operacyjnego w dniu 5 czerwca 2010 r. wynikał z pełnienia funkcji Szefa I zmiany. Odnosząc się z kolei do żądania zwrotu kosztów dojazdu Szef WSzW wskazał na dokonane w sprawie ustalenia przemawiające za tym, że wnioskodawca w okresie od 1 stycznia do 31 lipca 2010 r. przebywał i korzystał z lokalu mieszkalnego położonego w P. Przy takim ustaleniu miejsce zamieszkania mieściło się w definicji "miejscowości pobliskiej" w rozumieniu przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i nie uprawniało Z. W. do żądania zwrotu kosztów codziennych dojazdów miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem. Dodatkowo Szef WSzW naprowadził, że przy przyjęciu codziennych dojazdów z C. do J., przy uwzględnieniu jazdy samochodem i odległości między tymi miejscowościami wynoszącej 147 km, wnioskodawca spędzałby w podróży codziennie 5 godzin, a koszt samego paliwa zamknąłby się kwotą ok. 2.000 zł. Przy tych wielkościach zasady doświadczenia życiowego wskazują, że mało realne są codzienne dojazdy z C. do J., a tylko takie uprawniają do ich zwrotu. Także powyższa decyzja Szefa WSzW z dnia [...] kwietnia 2011 r. w wyniku skargi Z. W. została uchylona przez WSA w Rzeszowie (wyrok z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 547/11). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd powołał się na zawarty już we wcześniejszym wyroku pogląd co do prawidłowości stanowiska organów, iż w związku z odwołaniem z dodatkowego urlopu wypoczynkowego skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów przejazdu. Z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w/z z art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa ze względu na wnioskowy charakter sprawy i treść żądania wiązało się jednak dokonane w decyzji ograniczenie w czasie, tj. od 1 stycznia do 31 lipca 2010 r. żądanie zwrotu kosztów przejazdu. Sąd wskazał, że w złożonym przez siebie wniosku Z. W. domagając się zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby wskazał tylko datę początkową przyznania tych kosztów, tj. 1 stycznia 2010 r. Mając na uwadze treść tego wniosku - z uwagi na uwzględnienie wcześniejszej jego skargi - obowiązkiem organu odwoławczego było więc ponowne rozpoznanie sprawy w całokształcie okoliczności faktycznych obejmujących okres od 1 stycznia 2010 r. do daty podjętego przez niego rozstrzygnięcia, tj. [...] kwietnia 2011 r. W kontekście powyższego Sąd nakazał uwzględnić te uwagi organowi odwoławczemu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy i objąć decyzją okres od daty początkowej wskazanej we wniosku do dnia wydania decyzji w trybie odwoławczym, co związane jest z wymogiem poczynienia dalszych ustaleń faktycznych dotyczących miejsca zamieszkania skarżącego na przestrzeni całego okresu objętego podejmowanym rozstrzygnięciem. W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania Z. W. od decyzji WKU z dnia [...] czerwca 2010 r., Szef WSzW opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. kolejny raz utrzymał ją w mocy. W jej uzasadnieniu wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy przemawia za uznaniem, że w okresie za który domaga się zwrotu kosztów przejazdu, Z. W. zamieszkiwał w P., przy ul. L. Miejscowość ta spełnia cechy zamieszkiwania określone w art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, bowiem wnioskodawca realizował w niej zarówno pobyt, jak i korzystanie z położonego w niej lokalu mieszkalnego. Za lokal ten uiszczane były opłaty za energię elektryczną, pod jego adresem odbierał korespondencję (dot. to także jego żony), korzystał w P. z opieki lekarskiej, rozliczał się z urzędem skarbowym (kwoty rachunków za energię elektryczną zużywaną w gospodarstwie w C. zdaniem organu nie stanowią dowodu na zamieszkiwanie wnioskodawcy w tej miejscowości, gdyż mogą być związane z przebywaniem w tym miejscu także innych osób, w tym korzystających z noclegów w ramach prowadzonego tam gospodarstwa agroturystycznego). Adres w P. został przez niego podany także dla potrzeb realizacji akcji kurierskiej organów administracji państwowej. Ponadto dopiero 14 kwietnia 2011 r. wnioskodawca złożył oświadczenie dla celów gotowości bojowej, że