II SA/Rz 337/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Ewa Partyka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Krośnie na uchwałę Rady Miasta Krosna z dnia 29 września 2017 r. nr XLIX/1039/2017 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie -skargę oddala- Przedmiotem skargi Prokuratora Rejonowego w Krośnie jest uchwała Rady Miasta Krosna z dnia 29 września 2017 r. nr XLIX/1039/2017 w sprawie ustalenia obowiązujących w 2018 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu. Zaskarżona uchwała został podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualny t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506, dalej "Ugn") w związku z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (aktualny t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 511, dalej "Usp"), art. 130 a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (aktualny t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, dalej "P.r.d.") i obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772). W skardze na powołaną wyżej uchwałę Prokurator zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 130a ust. 6 P.r.d. poprzez wykroczenie przy podejmowaniu uchwały poza delegację ustawową zawartą w tym przepisie. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że w § 2 zaskarżonej uchwały określono wysokość opłaty należnej w razie odstąpienia od usunięcia pojazdów, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdów wygenerowało koszty. Opłata w § 2 pkt 1 uchwały zostanie nałożona już w sytuacji, gdy doszło do rozpoczęcia czynności dojazdu do pojazdu mającego być usuniętym, mimo że sama czynność załadunku pojazdu nie została jeszcze rozpoczęta (wobec wspomnianego odstąpienia od usunięcia). Natomiast w § 2 pkt 2 uchwały określono wysokość opłaty należnej po rozpoczęciu procesu załadunku pojazdu. Takie uregulowania wykraczają poza delegację ustawową, bowiem sam wyjazd holownika do wykonania zleconej usługi nie jest jednoznaczny z wygenerowaniem kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a P.r.d. Ocena taka wynika również z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Bd 791/17. W toku kontroli Prezydent Miasta Krosna potwierdził takie stanowisko Prokuratora wskazując dodatkowo, że w 2018 r. nie wystąpiły żadne przypadki pobierania opłat na podstawie tego przepisu, natomiast z uwagi na bliski koniec okresu obowiązywania przedmiotowej uchwały i uchwalenie już uchwały na rok kolejny, pozbawionej wskazanej wady, nie jest niezbędne uchylanie uchwały zaskarżanej. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie zaskarżenia albo o stwierdzenie jej wydania w tym zakresie z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krosna wniosła oddalenie skargi w całości. W jej ocenie przyjęte w § 2 zapisy są zgodne z obowiązującymi przepisami art. 130a ust. 6 P.r.d.. Zgodnie z tym przepisem rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Uchwalona w § 2 wysokość kosztów w przypadku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu jest niższa od ustalonych maksymalnych stawek za odholowanie, oprócz tego przewidziana była wyłącznie w przypadku rozpoczęcia czynności dojazdu przez podmiot wyznaczony do usunięcia pojazdu, a nie za samo przygotowanie do wyjazdu. Bezsprzeczne jest, że rozpoczęcie dojazdu, t.j. przebycie pojazdem holującym określonego odcinka drogi powoduje poniesienie kosztów eksploatacji pojazdu, w tym paliwa, jak też koszty osobowe zatrudnienia kierowcy pojazdu. Ustalenie wysokości tych kosztów przyjęto zakładając proporcjonalne obciążenie kosztami w stosunku do zaawansowania podjętej czynności ustalając 50 % opłaty w przypadku wykonania połowy czynności obejmującej usunięcie pojazdu, to jest w przypadku przebycia drogi holownika do miejsca zdarzenia i rozpoczęcia załadunku pojazdu. Jest to zdaniem Organu wymierne wyliczenie ponoszonych kosztów. Równocześnie ustalono opłatę w wysokości 30% w przypadku rozpoczęcia czynności dojazdu przez podmiot, co jest zasadne ze względu na ponoszone faktyczne koszty dojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, będące aktami prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W orzecznictwie przyjmuje się, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały mogą być tylko istotne naruszenia prawa, a mamy z nimi do czynienia gdy akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem ustrojowym, procesowym lub materialnym. Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta Krosna z dnia 29 września 2017 r. nr XLIX/1039/2017 w sprawie ustalenia obowiązujących w 2018 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowi art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, wg którego rada powiatu biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 – 2 oraz koszty usunięcia i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu ustala corocznie w drodze uchwały wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a". Z brzmienia tego przepisu wynika, iż przedmiotem uchwały powinny by dwie kwestie, a mianowicie wysokość opłat pobieranych w przypadku gdy pojazd zostanie usunięty oraz wysokość kosztów w przypadku gdy od usunięcia pojazdu odstąpiono. Już sama terminologia użyta przez ustawodawcę "opłaty" i "koszty" wskazuje, że uchwała winna przewidywać również kwestię odpłatności z rozróżnieniem tych dwóch sytuacji. Ustawodawca wskazując na konieczność uwzględnienia kryterium sprawnej realizacji zadań, o których mowa w art. 130a ust. 1 – 2 ustawy, pozostawił organom samorządu powiatu pewien luz decyzyjny. W zakresie tego kryterium mieszczą się różne inne koszty ponoszone przez powiat, które współkształtują określane przez rade opłaty. W przypadku gdy odstąpiono od usunięcia pojazdu a to wygenerowało koszty, co taką przesłankę przewiduje art. 130a ust. 2a – prawidłowo w uchwale przewidziano również ich wysokość. Wobec tego zaskarżona uchwała reguluje sytuacje przewidziane w art. 130a ust. 6 i nie został przekroczony określony w nim zakres. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.