II SA/Rz 399/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi D. M. i R. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej operat I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących D. M. i R. M. /solidarnie/ kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 399/09 Uzasadnienie Przedmiotem skargi D. i R. M. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej w skrócie WINGK) wydana w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej zatwierdzającej operat opisowo-kartograficzny modernizacji ewidencji gruntów. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym: Starosta Rz. decyzją z [...].02.2003 r. nr [...] zatwierdził operat opisowo-kartograficzny modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków wsi D., gmina D.. R. M. zakwestionował powyższą decyzję wywodząc, że spowodowała ona zmianę powierzchni i granic pomiędzy należącą do niego działką nr 1201 a drogą gminną nr 1226/1. W wyniku działania strony zapadło szereg orzeczeń organów administracyjnych, a to Starosty Rz. i WINGiK. Rozpoznając skargę R. M. i D. M. wyrokiem z 27.06.2007 r. II SA/Rz 318/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej w skrócie: WSA) w Rzeszowie uchylił decyzję WINGiK z [...].03.2007 r., poprzedzającą ją decyzję Starosty Rz. z [...].01.2001 r. oraz postanowienie tego ostatniego organu z 30.08.2006 r. W motywach tego prawomocnego wyroku zalecono, aby wezwać strony do precyzyjnego określenia żądania oraz trybu prowadzenia postępowania. Po wyjaśnieniu, że strony domagają się wznowienia postępowania modernizacyjnego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14.06.1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) Starosta Rz. postanowieniem z [...].03.2008 r. wznowił postępowanie zakończone własną, źródłową decyzją z [...].02.2003 r., zaś decyzją z [...].04.2008 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji własnej z [...].02.2003 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 49 k.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej strony mogą być zawiadamiane nie tylko w formie indywidualnego doręczenia, ale również przez obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia. W przekonaniu organu, takimi przepisami szczególnymi jest rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454, zwane dalej Regib). Starosta wskazał, ze zgodnie z przepisami Regib o podejmowanych czynnościach w przedmiocie zatwierdzenia operatu ewidencji gruntów i budynków stosowne ogłoszenia ukazywały się na tablicy ogłoszeń wsi D., w siedzibie starostwa oraz w dodatku lokalnym "Gazety Wyborczej". Samą decyzję zatwierdzającą operat opisowo-kartograficzny modernizacji ewidencji gruntów wywieszono na okres 14 dni do publicznej wiadomości w dniu 3.03.2003 r. na tablicy ogłoszeń wsi D. i w Starostwie Powiatowym w Rz. To, w ocenie organu I instancji oznacza, że wnioskodawcy wznowienia zostali powiadomieni ze skutkiem prawnym o wydanej decyzji. Odwołując się od tej decyzji D. M. i R. M. wnieśli o jej zmianę względnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie: - art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 22 ustawy z 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 240 z 2005 r., poz. 2027 ze zm., zwana dalej Upgik) przez zatwierdzenie operatu opisowo-kartograficznego modernizacji gruntów odnośnie do działek nr 1201 i 1226/1 w D., - art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji źródłowej, mimo że odwołujący się nie brali udziału z własnej winy w postępowaniu, a nadto po wydaniu decyzji zatwierdzającej operat ujawniły się nowe istotne dowody, wskazujące na wadliwość pierwotnego rozstrzygnięcia, - art. 39 w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że odwołujący się zostali w sposób prawidłowy poinformowani o wszczęciu postępowania administracyjnego i wydanych w jego toku decyzji. Uzasadniając odwołanie strony wskazały, że odstępstwa od trybu doręczeń pism procesowych zawartego w art. 39 k.p.a. mogą mieć charakter wyjątkowy i winny znajdować wyraz w normie rangi ustawowej, z tej przyczyn powoływanie się przez starostę na przepisy Regib