II SA/Rz 479/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Maria Serafin-Kosowska Protokolant st. sekr. sąd Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest wydana na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...]. Decyzją tą Burmistrz [...] – po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2000 r. Nr [...] - na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 Kpa stwierdził, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2000 r. została wydana z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu rozgraniczeniowym (pkt 1), odmawiając jednocześnie uchylenia tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (pkt 2). Jak wynika z uzasadnienia w/w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. i akt administracyjnych sprawy, Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] marca 2000 r. orzekł o rozgraniczeniu położonych w R. gm. [...] nieruchomości oznaczonych jako działki nr 1276 i 1278 m.in. ze stanowiącymi własność Z. W. (zam. [...]) działkami nr 293, 299, 289 i 300. Wniosek o wznowienie postępowania rozgraniczeniowego został złożony [...] marca 2001 r. przez Z. W. (zam. [...]) z powołaniem się na ujawnienie nowego dowodu w sprawie, tj. planu sytuacyjnego z 1922 r. oraz brak powiadomienia wszystkich właścicieli działek nr 289 i 300 o toczącym się postępowaniu (od [...] marca 2001 r. w sprawie tej kilkakrotnie zapadały rozstrzygnięcia organów administracji I i II instancji, 4-krotnie była ona także przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej – ostatni wyrok o sygn. akt II SA/Rz 100/09 został wydany 13 maja 2009 r.). Jak wskazał Burmistrz [...] w uzasadnieniu obecnej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., w postępowaniu rozgraniczeniowym nie brali udziału niektórzy następcy prawni zmarłej [...] listopada 1994 r. Z. W. (zam. [...]), tj. A. W., J. W. i J. M., jednak po zawiadomieniu ich o toczącym się na wniosek Z. W. postępowaniu, nie złożyli oni wniosku o wznowienie na tej podstawie postępowania rozgraniczeniowego (zgodnie z art. 147 i 148 Kpa, wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa może nastąpić tylko na żądanie strony zgłoszone w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania). W kontekście zaś art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, plan sytuacyjny z 1922 r. nie był znany organowi wydającemu decyzję rozgraniczeniową, jednak jako stanowiący wyrys z zalegającej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. mapy katastralnej, był jednym z dokumentów będących przedmiotem analizy przez geodetę wykonawcę rozgraniczenia i nie może zostać uznany za nowy dowód w sprawie mogący mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie. W tym zakresie organ wskazał też na stanowisko biegłego geodety powołanego postanowieniem Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2004 r., zgodnie z którym plan ten mógłby stanowić dowód w sprawie rozgraniczeniowej, jednak wobec naniesienia na stanowiące jego pierworys mapy katastralne zaistniałych na przestrzeni lat zmian własnościowych, nie może on mieć wpływu na przebieg granicy w przedmiotowym postępowaniu (jej zmianę). Z tej przyczyny na podstawie powołanych w sentencji decyzji art. 146 § 2 i 151 § 2 Kpa organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia wydania objętej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji rozgraniczeniowej z dnia [...] marca 2000 r. z naruszeniem prawa. Odwołanie do SKO od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w części dot. pkt 2 wniósł R. W., wnioskując o jej uchylenie w tym zakresie i orzeczenie przez Kolegium o wznowieniu postępowania rozgraniczeniowego. Wskazał przy tym na nieuzasadnioną polemikę organu z wyrokiem sądu administracyjnego oraz brak uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że w ponownym postępowaniu rozgraniczeniowym zostanie wyznaczona taka sama granica. W wyniku rozpatrzenia odwołania, SKO oznaczoną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że wskazujące na jej wadliwość formalną nieuwzględnienie planu sytuacyjnego z [...] listopada 1922 r. jako dowodu w postępowaniu rozgraniczeniowym nie