II SA/Rz 459/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Robert Sawuła SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi Gminy[...] na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu przyznawania osobom fizycznym dotacji na zakup i montaż instalacji wykorzystujących energię odnawialną I. uchyla zaskarżoną uchwałę; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Regionalnej Izby Obrachunkowej na rzecz strony skarżącej Gminy [...] kwotę 240 zł /słownie: dwieście czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Gminy [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest uchwała Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej (dalej także Kolegium RIO) z dnia [...] marca 2010r. Nr [...] stwierdzająca nieważność uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2010r. Nr [...] - w sprawie regulaminu przyznawania osobom fizycznym dotacji na zakup i montaż instalacji wykorzystujących energię odnawialną, ze środków pochodzących z dochodów powiatu z tytułu kar i opłat za korzystanie ze środowiska przeznaczonych na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej - z powodu istotnego naruszenia art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2.04.1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i art. 40 ustawy o samorządzie powiatowym w z. z art. 12 pkt 11 tej ostatniej ustawy i art. 400a oraz art. 403 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). W podstawie prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego powołano art. 11 ust. 1 pkt 4, art. 18a ust. 3 ustawy z dnia 7 października 1992r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2001r. Nr 55, poz. 577 ze zm.) oraz art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wskazano, że powołana uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2010r. w preambule stanowi, iż w trosce o stan środowiska miasta, w celu zachęcenia mieszkańców K. do ograniczenia spalania paliw nieodnawialnych oraz propagowania idei wykorzystania odnawialnych źródeł energii postanowiono dotować ze środków pochodzących z dochodów powiatu z tytułu kar i opłat za korzystanie ze środowiska, przeznaczonych na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zakup i montaż instalacji wykorzystujących energię odnawialną jako działania służące tym celom. Wedle jej § 1 uchwala się regulamin przyznawania osobom fizycznym dotacji na zakup i montaż instalacji wykorzystujących energię odnawialną, ze środków pochodzących z dochodów powiatu z tytułu kar i opłat za korzystanie ze środowiska przeznaczonych na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Pozostałe postanowienia uchwały wskazują podmioty, które mogą ubiegać się o przyznanie przedmiotowej dotacji, jak też zasady ich udzielania. Przepis § 14 uchwały powierza jej wykonanie Prezydentowi Miasta Krosna, zaś jej § 15 stanowi, iż uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] i wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia. W podstawie prawnej powyższego aktu powołano następujące przepisy: art. 4 ust. 1 pkt 13, art. 12 pkt 11, art. 40 ust. 1, art. 42 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), art. 221 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240) oraz art. 400a ust. 1 pkt 22 i art. 403 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) – zwana dalej P.o.ś. Po wszczęciu uchwałą Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] marca 2010r. (Nr [...]) postępowania nadzorczego w sprawie wymienionej wyżej uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2010r., uchwałą z dnia [...] marca 2010r. Nr [...] organ ten stwierdził jej nieważność. Przechodząc do oceny uchwały Rady Miasta [...] Regionalna Izba Obrachunkowa powołała art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym, według którego do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady powiatu. Organ zacytował też treść art. 40 ust. 1 wspomnianej ustawy, zgodnie z którym na podstawie i w graniach upoważnień zwartych w ustawach rada powiatu stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze powiatu. Stosownie z kolei do art. 277 ust. 4 i art. 400a ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej także P.o.