odnośnie do szczególnego trybu zawiadamiania o wydanej decyzji nie jest trafne. Ponadto § 40 ust. 2 Regib nakazuje doręczenie właścicielom nieruchomości pism w podstawowy sposób, a jedynie akcesoryjnie pozwala na zawiadamianie o czynnościach organów geodezyjnych w inny sposób. Odwołujący się wskazali, że zamieszkują w innym województwie, przez co nie mogli zapoznać się z ogłoszeniem prasowym w lokalnej gazecie. W aspekcie naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazano na ustalenia zawarte w mapie uzupełniającej sporządzonej w dniu 18.12.2006 r. Rozpoznając to odwołanie WINGiK decyzją z [...].06.2008 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty Rz. z [...].04.2008 r. i umorzył postępowanie prowadzone przed tym organem. Organ odwoławczy powołując się na dyspozycję art. 146 § 1 k.p.a. wywiódł, że w sprawie istnieje przesłanka ograniczająca możliwość uchylenia we wznowionym postępowaniu źródłowej decyzji ostatecznej, a to z tego powodu, że od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło ponad 5 lat. Wskazując na to, że decyzję źródłową ogłoszono [...].03.2003 r. starosta, zdaniem WINGiK, nie mógł w dniu 22.04.2008 r. orzekać merytorycznie. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do WSA w Rzeszowie R. M. i D. M., w wyniku jej rozpoznania prawomocnym wyrokiem z 21.11.2008 r. II SA/Rz 572/08 WSA w Rzeszowie uchylił decyzję organu II instancji z [...].06.2008 r. W uzasadnieniu Sąd dopatrzył się naruszenia art. 146 § 1 k.p.a. wskazując, że cyt. przepis nie eliminuje możliwości odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, a stanowisko organu o niemożliwości merytorycznego orzekania w sprawie o wznowienie postępowania w analizowanym przypadku jest sprzeczne z brzmieniem powołanego przepisu i jako takie nie zasługuje na aprobatę. We wskazaniach, co do dalszego toku postępowania zalecono, aby WINGiK dokonał oceny zasadności odwołania skarżących, mając na uwadze art. 151 k.p.a., w przypadku uznania, że odmowa uchylenia wcześniejszej decyzji jest uzasadniona Sąd zasugerował, aby w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy, w przypadku zasadności odwołania – stosownie do poczynionych ustaleń – wydać decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (za wyjątkiem możliwości umorzenia postępowania I instancji) lub przepis art. 138 § 1 k.p.a. Sąd zalecił, aby także pamiętać o brzmieniu "art. 152 § 2 k.p.a.". Rozpoznając ponownie odwołanie D. M. i R. M. od decyzji Starosty Rz. z [...].04.208 r. WINGiK decyzją z [...].03.2009 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu jej w mocy, powołując się w podstawie prawnej na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu zrekapitulowano wywody zawarte w wyroku II SA/Rz 572/08 (aczkolwiek błędnie przytoczono sygnaturę powyższego orzeczenia) oraz stan faktyczny sprawy. Analizując żądanie wniosku wszczynającego postępowanie wznowieniowe, opartego na dyspozycji art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ odwoławczy doszedł do przekonania, że nie jest ono zasadne. Szczegółowo wskazano na czynności procesowe Starosty Rz., które prowadził w 2002 r. czynności procesowe, a związane z modernizacją ewidencji gruntów wsi D. Wydaną decyzją w ocenie organu odwoławczego, zgodnie z § 42 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 Regib, organ I instancji rozpoznał zgłoszone zastrzeżenia i wnioski, a decyzja ta była wywieszona na tablicy ogłoszeń oraz podana do wiadomości w formie ogłoszenia prasowego. Z tej przyczyny odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej uznano za zgodną z prawem, co się zaś tyczy odrębnej podstawy wznowieniowej, opierającej się na dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to nie była ona przedmiotem uwagi organu I instancji, ponieważ postępowanie wznowieniowe zostało uruchomione wyłącznie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. R. M. i D. M. zaskarżyli tę ostatnią decyzję skargą sądowoadministracyjną zarzucając jej naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., art. 39 w zw. z art. 49 k.p.a., ponadto art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 