miało wpływu na prawidłowość orzeczenia. Zdaniem Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza merytoryczną prawidłowość decyzji podlegającej weryfikacji (dot. rozgraniczenia działek); z protokołu granicznego sporządzonego przez upoważnionego geodetę wynika, że strony nie doszły do porozumienia i nie wyraziły zgody na zawarcie umowy (1), ustalenie przebiegu granic nastąpiło na podstawie dokumentów które mogły zostać uznane za dowody w sprawie, w szczególności wzięto pod uwagę mapy zalegające w Ośrodku Dokumentacji uwzględniające plan sytuacyjny z pierworysu mapy katastralnej, na której wyrys powołuje się odwołujący (2), wójt dokonał oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami, przedstawiając tok postępowania i orzekając w sprawie (3), dokumentacja techniczna została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 marca 2000 r. (4). Decyzja stwierdzająca wydanie decyzji z naruszeniem prawa wydawana jest wtedy, gdy zaszły co prawda przesłanki wznowienia, lecz jednocześnie wystąpiły przesłanki negatywne z art. 146 Kpa. (potwierdza to wyrok NSA z dnia 17 września 1999 r. I SA 1956/98). W analizowanym przypadku organ I instancji zobowiązany był więc do wydania decyzji której dotyczy odwołanie zawierającej takie właśnie rozstrzygnięcie. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 Kpa oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010 r. I OSK 561/09). Wobec zatem faktu, że decyzja rozgraniczeniowa została doręczona wszystkim stronom postępowania w dniu [...] marca 2000 r., na dzień wydawania przedmiotowej decyzji nie jest dopuszczalne zastosowanie art. 151 § 1 Kpa, tj. w szczególności uchylenie decyzji rozgraniczeniowej, czego domaga się odwołujący. Analizując spełnienie przesłanki wynikającej z art. 146 § 2 Kpa, Kolegium powołało się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2010 r. II SA/Kr 1452/09; zgodnie z nim ustalenie istnienia przesłanki negatywnej wymienionej w tym przepisie powinno być dokonane na podstawie przeprowadzonego przez organ rozumowania, po przyjęciu hipotetycznego założenia, że nie zapadła decyzja ostateczna kończąca postępowanie, które zostało wznowione. Rozumowanie to powinno być przeprowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji dotychczasowej. Zdaniem Kolegium wykazano również spełnienie tej przesłanki, tj. że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzję SKO z dnia [...] marca 2011 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R. W. Wniósł o uchylenie jej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2000 r. z tego powodu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W treści skargi zakwestionował odrzucenie przez organ prowadzący rozgraniczenie i wznowienie postępowania dołączonej przez jego matkę Z. W. mapki z 1922 r., na której "nawet dla osoby nie będącej geodetą widać, że granica przedmiotowych działek przebiegałaby grubo inaczej a więc mapka ta ma istotne znaczenie". W zakresie granic przedmiotowych działek, od powstania mapy katastralnej około 1880 r. granice dróg oznaczonych w niej jako działki nr 1276 i 1278 nigdy nie ulegały prawnym zmianom, o czym świadczy brak zmiany od 1922 r. pgr 1002/1 i 1054, które zmieniły oznaczenie odpowiednio na działki nr 1276 i 1278. Z tego powodu rozgraniczenie powinno być wykonane z tej mapki. Problemem pozostaje określenie, czy w czasie postępowania rozgraniczeniowego pierworys mapki z 1922 r. był znany Wójtowi Gminy [...]; z analizy opinii sporządzonej przed rozgraniczeniem przez geodetę oraz z protokołu granicznego wynika, że nie została mu ona wydana i wzięta przez niego pod uwagę. Z tego powodu wznowienie postępowania jest uzasadnione, a kilkumetrowe różnice w przebiegu granic po obu stronach drogi przedstawione podczas rozgraniczenia na gruncie i wynikające z mapki z 1922 r. są istotne. Dlatego nie można z góry założyć, że ponowna kontrola rozgraniczenia nie wykaże usterek, a więc że zajdą przesłanki do zastosowania art. 146 § 2 Kpa. W udzielonej na skargę odpowiedzi SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, że mapa z 1922 r. mogła stanowić dowód w sprawie, jednak wobec faktu że na jej podbudowie