ś.) wpływy z tytułu opłat i kar za korzystanie ze środowiska stanowią dochody budżetów powiatów, które przeznacza się na wydatki związane z finansowaniem ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Przepis art. 403 ust. 1 P.o.ś. stanowi, że do zadań własnych powiatu należy finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej w zakresie określonym w art. 400a ust. 1 pkt 2, pkt 5, pkt 8-9, pkt 15-16, pkt 18, pkt 21-25, pkt 29, pkt 31-32 i pkt 38-42 w wysokości nie mniejszej niż kwota wpływów z tytułu opłat i kar, o których mowa w art. 402 ust. 4-6 tej ustawy, stanowiących dochody budżetów powiatów, pomniejszona o nadwyżkę z tytułu tych dochodów przekazywaną do wojewódzkich funduszy. Kolegium RIO stwierdziło, iż mając na uwadze powołane regulacje prawne nie stanowią one podstawy prawnej do uregulowania przez organ stanowiący powiatu w drodze aktu prawa miejscowego zasad wspomagających realizację zadań służących ochronie środowiska w zakresie zakupu i montażu instalacji wykorzystujących energię odnawialną, ze środków pochodzących z dochodów powiatu z tytułu kar i opłat za korzystanie ze środowiska na terenie gminy [...]. Powołując się na brzmienie art. 94 Konstytucji RP Kolegium RIO podniosło, że zawiera on jednoznaczną dyspozycję, by akty prawa miejscowego były stanowione wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Przepis art. 40 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym wymienia przypadki, w których organy powiatu mogą wydawać tego rodzaju akty, stanowiąc, że mogą być one podejmowane w sprawach wymagających uregulowania w statucie (pkt 1), porządkowych, o których mowa w art. 41 tej ustawy (pkt 2), szczególnego trybu zarządzania mieniem powiatu (pkt 3), zasad i trybu korzystania z powiatowych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (pkt 4). W zakresie natomiast nieuregulowanym w odrębnych ustawach lub w innych przepisach powszechnie obowiązujących, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, rada powiatu może wydawać powiatowe przepisy porządkowe, jeżeli jest to niezbędne do ochrony życia, zdrowia lub mienia obywateli, ochrony środowiska naturalnego albo do zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego, o ile przyczyny te występują w obszarze więcej niż jednej gminy – co przewiduje art. 42 ustawy o samorządzie powiatowym. Kolegium RIO podniosło, że powołany w kwestionowanej uchwale art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym stanowi jedynie normę kompetencyjną, a zatem może stanowić podstawę podjęcia uchwały będącej przepisem prawa miejscowego tylko w połączeniu ze stosowną regulacją w ustawie szczególnej, przekazującą powiatowi określone zadania. Skoro zatem uchwałę z dnia [...] lutego 2010r. podjęto bez podstawy prawnej, stanowi to naruszenie art. 7 Konstytucji RP, który zezwala organom władzy publicznej na działanie jedynie na podstawie i w granicach prawa. Uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] marca 2010r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Gmina [...] wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię: art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 40 w zw. z art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym, art. 79 ust. 1 tej ostatniej ustawy, art. 400a i art. 403 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, wobec nieuwzględnienia, iż podstawę prawną wydania uchwały z dnia [...] lutego 2010r. stanowił art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Uzasadniając swoje stanowisko Gmina podniosła, że z art. 403 ust. 1 wynika, że do zadań powiatów należy finansowanie m. in. zadania polegającego na wspomaganiu wykorzystania lokalnych źródeł energii odnawialnej oraz wprowadzania bardziej przyjaznych dla środowiska nośników energii. Realizacja takiego zadania może zatem polegać na dofinansowaniu osobom fizycznym zakupu i montażu instalacji wykorzystujących energię odnawialną. Dotacje te będą wprawdzie otrzymywać osoby fizyczne, niemniej jednak skoro ich celem jest wprowadzenie bardziej przyjaznych dla środowiska nośników energii, leży to niewątpliwie w interesie mieszkańców gminy, stanowiąc tym samym cel publiczny. Gmina zacytowała art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym tryb postępowania o udzielenie dotacji na inne zadania niż określone w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, sposób