22 Upgik, wnieśli o "zmianę zaskarżonej decyzji" i uchylenie decyzji Starosty Rz. z [...].04.2008 r. oraz z [...].02.2003 r. i "przywrócenie stanu sprzed modernizacji", a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżących decyzja WINGiK jest błędna, skarżący eksponują że sposób doręczenia decyzji unormowany jest przepisami k.p.a., a wyjątek od trybu doręczenia decyzji tam unormowany musi wynikać z przepisów rangi ustawowej. Zakwestionowano możliwość dokonywania zawiadamiania o wydanych orzeczeniach przez organy administracyjne na podstawie przepisów Regib, który to akt ma rangę podustawową. W ocenie skarżących rozporządzenie to także wyłącznie w sposób dodatkowy pozwala na ogłaszanie decyzji na tablicach ogłoszeń i w prasie lokalnej, zaś podstawowy sposób zawiadamiania o wydanych orzeczeniach to sposób "normalny". Skarżący zamieszkują w innym województwie, zatem nie mogli o treści wydanej źródłowej decyzji dowiedzieć się z prasy lokalnej, doręczane im zaś nakazy płatnicze do 2005 r. od posiadanej działki nie wskazywały, aby nastąpiła zmiana jej powierzchni. W ocenie skarżących organ bezzasadnie uchylił się od merytorycznego załatwienia sprawy przy uwzględnieniu normy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w aspekcie wykonanej dokumentacji geodezyjno-kartograficznej i nowej mapy uzupełniającej z 18.12.2006 r. Zarzucono błędne skupienie się wyłącznie na kwestiach formalnych, bez analizy i rozstrzygnięcia sprawy, zaś w sprawie ich zdaniem doszło do naruszenia prawa geodezyjnego, wykonano roboty ziemne koparką wyłącznie na odcinku działki skarżących, której powierzchnię pomniejszono. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając w odpowiedzi motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Raz jeszcze wyeksponowano, że źródłową decyzję podjęto w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy Regib, które przewidywało określony sposób zawiadamiania o wydawanych orzeczeniach w postaci ogłoszeń na tablicach ogłoszeń i w prasie lokalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona. Kontroli Sądu poddana jest decyzja WINGiK utrzymująca w mocy decyzję Starosty Rz., który orzekając w trybie wznowienia postępowania, odmówił uchylenia decyzji własnej z [...].02.2003 r. zatwierdzającej operat opisowo-kartograficzny modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków wsi D. Skarżący domagali się uchylenia źródłowej decyzji ostatecznej wskazując, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, w szczególności nie doręczono im tej decyzji. Orzekające w sprawie organy podkreślały, że modernizując operat ewidencji gruntów wsi D. Starosta Rz. stosował obowiązujący wówczas tryb unormowany przepisami Regib. W ocenie organu I instancji art. 49 k.p.a. zezwala zawiadamiać o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej nie tylko w formie indywidualnego doręczenia, ale także poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób, o ile przepis szczególny tak stanowi. W ocenie starosty przepisy Regib to właśnie przepisy szczególne w rozumieniu art. 49 k.p.a., na ich podstawie zawiadamiano strony postępowania modernizacyjnego w formie publicznych obwieszczeń na urzędowych tablicach ogłoszeniowych oraz w prasie lokalnej, także źródłowa decyzja została w ten sposób podana do publicznej wiadomości. W ocenie organu I instancji skarżący o toczącym się postępowaniu zostali powiadomieni w zgodzie z obowiązującymi wówczas przepisami i nie zachodziła przesłanka do wznowienia postępowania. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy. W ocenie Sądu pogląd ten nie zasługuje na aprobatę. Problematykę orzekania w sprawie zatwierdzania operatu ewidencyjnego w dacie wydania źródłowej decyzji Starosty Rz. z [...].02.2003 normował § 42 Regib. W myśl § 42 ust. 2 "Postępowanie administracyjne w sprawie założenia ewidencji gruntów i budynków kończy decyzja starosty w sprawie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego, która poza wymogami określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego powinna zawierać: 1) określenie sposobu i zakresu uwzględnionych uwag i zastrzeżeń zgłoszonych w trakcie wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego, 2) uzasadnienie stanowiska organu w sprawie uwag i zastrzeżeń nieuwzględnionych. Z kolei w myśl § 42 ust. 3 "Przed podjęciem decyzji, o której mowa w ust. 2, starosta zapewnia przeprowadzenie technicznej kontroli całości dokumentacji tworzącej operat ewidencji gruntów i budynków oraz umożliwia wszystkim zainteresowanym zapoznanie się ze sposobem rozpatrzenia zgłoszonych przez nich uwag i zastrzeżeń". Przepisy Regib w żadnym wypadku nie zawierały zatem normy, mającej charakter przepisu szczególnego, o jakim mowa w art. 49 k.p.a., a z którego można by wnioskować, że o decyzji w przedmiocie zatwierdzenia operatu ewidencji gruntów, strony postępowania administracyjnego miałaby być zawiadamiane w inny sposób, niż to przewiduje k.p.a., a to w postaci doręczenia decyzji na piśmie. Cyt. art. 49 k.p.a. stanowi, że "Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi: w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia". Wbrew wywodom skargi, cyt. przepis nie wymaga, aby przepis szczególny, o którym w nim mowa musiał mieć rangę przepisu ustawowego. Ustawodawca wyraźnie różnicuje w samym k.p.a. te przypadki, gdy wyjątki od zawartej w nim regulacji muszą wynikać z aktów rangi ustawowej (przykład: art. 17 pkt 1 k.p.a. – "Organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są: w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego – samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej") od sytuacji, gdy odesłanie to obejmuje "przepisy szczególne". W judykaturze także wyrażono stanowisko, iż dopuszczalna jest sytuacja, w której to właśnie w rozporządzeniu, jako akcie podustawowym, może znaleźć się norma, mająca charakter przepisu szczególnego, o jakim mowa w art. 49 k.p.a. (por. wyrok NSA z 14.03.2008 r. I OSK 400/07, niepubl.). W literaturze prawniczej wskazuje się, że art. 49 k.p.a. nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do stosowania doręczenia przez obwieszczenie (por. G. Łaszczyca, A. Matan: Doręczenie w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym, Zakamycze 1998, s. 184-185). Jednocześnie akcentuje się, że prawidłowe doręczenie adresatom pism urzędowych, zawierających oświadczenia organów państwowych, wiąże się integralnie z domniemaniem przyjęcia ich do wiadomości przez zainteresowanych. To z kolei warunkuje powstanie skutków prawnych, jakie mają nastąpić w wyniku wydanych decyzji (por. A. Korzeniowska-Polak: Problematyka doręczeń w przypadku wielości stron postępowania administracyjnego, "Państwo i Prawo" nr 8/2007, s. 74-75). K.p.a. jako podstawowy sposób doręczenia pisma, a w tym decyzji administracyjnej, określa jako doręczenie w miarę możności do rąk własnych adresata (por. art. 42-44 k.p.a.), inne dozwolone sposoby doręczenia pisma traktować należy jako wyjątki od reguły, a przepisy je przewidujące należy interpretować przy użyciu wykładni zawężającej. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że rolą organu I i II instancji było wskazanie takiej normy w przepisach Regib, z której można by wywodzić zaistnienie przepisu szczególnego, o jakim mowa w art. 49 k.p.a. O ile zgodzić można się ze stwierdzeniem, że samo zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie modernizacji operatu ewidencji gruntów mogło ograniczyć się do podania tego faktu w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz poprzez wywieszenie na tablicach ogłoszeń i w prasie lokalnej, albowiem przewidywał to § 34 Regib (w tym więc sensie był to przepis szczególny w rozumieniu art. 49 k.p.a.), o tyle nie można zgodzić się z wywodami, jakoby dalsze przepisy cyt. rozporządzenia, a to § 40 i § 42 także pozwalały organowi geodezyjnemu prowadzącemu postępowanie w sprawie modernizacji operatu ewidencji gruntów, informować strony tego postępowania o następnych czynnościach urzędowych, w tym i o wydanej decyzji, w sposób unormowany dyspozycją art. 49 k.p.a. Trafnie skarżący wskazują, że z § 40 ust. 2 Regib wynikało, iż starosta zawiadamiał osoby, organy i jednostki organizacyjne, wymienione