II SA/Rz 459/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżona decyzję i decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]. Przedmiotem skargi Z. K. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 Prawa budowlanego oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. K. (dalej inwestor) pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku garażowego na działce nr 2415/1 w J. przy ul. T. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że ponownie rozpatrując sprawę po decyzji kasacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] pismem z dnia 7 października 2016 r. wezwano pełnomocnika do załączenia do akt sprawy oryginału lub poświadczonej kopii pełnomocnictwa oraz postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r. poz. 290, ze zm., dalej "P.b.") wezwano inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Inwestor z obowiązku nałożonym w ww. postanowieniu wywiązał się, przedkładając uzupełniony projekt budowlany. Ponownie analizując wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji organ I instancji stwierdził, że spełnione zostały wymogi art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1 P.b. Inwestor przedłożył między innymi: uzupełniony i zmieniony projekt budowlany według wskazań postanowienia Starosty opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz należące do właściwej izby samorządu zawodowego; ekspertyzę techniczną wymagana przepisem § 206 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015 r. poz. 1422, dalej rozporządzenie; decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Burmistrza Miasta [...]; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami wiedzy technicznej; informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenie o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ I instancji dalej stwierdził, że z załączonych do wniosku dokumentów, w szczególności z projektu budowlanego wynika między innymi, że powstały po rozbudowie parterowy garaż posiadał będzie dwie projektowane rozbudowane ściany bezpośrednio zlokalizowane przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr ewid. 2421/2, 2419/3 bez otworów spełniające wymogi ścian oddzielenia pożarowego w rozumieniu § 235 rozporządzenia o odporności ogniowej El 60, przylegające na całej wysokości i długości do istniejących na tych działkach ścian budynku. Ściana zewnętrzna od strony południowej usytuowana została w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią także spełnia wymogi ściany oddzielenia pożarowego (posiada odporność ogniową El 60). Projekt budowlany zgodny jest z warunkami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2015 r., nr [...] wydanej przez Burmistrza Miasta [...] oraz wymogami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki spełnia przepisy rozporządzenia, a w szczególności § 12 ust. 3 pkt 1. Nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Konkludując, stwierdził, że skoro inwestor spełnił warunki art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 1, 2, 3 oraz art. 34 P.b., projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki jest zgodny z wymogami art. 35 ust. 1 P.b., zachowane zostały wymogi w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, należało zgodnie z art. 35 ust. 4, art. 28 P.b. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej "k.p.a."), zdecydować jak w sentencji decyzji, czyli udzielić pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. W odwołaniu Z. K. zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił nierozważenie czy rozbudowa przedmiotowego garażu godzi w słuszny jego interes wobec nadmiernej ingerencji w przysługujące mu prawo podmiotowe - współwłasność części nieruchomości nr 2415/2, skutkując brakiem możliwości gospodarczego jej wykorzystania, a to w związku z koniecznością zapewnienia dojazdu do garażu wnioskodawcy. Organ I instancji pominął, iż przedsięwzięcie będzie nadmiernie ingerować i naruszać przysługujące odwołującemu prawo współwłasności działki nr 2415/2. Według skarżącego rozbudowa przedmiotowego garażu jest zupełnie nieuzasadniona, bo wnioskodawca jest pracownikiem Powiatowej Kolumny Transportu Sanitarnego w J. i zamieszkuje w budynku mieszkalnym położonym na działce nr 2415/1 graniczącej bezpośrednio z działka nr 2415/2 stanowiącą współwłasność wnioskodawcy i odwołującego się, również zabudowanej budynkiem mieszkalnym piętrowym. Rozbudowa garażu usytuowanego na działce nr 2415/1 w bezpośredniej styczności ze ścianą parterowej części budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr 2415/2 zajmowanej przez odwołującego, skutkować będzie zwiększeniem uciążliwości i stanowić będzie zarzewie konfliktów pomiędzy stronami, w związku z możliwością parkowania pojazdów oczekujących na naprawę. Rozognienie ewentualnych konfliktów niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym i godzi w słuszny interes odwołującego, którego w niniejszym postępowaniu dochodzi. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. wezwano Z. K. o wyjaśnienie treści odwołania w zakresie sformułowania o "nadmiernej ingerencji w przysługujące mu prawo podmiotowe - współwłasność części nieruchomości nr 2415/2 ...", bowiem z akt sprawy nie wynika, że skarżący legitymuje się tytułem do tej nieruchomości, a z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr 2415/2 stanowi własność W. P. i B. P. W dniu 30 stycznia 2017 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, z treści którego wynika, że działka stanowiąca współwłasność Z. K. i B. K. oznaczona jest nr 2421/2 a nie 2415/2. Opisaną na wstępie decyzją działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4 P.b. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zakres działania organu przy wydaniu pozwolenia na budowę jest wyznaczony przepisami art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa wart. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). Stosownie do art. 32 ust. 4 P.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1); złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Dokonując sprawdzeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 P.b. stwierdzono zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2015 r. nr [...] wydaną przez Burmistrza Miasta [...] (utrzymaną w mocy przez Kolegium decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r.). Z projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej wynika, że projektowane ściany budynku garażowego o odporności ogniowej El 60 przylegać będą do ścian istniejących budynków gospodarczych usytuowanych na działkach zabudowanych nr 2421/2 i 2419/3. Natomiast od strony działki niezabudowanej o nr 2415/2 ściana budynku garażowego jest także ścianą bez otworów okiennych o odporności ogniowej El 60. Najmniejsza odległość od ww. działki wynosi 1,5 m przy szerokości działki na której planowane jest zamierzenie inwestycyjne wynoszącej 15,5 m, czyli jest mniejsza niż 16 m. Takie usytuowanie budynku jest więc zgodne z przepisami § 12 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Ponadto projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowi, sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się na dzień sporządzania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim w wyniku planowanej inwestycji powstanie garaż dwustanowiskowy bez pomieszczeń związanych z mechaniką pojazdową (por. opis i rysunki projektu architektoniczno-budowlanego wchodzącego w skład projektu budowlanego). Przedmiotowa inwestycja (garaż dwustanowiskowy) nie figuruje na liście przedsięwzięć zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Ponadto w myśl art. 4 P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z tych przyczyn argumentacja odwołania nie może odnieść zamierzonego rezultatu, bowiem kwestie związane z "uciążliwością" przestawione w odwołaniu wykraczają poza zakres postępowania o pozwolenie na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie decyzję Z. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił obrazę przepisów art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") przez: - nierozważnie, iż rozbudowa przedmiotowego garażu godzi w słuszny interes skarżącego albowiem stanowić będzie nadmierną ingerencję w przysługujące mu prawo podmiotowe w postaci współwłasności działki nr ew. 2124/2 i pozostaje w sprzeczności z zasadą zaufania do władzy publicznej, - nierozważenie, iż przedmiotowa rozbudowa spowoduje zmiany dotychczasowej funkcji obszaru działki nr ew. 2124/2 wobec braku możliwości gospodarczego wykorzystania jej przez skarżącego w związku z koniecznością zapewnienia dojazdu do garażu wnioskodawcy. W oparciu o zarzuty powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego organ II instancji pominął, iż działka nr 2415/1 stanowiąca własność wnioskodawcy B. K. oraz działka nr 2421/2 stanowiąca współwłasność skarżącego Z. K. i wnioskodawcy B. K. zamienią się w parking dla samochodów oczekujących na naprawy prowadzone przez niego, których dokonuje bez zezwoleń i zgłoszeń a w dni targowe - piątki - dodatkowo w parking dla pojazdów okolicznych handlarzy. Skarżący od szeregu lat pozostaje w konflikcie z B. K., który bez zgody skarżącego rozporządza udziałem we współwłasności działki nr ew. 2421/2 zezwalając osobom trzecim na parkowanie tam pojazdów, za co najprawdopodobniej pobiera opłaty. W związku z powyższym wydanie zezwolenia na rozbudowę/przebudowę istniejącego garażu usytuowanego na działce nr ew. 2415/1 będzie zarzewiem konfliktów pomiędzy stronami, które mogą zostać rozstrzygnięte w niniejszym postępowaniu administracyjnym przez odmowę wydania stosownego zezwolenia na rozbudowę i bez konieczności odwoływania się na drogę powództw cywilnych do sądów powszechnych. Obowiązkiem organu administracji, wynikającym z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów lub instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, to jest dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Organ II instancji poza stwierdzeniem na łamach uzasadnienia, iż zarzuty odwołania skarżącego od decyzji Starosty [...] nie zasługują na uwzględnienie, w zasadzie nie odniósł się bliżej do nich bliżej, przyjmując jedynie, że przedmiotowa inwestycja nie figuruje na liście przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i przytaczając przepis art. 4 P.b., w świetle którego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości pod warunkiem dysponowania nią na cele budowlane i zgodnością takiego zamierzenia z przepisami prawa. Powyższe okoliczności uzasadniają zarzuty i wnioski niniejszej skargi powołane na wstępie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.u. Nr 193 poz. 1269 ze zm.). Zakres kontroli sądu administracyjnego wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Sąd uwzględnił skargę dopatrując się naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości. Inwestor B. K. 14 czerwca 2016r. złożył wniosek o pozwolenie na rozbudowę istniejącego budynku garażowego na działce nr 2415/1 w J. przy ulicy T. Inwestor do wniosku dołączył wymagane przepisami prawa budowlanego dokumenty, w tym również decyzję ostateczną o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2015 r. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż pkt 2.1.3 " przy sporządzaniu projektu uwzględnić przepisy o warunkach technicznych", brak jest innych ustaleń o odległości od granic z działkami sąsiednimi. Z decyzji tej wynika również, że linie rozgraniczające wyznaczone zostały na załączniku nr 1 do wz. Zaskarżona decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę budynku garażowego przewiduje odległość 1,50 m od granicy z działką 2415/2 ze względu na szerokość działki mniejszą niż 16 m. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. minimalna odległość jaka powinna dzielić budynek na działce budowlanej od granicy z działką sąsiednią powinna wynosić w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych (...) 3 m. Tym samym zmniejszenie tej odległości do 1,5 m stosownie do § 12 z ust. 2 i 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. ma charakter nadzwyczajny, mogący wchodzić w rachubę tylko wówczas, gdy zachodzą po temu wyjątkowo uzasadnione przyczyny (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 luty 2012r. II OSK 2312/10). Taka lokalizacja budynku podlega szczególnej regulacji (wyrok NSA 26 października 2006r. II OSK 1250/05). Tymczasem organ wydając zaskarżoną decyzję poprzestał wyłącznie na stwierdzeniu, że działka ma szerokość 15,5 m, więc lokalizacja budynku garażowego w odległości 1,50 m odpowiada - § 12 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia o warunkach technicznych. Przywołane przepisy rozporządzenia dotyczą dwóch różnych sytuacji. Pierwszy z nich pozwala na sytuowanie budynku w odległości 1,50 m jeżeli wynika to z ustaleń planu lub decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia 9 października 2015r. dla tego zamierzenia inwestycyjnego w swych ustaleniach nie przewiduje sytuowania planowanej inwestycji w zbliżeniu 1,50 m, mówi jedynie ogólnie o konieczności zachowania przepisów o warunkach technicznych. Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy lub w odległości nie mniejszej niż 1,50 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, nie oznacza, że zawsze zaprojektowanie w taki sposób usytuowania budynku na działce w szerokości do 16 m jest wystarczającą przesłanką do uznania, iż spełnione zostały warunki do takiej lokalizacji budynku. Ocena dopuszczalności lokalizacji budynku względem działki sąsiedniej nie może się bowiem ograniczać wyłącznie do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie odległości minimalnych, lecz powinien on obejmować cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem tej inwestycji na otoczenie (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2006r. II OSK 1250/05; z 9 października 2007r. II OSK 1321/06). Tych zagadnień nie można tracić z pola widzenia podczas wykładni przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych, w szczególności tych, które na zasadzie wyjątku dopuszczają odstępstwo od warunków technicznych. To one muszą uzasadniać dopuszczenie lokalizacji obiektu w zbliżeniu, w odległości mniejszej niż ogólnie przewidziana, co oznacza potrzebę rozważenia interesu obu zainteresowanych stron, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego i regulacji art. 144 Kodeksu cywilnego, mogących usprawiedliwiać takie nadzwyczajne rozwiązania (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2008r. II OSK 1955/06). Stosownie do przywołanych przepisów właściciel gruntu powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Jeżeli przyczyną tych zakłóceń miałyby być nieodpowiednia lokalizacja budynku, ochrona właściciela nieruchomości sąsiedniej, polegająca na umożliwieniu mu prawidłowego zabudowania jego działki lub innego jej zagospodarowania powinna być zapewniona głównie podczas rozstrzygania o pozwoleniu na budowę (E. Janeczko " Dopuszczalność sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej", Rejent 2001 nr 10 s. 17-19). Organ wydający pozwolenie na budowę winien mieć na uwadze, że sytuowanie budynku w odległości mniejszej niż wynikająca z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dopuszcza się wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, gdy niemożliwym jest inny wariant inwestycyjny. Koniecznym zatem jest dogłębna analiza przyjętych rozwiązań w projekcie budowlanym nie tylko zresztą przewidzianych w nim warunków lokalizacyjnych, lecz również innych jego rozwiązań mogących mieć wpływ na działkę sąsiednią m. in. tych dotyczących odprowadzenia wody z powierzchni dachowej obiektu. Wymaga to również rozważenia interesu właściciela działki sąsiedniej w kontekście dotychczasowego sposobu korzystania z niej, w jaki korzysta on ze swej nieruchomości oraz ewentualnych jego zamiarów, w szczególności gdy działka nie jest zabudowana. Uzasadnienie rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zawiera żadnych rozważań na ten temat, jedynie, że działka inwestora ma szerokość mniejszą niż 16 m. Z tych względów iż rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zawierają żadnego uzasadnienia dla możliwości skorzystania z zapisów § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia o warunkach technicznych. Takie rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa procesowego w stopniu określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Organy prowadząc ponownie postępowanie uwzględnią wszystkie uwagi Sądu, w szczególności iż lokalizacja obiektu budowlanego w odległości 1,50 m. od granicy z działką sąsiednią jest sytuacją nadzwyczajną, a to wymaga przeprowadzenia rozważań z uwzględnieniem interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) w związku z art. 7, 77 § 1; 80 i 107 § 3 KPA, w związku z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia warunki techniczne jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 142 ze zm.). O kosztach nie orzeczono z powodu braku wniosku na podstawie art. 209 i 210 § 1 p.p.s.a.