zamieszkuje w C. Pod adresem w P. wnioskodawca zameldowany był na pobyt stały do dnia 25 sierpnia 2010 r. (w tym czasie C. była adresem jego pobytu czasowego). Zebrane w sprawie dowody świadczą jednak o tym, że pomimo zameldowania się na pobyt stały w C. od miesiąca sierpnia 2010 r., lokal mieszkalny położony w P. nie utracił cech zamieszkiwania związanych z przebywaniem i korzystaniem z niego. Tym samym zasadność żądania zwrotu kosztów codziennych dojazdów z P. do J. należy rozstrzygnąć na gruncie § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie świadczeń socjalno - bytowych dla żołnierzy zawodowych w związku z art. 68 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Prawo do zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli zamieszkuje poza miejscem pełnienia służby w miejscowości, która nie jest miejscowością pobliską w rozumieniu ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (...). Na podstawie tej ustawy, do dnia 30 czerwca 2010 r. pod pojęciem miejscowości pobliskiej należało rozumieć miejscowość, której granice administracyjne znajdują się w linii prostej w odległości nie większej niż 30 km od granic administracyjnych miejscowości, w której żołnierz służby stałej zajmuje stanowisko służbowe; odległość pomiędzy P. a J. nie przekracza tej odległości, a zatem żołnierz zamieszkuje w miejscowości pobliskiej w rozumieniu przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji. Od 1 lipca 2010 r. miejscowością pobliską jest taka, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza zgodnie z rozkładem jazdy 2 godzin w obie strony; wg analizy czasu przejazdu pociągów na trasie J. – P. i z powrotem, w żadnym przypadku nie przekracza on tego czasu, a zatem również nie są spełnione przesłanki do zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Ponieważ z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że miejscem zamieszkania wnioskodawcy jest P., organ odwoławczy nie dokonywał dalszych ustaleń dotyczących czasu przejazdu z C. Niezależnie od aspektu zamieszkiwania Z. W. w miejscowości pobliskiej, organ II Instancji nawiązał do wynikającego z przepisów kryterium codzienności dojazdów. Przyjmując odległość z C. do J. ok. 147 km w jedna stronę, uznał, że codziennie ten dojazd zajmował by mu ok. 5 godzin, co mając na uwadze czas realizacji obowiązków służbowych (7.30 - 15.30) oraz obowiązki związane z prowadzeniem działalności rolniczej jest praktycznie niemożliwe i to niezależnie od związanych z tym kosztów dojazdu wyliczonych wg ceny paliwa na ok. 2000 zł. miesięcznie. Przemawia to przeciwko uznaniu zasadności żądania wnioskodawcy co do zwrotu kosztów codziennych dojazdów. Decyzję Szefa WSzW z dnia [...] stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył Z. W. wskazując na nienależyte w jego ocenie wykonywanie zadań przez ten organ, skutkujące przedstawianiem dowodów niezgodnych z prawdą i utrudnianie rozwiązania sprawy zmierzającej do ustalenia zasadności jego żądania w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnia służby. Jednocześnie na podstawie § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie świadczeń socjalno - bytowych dla żołnierzy zawodowych wniósł o zapłatę kwoty 14 346 zł. Skarżący zwrócił się także o wydanie mu z akt sprawy wnioskowanych na wcześniejszym etapie postępowania odpisów (dowodów). W obszernym uzasadnieniu skargi Z. W. wywiódł, że stałym miejscem jego zamieszkania jest miejscowość C., gdzie prowadzi gospodarstwo wymagające jego fizycznej obecności. Lokal mieszkalny w P. wykorzystuje okazjonalnie i wbrew twierdzeniu organu, z podatków rozlicza się w Urzędzie Skarbowym w L. Przedstawił także sposób wyliczenia w/w kwoty 14 346 zł., jako sumy wydatków na bilety miesięczne na odcinkach C. – S. (PKS), S. – P. (PKS) oraz P. – J. (PKP) w łącznej wysokości 797 zł. pomnożonej przez okres 18 miesięcy. W odpowiedzi na skargę Szef WSzW wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - określanej dalej jako P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd z urzędu bierze pod uwagę wszystkie naruszenia prawa, a nie tylko te wymienione w skardze. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatniej ze wskazanych ustaw. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 Kpa lub innych przepisach. W rozpatrywanej sprawie Sąd opisanych powyżej wad i uchybień względem zaskarżonej decyzji nie stwierdził. Przedmiotem sądowej kontroli pozostaje decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], odmawiającą mjr Z. W. zwrotu kosztów przejazdu z C. do J. w związku z odwołaniem z dodatkowego urlopu wypoczynkowego, zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca czasowego zamieszkania w C. do miejsca pełnienia służby w J. oraz zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca stałego zameldowania w P. do miejsca pełnienia służby w J. Ponieważ w sprawie na wcześniejszym etapie postępowania dwukrotne wyrokował WSA w Rzeszowie uchylając zaskarżone decyzje Szefa WSzW z dnia [...] sierpnia 2010 r. i [...] kwietnia 2011 r., dodatkowego zwrócenia uwagi wymaga treść art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W tym zakresie, jak już wskazano w wyroku z dnia 13 października 2011 r. lI SA/Rz 547/11, wiążące jest stanowisko Sądu przedstawione w pierwotnym wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r. II SA/Rz 986/10, prawomocnie przesądzające, że w związku z treścią § 24 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie urlopów żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 2 poz. 9 ze zm.) skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów przejazdu z C. do J. spowodowanych odwołaniem z dodatkowego urlopu wypoczynkowego (korzystał on z dodatkowego urlopu wypoczynkowego w okresie od 2 do 4 czerwca 2010 r. i w jego ostatnim dniu został poinformowany o dyżurze jaki miał pełnić w dniu 5 czerwca 2010 r. od godziny 19). Kwestią zasadniczą mającą decydujące znaczenie dla oceny zasadności żądania skarżącego i prawidłowości zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie (wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] czerwca 2010 r.) była wskazywana przez Sąd konieczność poczynienia przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych co do miejsca zamieszkania skarżącego na przestrzeni całego okresu objętego rozstrzygnięciem. Dla całościowego prawidłowego załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem Z. W. niezbędne było więc ustalenie rzeczywistego miejsca jego zamieszkania w podlegającym analizie okresie, postrzeganego przez pryzmat pełnionej przez niego zawodowej służby wojskowej. Ocena przeprowadzonego przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego i dokonanych na jego podstawie ustaleń stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji nakazuje uznać ją za zgodną z przepisami prawa. Materialnoprawną podstawą orzekania przez organy administracji w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wraz z wydanymi na ich podstawie przepisami wykonawczymi. Zgodnie z art. 68 ust. 2 pierwszej z powołanych ustaw, żołnierzowi zawodowemu zamieszkującemu poza miejscem pełnienia służby w miejscowości, która nie jest miejscowością pobliską w rozumieniu ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (...), przysługuje prawo do zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem. Miejscowością pobliską, zgodnie z art. 1a pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...) - w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2010 r. - jest miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza zgodnie z rozkładem jazdy dwóch godzin, w obie strony łącznie z przesiadkami, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania, zaś przez zamieszkiwanie - zgodnie z pkt 5 tego artykułu - należy rozumieć przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego. W rozpoznawanej sprawie rozbieżności - rzutujące na realizację żądań skarżącego co do zwrotu kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby - wywołuje kwestia, którą z miejscowości (P. czy C.) należy uznać za faktyczne miejsce jego zamieszkania. W ocenie Sądu przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe jednoznacznie wskazuje, że kryterium to w odniesieniu do skarżącego aż do dnia złożenia oświadczenia dla potrzeb zapewnienia gotowości bojowej o zamieszkiwaniu