w § 10 i § 11, o wyłożeniu projektu operatu opisowo-kartograficznego. Zawiadomienie to podawał również (podkreślenie Sądu) do wiadomości poprzez jego wywieszenie na okres 14 dni na tablicach ogłoszeń właściwego starostwa powiatowego i urzędu gminy oraz dokonanie ogłoszenia w prasie lokalnej. Oznacza to, że prawodawca nie zwalniał w tym przypadku od obowiązku doręczenia powyższego zawiadomienia w sposób unormowany przepisami art. 42-44 k.p.a. Podkreślić należy, że zawiadomienie, o jakim mowa w § 40 ust. 2 Regib powinno w szczególności zawierać informacje o: 1) założeniu ewidencji, 2) miejscu i terminie wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego, 3) możliwości zapoznania się z odpowiednimi danymi ewidencyjnymi ujawnionymi w opracowanym projekcie operatu opisowo-kartograficznego i zgłoszenia do nich uwag i zastrzeżeń, 4) dokumentowaniu czynności wyłożenia projektu operatu w formie protokołu oraz pouczenie, że niestawienie się w terminie i miejscu określonym w zawiadomieniu nie stanowi przeszkody do kontynuowania postępowania w sprawie założenia ewidencji gruntów i budynków. Tylko skuteczne doręczenie takiego zawiadomienia pozwalało adresatom na rozważenie ochrony swych praw w postępowaniu. W przypadku wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie modernizacji operatu ewidencji gruntów § 42 Regib nie zawiera żadnej normy odnoszącej się do sposobu jej doręczenia, zatem nie można cyt. przepisu traktować jako przepisy szczególnego w rozumieniu art. 49 k.p.a. Rekapitulując te uwagi stwierdzić należy, że: przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) nie zawierały normy, upoważniającej starostę orzekającego w drodze decyzji administracyjnej o zatwierdzeniu projektu operatu ewidencji gruntów, z której można wywnioskować, że stanowiłaby przepis szczególny w rozumieniu art. 49 k.p.a., pozwalający na zawiadomienie o treści decyzji przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób. Z tego względu zasadnie należy przyjąć, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. statuującego obowiązek zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji uznać trzeba, że zachodziło naruszenie, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dającego podstawę do wznowienia postępowania, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Odmowa uchylenia decyzji źródłowej narusza zatem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś decyzja organu odwoławczego w tej sytuacji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zapadła z obrazą art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tego względu Sąd przyjmuje, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, innym niż dające podstawę do wznowienia postępowania, które nie tylko mogły, ale miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa), co obliguje do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nietrafny jest natomiast zarzut skargi sformułowany jako uchylenie się od badania zaistnienia kolejnej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący, jako okoliczność dającą podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym podali sporządzenie dokumentacji geodezyjno-prawnej i nowej mapy uzupełniającej z 18.12.2006 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przyczyną wznowienia jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Chodzi zatem w tym przypadku o takie nowe fakty czy nowe dowody, które musiały już istnieć w dacie wydawania źródłowej decyzji ostatecznej. Skoro w sprawie wznowienia chodzi o decyzję z [...].02.2003 r., to oczywistym jest, że sporządzenie w dniu 18.12.2006 r. uzupełniającej dokumentacji geodezyjnej i nowej mapy nie może być uznane za wypełniające znamiona art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Prowadząc postępowanie Starosta Rz. uwzględni ocenę zawartą w niniejszym wyroku odnośnie zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wyda stosowną decyzję. Organ uwzględni przy tym normę art. 151 § 2 k.p.a. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 Ppsa, wyrok opatrzono klauzula ochrony tymczasowej na zasadzie art. 152 Ppsa.