jej rozliczania oraz sposób kontroli wykonywania zleconego zadania określa, w drodze uchwały, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, mając na uwadze zapewnienie jawności postępowania o udzielenie dotacji i jej rozliczenia. Uchwała podjęta w oparciu o powołany przepis ma niewątpliwie charakter aktu prawa miejscowego, na co wskazuje ogólny charakter zawartych w takiej uchwale norm prawnych określających uprawnienia szerszej liczby obywateli zamieszkałych na danym terenie. Gmina podkreśliła, iż art. 221 ust, 1 ustawy o finansach publicznych posługuje się pojęciem podmiotów nie zaliczonych do sektora finansów publicznych i nie działających w celu osiągnięcia zysku, jako uprawnionych do otrzymania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego na cele publiczne związane z realizacją zadań tej jednostki. Potwierdzeniem powyższego stanowiska są regulacje zamieszczone w art. 43 ustawy o finansach publicznych oraz w art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż udzielenie dotacji na realizację zadania nieokreślonego w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie nie może nastąpić na rzecz osób fizycznych, zaś art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych nie może być stosowany w oderwaniu od poprzedzających go przepisów określających krąg podmiotów uprawnionych do skorzystania z dotacji. Kolegium RIO podkreśliło, że będąca przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego uchwała Rady Miasta [...] określa zasady udzielania z budżetu miasta [...] dotacji dla osób fizycznych na przedsięwzięcia realizowane przez te osoby, niezwiązane ze zleceniem im określonych zadań miasta z zakresu ustawy Prawo ochrony środowiska. Tymczasem tak unormowania ustawy o finansach publicznych jak i ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie dają jednostkom samorządu terytorialnego podstawę do udzielenia dotacji podmiotom spoza sektora finansów publicznych w związku ze zleceniem im zadań tej jednostki, która zamierza udzielić dotacji. W piśmie procesowym z dnia 9 czerwca 2010r. Gmina [...] podtrzymała argumentację skargi podnosząc, że art. 221 ust. 1 ustawy o finansach publicznych nie ogranicza formy organizacyjno-prawnej podmiotów mogących otrzymywać dotacje celowe z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pod warunkiem tylko, iż są to podmioty nie zaliczane do sektora finansów publicznych i nie działające w celu osiągnięcia zysku. Osoba fizyczna z pewnością przesłanki te spełnia. Gmina zwróciła uwagę, iż dotacje celowe na rzecz osób fizycznych z przeznaczeniem na zakup i montaż instalacji wykorzystujących energię odnawialną nie są przeznaczone na zaspokojenie potrzeb wyłącznie właścicieli tych instalacji. Udzielenie takiej dotacji służy bowiem całej wspólnocie powiatu, realizując tym samym cel publiczny jakim jest ochrona środowiska, w szczególności zaś ochrona powietrza przed zanieczyszczeniem. W ten sposób osoby fizyczne realizują ustawowe zadanie powiatu w zakresie ochrony środowiska, które może być dotowane na podstawie art. 221 ustawy o finansach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt Ani art. 148 P.p.s.a., ani przepisy ustaw o samorządzie gminnym, powiatowym i województwa nie określają podstaw uchylenia przez Sąd zaskarżonego aktu nadzoru. Mimo bowiem generalnego odesłania np. jak w tym przypadku w art. 85 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym (dalej u.s.p.) do odpowiedniego stosowania w postępowaniu w sprawach skarg na akty nadzoru przepisów o zaskarżaniu do wojewódzkich sądów administracyjnych decyzji administracyjnych jako nieprzydatne dla określenia tych podstaw należy ocenić przyjęte w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odróżnienie naruszeń prawa materialnego i procesowego jako podstawy uchylenia przez ten sąd decyzji administracyjnych i postanowień. W postępowaniu ze skargi na akt nadzoru nie ma bowiem potrzeby badania wpływu naruszenia "na wynik sprawy" skoro akt nadzoru nie rozstrzyga "sprawy administracyjnej". Jednakże sąd administracyjny w wyroku uchylającym musi wskazać naruszenie prawa przez organ nadzoru, przyjęte przez sąd za podstawę uwzględnienia skargi. Podstawą uchylenia przez sąd aktu nadzoru powinno być każde naruszenie