w C. (14 kwiecień 2011 r.) spełniał P., gdzie jak wynika z akt sprawy zamieszkiwał, spędzał większość czasu i koncentrował swoje bieżące czynności życiowe, w tym odbiór korespondencji, korzystanie z opieki zdrowotnej, dojeżdżanie do pracy; w ocenie Sądu jednoznacznie wypełniało to wskazaną w art. 1a ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu (...) definicję zamieszkiwania. W tym mieście był także początkowo zameldowany na pobyt stały (z datą 25 sierpnia 2010 r. - a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji i pierwszej decyzji przez organ odwoławczy - zmienił miejsce stałego zameldowania na C., pow. [...], które do tej pory było wskazywane jako adres pobytu tymczasowego). Zdaniem Sądu, niezależnie od podnoszonych w niniejszej sprawie przez skarżącego i organ okoliczności dotyczących jego zamieszkiwania, zameldowania, rozliczeń podatkowych, korzystania z opieki zdrowotnej, dojazdów i opłacania rachunków za położone P. mieszkanie i nieruchomość w C., należy podkreślić, że powołany wyżej art. 68 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wyraźnie wiąże prawo do zwrotu kosztów codziennych dojazdów do miejsca pełnienia służby i z powrotem z miejscem zamieszkania żołnierza, które nie musi być tożsame z miejscem zameldowania. Rozróżnienie to jest o tyle istotne, że przepisy służbowe również wymagały od skarżącego w związaniu z zajmowanym przez niego stanowiskiem podania adresu przebywania, pod którym będzie on dostępny w razie alarmu i braku możliwości telefonicznego kontaktu z nim (jak już wskazano, adres w P. został przez niego zdezaktualizowany dopiero 14 kwietnia 2011 r.). Mało prawdopodobne jest, aby skarżący z uwagi na pełnioną funkcję oraz rangę zajmowanego stanowiska i związaną z nim odpowiedzialność nie zdawał sobie konsekwencji, jak ważne jest z punktu widzenia pełnionych przez niego obowiązków podanie rzeczywistego adresu swojego zamieszkania i by poprzez utrzymywanie fikcji w tym zakresie narażał się na odpowiedzialność dyscyplinarną. Jak słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji Szef WSzW, wobec regularnego ponoszenia opłat za mieszkanie w P., kwoty rachunków za energię elektryczną zużywaną w gospodarstwie w C. nie mogą stanowić decydującego dowodu na zamieszkiwanie tam wnioskodawcy, gdyż w tym czasie mogły tam przebyć jeszcze inne osoby, mogły one też wiązać się z okresowym przebywaniem tam samego skarżącego i członków jego rodziny (obowiązek opłacanie tych rachunków tak w odniesieniu do mieszkania w P. jak i nieruchomości w C. należy w analizowanej sytuacji raczej wiązać z przysługującym Z. W. w stosunku do nich prawem własności). Nie kwestionując w całości twierdzeń skarżącego wskazujących na jego równoczesną aktywność życiową w miejscowości C. wynikającą z wybudowania tam budynku mieszkalnego i gospodarczego (świadczy o tym zalegająca w aktach sprawy kserokopia potwierdzenia dokonanego w dniu 13 marca 2009 r. w PINB [...] zakończenia budowy), należy jednak stwierdzić, że nie miała ona charakteru dominującego względem faktycznego zamieszkiwania w P. Jak zostało to wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przeciwko takiemu uznaniu świadczy przede wszystkim odległość, czas oraz koszty, jakie codziennie na pokonanie łącznej trasy prawie 300 km musiałby przeznaczyć skarżący, pracując co do zasady w godz. 7.30. - 15.30. Trudno byłoby uznać takie postępowanie za racjonalne w sytuacji, gdy dysponował on własnym lokalem mieszkalnym "w miejscowości pobliskiej", a tym bardziej trudno dać wiarę jego twierdzeniom, że przy codziennych czasochłonnych dojazdach z C. do J. i z powrotem, w jakikolwiek sposób zajmował się jeszcze bieżącym prowadzeniem gospodarstwa rolnego i agroturystyki, gdyż z uwagi na czas pełnienia służby i zakres obowiązków z pewnością nie byłby w stanie temu podołać. W kontekście okoliczności sprawy i zasad doświadczenia życiowego, oświadczenie wnioskodawcy (pismo z dnia 18 marca 2011 r.), wg którego na trasie C. – J. przemieszcza się niejednokrotnie wieczorem lub w soboty rano, korzystając z lokalu mieszkalnego w P. należy interpretować w ten sposób, że w dniach służby poza czasem pracy