II SA/Rz 381/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], którą wymierzono B. B. - prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" B. B. - karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [....] o nr [...], poza kasynem gry. Nie zgadzając się z powyższą decyzją B. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji, zawnioskowała o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, do czasu rozpoznania skargi. Uzasadniając ten wniosek podała, że w sprawie zachodzi wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez stronę skarżącą i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji organu I i II instancji, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącej. Jako okoliczności uzasadniające wniosek B. B. wskazała na wysokość strat poniesionych przez nią w latach 2013 i 2014 – odpowiednio 54.686,06 zł oraz 44.823,24 zł. Podkreśliła, że posiada jedno dziecko obecnie uczące się w klasie maturalnej, które utrzymuje wraz z mężem, z tytułu zatrudnienia pobiera wynagrodzenie wynoszące 1.750 zł brutto. W jej ocenie na skutek egzekucji nałożonej kary pieniężnej może zostać "pozbawiona środków do życia", tym bardziej, że kara stanowi około 923% jej wynagrodzenia. Wnioskodawczyni przedłożyła odpisy zeznań podatkowych za lata 2013 i 2014 oraz wyciąg z rachunku bankowego skarżącej jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...] – B. B." za okres 1 listopada 2015 r. do 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do niego. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji wydanych w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r., sygn. I FZ 317/10, egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Sama tylko możliwość wdrożenia w przyszłości postępowania egzekucyjnego także nie uzasadnia udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. II FZ 580/15). Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej żądania. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wskazywane przez skarżącą przesłanki "utrata płynności finansowej" i "pozbawienie skarżącej środków do życia", nie mogą być uznane za odpowiadające ustawowym przesłankom. Nie wykazano, aby dobrowolne lub przymusowe wykonanie przez skarżącą decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł mogło doprowadzić do wyrządzenia szkody, która nie będzie mogła zostać wyrównana przez późniejszy zwrot uiszczonej przymusowo lub dobrowolnie kwoty, albo mogło spowodować takie skutki prawne lub faktyczne, które będą nieodwracalne albo trudne do odwrócenia, to znaczy nie będzie możliwości przywrócenia stanu istniejącego przed wykonaniem decyzji. Strona nie przedstawiła wszystkich dokumentów obrazujących aktualną kondycję finansową, aktualny stan majątkowy jej i męża. Nadto na podstawie przedłożonych dokumentów Sąd nie jest w stanie dokonać oceny powodów z jakich nastąpiło, wskazywane przez stronę, "pogorszenie lub utrata płynności finansowej". Nie jest bowiem wykluczone, że taka "utrata" już nastąpiła. Wnioskodawczyni przedłożyła jedynie wyciąg bankowy z jej rachunku (jako prowadzącej działalność gospodarczą). Nie wyjaśniła natomiast jaka jest aktualnie jej sytuacja majątkowa i finansowa oraz innych osób ponoszących razem z nią odpowiedzialność za zobowiązania wynikające z wydanych decyzji. Na podstawie przedstawionej przez wnioskodawczynię argumentacji jak i dokumentów zalegających w aktach sprawy nie było możliwe ustalenie jakie negatywne skutki z wykonania decyzji, mogą dla niej wyniknąć. Brak pełnych i wiarygodnych danych uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy strona rzeczywiście nie dysponuje środkami uniemożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Końcowo wyjaśnić należy, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.