prawa przez organ nadzorczy, bez względu na materialnoprawny lub procesowy charakter naruszonego prawa. W szczególności naruszenie takie może polegać na wadliwej ocenie legalności aktu jednostki samorządu terytorialnego zakwestionowanego aktem nadzoru, a więc błędnej interpretacji przez organ nadzorczy normy prawnej przyjętej za podstawę aktu nadzoru. (tak m.in. J. Zimmermann: Elementy procesowe, str. 50, T. Woś [w:] T. Woś (red.): Postępowanie, str. 312, ten sam autor [w:] T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz - Warszawa 2005, Wyd. Praw LexisNexis oraz A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009 Wyd. III.) Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest kompetencja Rady Miasta [...] do podjęcia uchwały, mocą której środki stanowiące dochód jednostki samorządu terytorialnego, a pochodzące z kar i opłat za korzystanie ze środowiska przeznaczone na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej mogą zostać przekazane osobom fizycznym w formie dotacji na pokrycie części kosztów zakupu i montażu instalacji wykorzystujących energię odnawialną. Poza sporem jest, że [...] – miasto na prawach powiatu jest jednocześnie gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w ustawie o samorządzie powiatowym, co wynika z art. 92 ust. 2 u.s.p. Miasto takie realizuje więc zarówno zadania określone ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (art. 6 i 7 tejże ustawy – tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), jak i określone ustawą o samorządzie powiatowym. Art. 92 ust. 2 u.s.p. zawiera klauzulę generalną nakładającą na miasta na prawach powiatu obowiązek stosowania tej ustawy przy wykonywaniu zadań powiatu ustalonych w obowiązującym ustawodawstwie. Miasta na prawach powiatu w pierwszym rzędzie podlegają ustawodawstwu odnoszącemu się do samorządu gminnego, zaś przepisy u.s.p. stosuje się do nich "odpowiednio" w takim zakresie, w jakim miasta te wykonują zadania powiatu. (tak A. Wierzbica [w:] R. Cybulska, B. Dolnicki i inni Ustawa o samorządzie powiatowym. Komentarz ABC 2007 – Komentarz do w/w przepisu). Nie budzi wątpliwości, iż art. 12 u.s.p. stanowi normę kompetencyjną, która samodzielnie nie może być podstawą do podjęcia uchwały, będącej aktem prawa miejscowego. Taką podstawą nie jest także art. 4 tej ustawy. Zgodnie z art. 403 ust. 1 P.o.ś. do zadań powiatów należy finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej w zakresie określonym w art. 400 lit. a ust. 1 pkt 2, 5, 8, 9, 15, 16, 18, 21-25, 29, 31, 32 i 38-42 w wysokości nie mniejszej niż kwota wpływów z tytułu opłat i kar, o których mowa w art. 402 ust. 4-6 P.o.ś., stanowiących dochody budżetów powiatów, pomniejszona o nadwyżkę z tytułu tych dochodów przekazywaną do wojewódzkich funduszy. Z kolei według art. 400 a ust. 1 pkt 22 P.o.ś. finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej obejmuje wspomaganie wykorzystania lokalnych źródeł energii odnawialnej oraz wprowadzania bardziej przyjaznych dla środowiska nośników energii. Nie powinno budzić wątpliwości, iż użycie wyrazu "wspomaganie" w tym ostatnim przepisie obejmuje także możliwość udzielenia przez jednostkę samorządu terytorialnego dotacji celowej w rozumieniu art. 127 w zw. z art. 126 ustawy o finansach publicznych – jeżeli zostaną spełnione jednocześnie pozostałe przesłanki do udzielenia takiej dotacji przewidziane w powyższej ustawie, w tym także w zakresie podmiotowym. Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było stwierdzenie, że w zaskarżonej uchwale Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w ogóle nie odniosło się do tego, czy przepis art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych mógł być– w powiązaniu z wyżej wskazanymi przepisami – podstawą podjęcia kwestionowanej uchwały Rady Miasta [...]. Stanowisko Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w tym zakresie zostało przedstawione dopiero w odpowiedzi na skargę, co niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, a co za tym idzie – w myśl przytoczonych wyżej poglądów doktryny, skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego aktu nadzoru. Jednakże wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę art. 221 ust. 4, ust. 2 i ust.1 ustawy o finansach publicznych wobec brzmienia przepisu art. 400 a ust. 1 pkt 22 i art. 403 ust. 1 P.o.