przebywał w P., natomiast dni wolne od niej oraz inne dłuższe przerwy spowodowane np. urlopem czy kłopotami zdrowotnymi spędzał w C., gdzie czynił starania mające dopiero na celu stworzenie na przyszłość warunków do przeniesienia tam swojego centrum życiowego. To, że akurat 4 czerwca 2010 r. przebywając w C. i korzystając z dodatkowego urlopu wypoczynkowego został poinformowany o dyżurze jaki miał pełnić w dniu następnym (nie objętym urlopem), w żadnej mierze nie przesądza, że tam znajdowało się jego centrum życiowe i może z tego faktu wywodzić dla siebie określone uprawnienia. W ocenie Sądu, przeprowadzone przez organy administracji postępowanie dowodowe nie wykazało, że pobyty skarżącego w lokalu mieszkalnym w P. miał charakter wyłącznie okazjonalny. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja co do nieracjonalności codziennych dojazdów skarżącego z C. do J. jawi się jako spójna i logiczna oraz zgodna z regulującymi tę materię przepisami prawa. Od osób tej rangi co skarżący, pełniących odpowiedzialne funkcje należy oczekiwać praktyczności działania i jeżeli chodzi o czas i koszty dojazdów do miejsca pełnienia służby, w jego przypadku w okresie wynikającym z wniosku bez wątpienia spełniało je miejsce zamieszkania w P. Zwrócenia uwagi wymaga, że skarżący tak na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowego domagając się uznania jego prawa do zwrotu kosztów przejazdu nie uprawdopodobnił, że przejazdy te faktycznie codziennie w dniach pracy wykonywał. Niezależnie od treści § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie świadczeń socjalno - bytowych dla żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym zwrot kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem ustala się w formie ryczałtu miesięcznego w wysokości 75 % ceny imiennego biletu miesięcznego określonego w cenniku biletów środków komunikacji publicznej, brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek oświadczenia skarżącego odnoszącego się do tego, jakim środkiem transportu te przejazdy wykonywał (prywatnym samochodem, czy też korzystając z transportu publicznego) i jakie faktyczne koszty w związku z tym poniósł. Nie zostało to również przez niego w żaden sposób wykazane, np. poprzez przedłożenie imiennych biletów miesięcznych (ich miesięczna wysokość wg wyliczenia skarżącego to suma ok. 1060 zł.), czy rachunków za zakup paliwa w przypadku korzystania z prywatnego pojazdu (wg wyliczenia organu, w skali miesiąca ich kwota praktycznie nie mogła być niższa niż 2 tys. zł.). Abstrahując od kosztów dojazdu, z rodzajem środka transportu z jakiego miałby korzystać skarżący ściśle związany jest czas przejazdu. Skarżący nawet nie uprawdopodobnił, w jakich godzinach realizował dojazdy do pracy i z powrotem; zawarte w zaskarżonej decyzji wyliczenie organu, że codziennie ten dojazd zajmowałby mu ok. 5 godzin (tj. 2,5 godziny w jedną stronę) odnoszone jest do czasu przejazdu samochodem osobowym (pokrywa się to z oświadczeniem skarżącego złożonym 14 kwietnia 2011 r. dot. zmiany adresu przebywania dla potrzeb gotowości bojowej, iż czas przejazdu z C. do J. ok. 2 g 25 min pozwala na utrzymanie tej gotowości). Bez wątpienia czas codziennego przejazdu środkami komunikacji publicznej przy uwzględnieniu przesiadek byłby na trasie C. – S., S. – P., P. – J. oraz z powrotem znacznie dłuższy, co tym bardziej przemawia przeciwko uznaniu twierdzeń skarżącego co do ich codziennego wykonywania i wysuwanych na tej podstawie żądań finansowych. W świetle powyższego zaskarżona decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego oraz poprzedzająca ją decyzja Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] czerwca 2010 r. nie narusza prawa, a Sąd podziela zawarte w nich stanowisko co do braku po stronie skarżącego prawa do realizacji dochodzonych kosztów przejazdu. Sąd z uwagi na brak merytorycznego związku z przedmiotem zaskarżenia nie zajmował się zawartym w skardze wnioskiem Z. W. o wydanie mu z akt sprawy wnioskowanych na wcześniejszym etapie postępowania odpisów (dowodów). Mając powyższe na uwadze, wniesioną skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. należało oddalić.