ś. mógł stanowić podstawę do podjęcia kwestionowanej uchwały Rady Miasta [...]. Przepis art. 221 ustawy o finansach publicznych brzmi następująco: 1. Podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje celowe na cele publiczne, związane z realizacją zadań tej jednostki, a także na dofinansowanie inwestycji związanych z realizacją tych działań. 2. Zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a jeżeli dotyczy ono innych zadań niż określone w tej ustawie - na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem, o którym mowa w ust. 1. 3. Umowa, o której mowa w ust. 2, powinna określać: 1) szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana, i termin jego wykonania; 2) wysokość dotacji udzielanej podmiotowi wykonującemu zadanie i tryb płatności; 3) termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego; 4) tryb kontroli wykonywania zadania; 5) termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji; 6) termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, nie dłuższy niż terminy zwrotu dotacji określone w niniejszym dziale. 4. Tryb postępowania o udzielenie dotacji na inne zadania niż określone w ustawie, o której mowa w ust. 2, sposób jej rozliczania oraz sposób kontroli wykonywania zleconego zadania określa, w drodze uchwały, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, mając na uwadze zapewnienie jawności postępowania o udzielenie dotacji i jej rozliczenia. Zauważyć należy, że wyżej cytowany ust. 1 art. 221 mówi o "podmiotach niezaliczanych do sektora finansów publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku", a nie – do czego zmierza interpretacja zaprezentowana w odpowiedzi na skargę – o podmiotach, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 883 z późn. zm.) dalej zwana U.o.dz.p.publ. To przepisy tej ostatniej ustawy z oczywistych względów wyłączają z kręgu organizacji pozarządowych m.in. osoby fizyczne – a to z uwagi na treść art. 3 tej ustawy. Niewątpliwie zadanie powiatu określone w art. 403 P.o.ś. nie zostało w pełni ujęte w sferze zadań publicznych określonych w art. 4 ust. 1 U.o.dz.p.publ. , ani w rozporządzeniu wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 tego przepisu. Ochrona środowiska – zgodnie z art. 3 pkt 13 P.o.ś. – to pojęcie szersze niż sfera określona w art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy U.o.dz.p.publ. Ustęp 2 przepisu art. 221 o finansach publicznych odsyła do U.o.dz.p.publ. , ale w zakresie zlecenia zadania i udzielenia dotacji określonych w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. U.o.dz.p.publ., a jeśli dotyczy innych zadań, na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem, o którym mowa w ust. 1 art. 221 – a nie jak to wywodzi Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej - podmiotem określonym w ustawie U.o.dz.p.publ., co przesądza o tym, że osoby fizyczne, które z natury rzeczy nie należą do sektora finansów publicznych, a które nie prowadzą działalności gospodarczej, mogą uzyskać stosowną dotację na pokrycie kosztów zakupu i montażu instalacji wykorzystujących lokalne (a więc właściwe dla danego miejsca) źródła energii odnawialnej. Właśnie z uwagi na taką redakcję przepisu art. 221 ustawy o finansach publicznych w ocenie Sądu brak podstaw do twierdzeń, że przepis art. 221 ust. 4 tej ustawy w powiązaniu z art. 400 a ust. 1 pkt 22 P.o.ś., nie mógł stanowić podstawy do podjęcia kwestionowanej uchwały jako aktu prawa miejscowego przewidzianego w art. 40 ust. 1 u.s.p. Zauważyć też należy, że użycie w art. 40 ust. 2 u.s.p. sformułowania "w szczególności" świadczy o tym, że jest to wyliczenie przykładowe. Akt ten został więc podjęty stosownie do art. 42 tejże ustawy. Jeszcze raz podkreślić wypada, że przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie legalność zaskarżonego aktu nadzoru. Mając na uwadze powyższe, z uwagi na błędną interpretację przepisu art. 221 ustawy o finansach publicznych, a właściwie zupełny jej brak Sąd orzekł na podstawie art. 148 P.p.s.a. W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Zasądzone koszty stanowi wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych...(Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.)