wykreślane były kolejne zmiany własnościowe – co jednoznacznie podkreślił uprawniony geodeta, wadliwość ta nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Przy ustalaniu granic biegły geodeta miał obowiązek uwzględnić wszystkie pozwalające na to dowody, a zatem także wszystkie inne mapy obrazujące zmiany wielkościowe i własnościowe nieruchomości. Mapa z 1922 r. stanowiłaby zatem jeden z dowodów, które wraz z innymi mapami pozwoliłyby ustalić dokładnie taki sam stan faktyczny. W odpowiedzi na skargę Kolegium podniosło także, że decyzja Burmistrza wskazywała tylko na jedną przesłankę braku możliwości uchylenia decyzji o rozgraniczeniu, tj. z art. 146 § 2 Kpa, podczas gdy organ II instancji wskazał również, że zaistniały warunki określone w § 1 tego artykułu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie ocenie podlegała legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy, wydaną w postępowaniu wznowieniowym, decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2010r. orzekającą o tym, że ostateczna decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak [...] została wydana z naruszeniem prawa, gdyż nie wszystkie strony brały udział w postępowaniu rozgraniczeniowym i jednocześnie określająca, że decyzja rozgraniczająca nieruchomości z dnia [...] marca 2000 r. nie zostanie uchylona, albowiem zapadłaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzedzająca ją zaś decyzja została wydana w oparciu o dyspozycję art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Artykuł 146 k.p.a. stanowi zaś, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2 cyt. przepisu). Podkreślić także należy, że rozpoznawana sprawa była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Ostatni wyrok wydany został w dniu 13 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 100/09. W wyroku tym Sąd jednoznacznie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie w sposób niewątpliwy ustalono, że Z. W., zam. [...] nie żyje od 1994 r., czego wyrazem było wcześniejsze orzeczenie WSA w Rzeszowie z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 148/07, w którym Sąd stwierdził, że spadkobiercy Z. W. nie wzięli udziału w postępowaniu wznowieniowym. Z ustaleń Sądu wynikało także, że Z. W., była właścicielka działki nr 301/1, zmarła w 1994r., a więc przed wydaniem decyzji rozgraniczeniowej. Zatem w jej miejsce powinni brać udział spadkobiercy, których to organy ustaliły dopiero na etapie postępowania wznowieniowego. Stwierdzenie tego faktu prowadziło do przyjęcia, że spadkobiercy Z. W. nie brali udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym, a zatem decyzja z dnia [...] marca 2000 r., zapadła w takich warunkach, jest wadliwa. Sąd wskazał, że skoro organy we wznowionym postępowaniu ustaliły, że śmierć miała miejsce oraz ustaliły krąg spadkobierców, to z tych faktów powinny wynikać konsekwencje dla oceny rozstrzygnięcia, co do którego zostało wznowione postępowanie. Organ nie mógł zatem zastosować podstawy wskazanej w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż przepis ten wyraźnie wskazuje, że organ odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji, jeżeli w postępowaniu wznowieniowym nie zostanie stwierdzone, że zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a. W realiach sprawy wykazano, że taka przesłanka miała miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. wskazał, że w ponownym postępowaniu organy ustalą w sposób niewątpliwy moment śmierci Z. W., celem potwierdzenia oświadczeń skarżącego i jeżeli, a na to wskazują akta sprawy, miał on miejsce przed wydaniem decyzji rozgraniczeniowej poprawnie zastosują art. 151 k.p.a. Skład orzekający zauważa, że w tym stanie sprawy zastosowanie znajduje przepis art. 153 P.p.s.a. stanowiąc, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W ugruntowanym orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie /W. Siedlecki System prawa procesowego cywilnego, Zaskarżanie orzeczeń sądowych Ossolineum 1986 s. 318/. Pojęcie to zaś obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który akt wydał zostało uznane za błędne. Konsekwencją oceny prawnej są natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczące sposobu postępowania w toku ponownego prowadzenia sprawy dla uniknięcia uchybień procesowych oraz braków dowodowych. W tym stanie rzeczy, zarówno organy prowadzące ponownie postępowanie, jak i Sąd rozpoznając obecnie skargę R. W. związany jest oceną prawną, jak również wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w przywołanych wyżej wyrokach. Dokonując oceny zaskarżonych rozstrzygnięć wskazać należy, że orzekające w sprawie organy wykonały wskazania co do dalszego postępowania zawarte powołanych wyżej orzeczeniach. Przede wszystkim poprawnie zastosowały art. 151 § 2 k.p.a. Organy prawidłowo ustaliły, że w postępowaniu rozgraniczeniowym nie brali udziału niektórzy następcy prawni zmarłej [...] listopada 1994 r. Z. W. (zam. [...]), tj. A. W., J. W. i J. M. Po zawiadomieniu ich o toczącym się postępowaniu, nie złożyli oni jednakże wniosku o wznowienie na tej podstawie postępowania rozgraniczeniowego. Zgodnie z art. 147 i 148 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa może nastąpić tylko na żądanie strony zgłoszone w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W okolicznościach sprawy, co podniosły orzekające w sprawie organy, postępowanie administracyjne zostało wznowione z uwagi na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. nieuwzględnienie planu sytuacyjnego z [...] listopada 1922 r. jako dowodu w postępowaniu rozgraniczeniowym. Wskazano, że plan ten mógł stanowić dowód w postępowaniu rozgraniczeniowym i jako dokument odpowiadał wymogom rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że z uwagi na fakt, że mapa ta stanowi wypis pierworysu mapy zalegającej w Ośrodku Dokumentacji w R., w jej ramach kolorem czerwonym wykreślane były kolejne zmiany własnościowe, co nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Źródłowo decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2000r. wydana została w oparciu o art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stosownie do treści tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji) wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron (ust. 1). Zgodnie z art. 33 ust. 2 wydanie decyzji poprzedza: 1) dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia, 2) włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Akta sprawy i uzasadnienie zaskarżonej decyzji dowodzą, że strony nie doszły do porozumienia i nie wyraziły zgody na zawarcie umowy (co wynika z protokołu granicznego sporządzonego przez upoważnionego geodetę). Ustalenie przebiegu granic nastąpiło na podstawie dokumentów które mogły zostać uznane za dowody w sprawie, w szczególności wzięto pod uwagę mapy zalegające w Ośrodku Dokumentacji uwzględniające plan sytuacyjny z pierworysu mapy katastralnej, na której wyrys powołuje się odwołujący. Wójt dokonał oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami, przedstawiając tok postępowania i orzekając w sprawie. Dokumentacja techniczna została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 2000 r. W stanie faktycznym sprawy zasadnie zatem Burmistrza [...] stwierdził, że pomimo, że zaistniały przesłanki wznowienia, to jednak wystąpiły negatywne przesłanki z art. 146 k.p.a., gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Uchylenie decyzji we wznowionym postępowaniu jest ograniczone normą art. 146 § 2 k.p.a. – prawo wyklucza uchylenie dotychczasowej decyzji ostatecznej z przyczyny upływu pewnego okresu czasu od daty jej doręczenia (ogłoszenia), zróżnicowanej w zależności od przesłanek wznowieniowych, wykluczone jest także uchylenie decyzji dotychczasowej, gdy "w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Konstrukcja powyższa chroni stabilność decyzji ostatecznej, zapobiega niepotrzebnemu "uchylenie dla samego uchylenia", skoro i tak decyzja orzekająca o istocie sprawy byłaby taka sama, jak decyzja podlegająca uchyleniu w wyniku wznowienia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4.11.2010 r., sygn. akt II SA/Rz 500/10 – niepubl.) W ocenie Sądu zasadnie organ I instancji stwierdził, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...].03.2000r. wydana została z naruszeniem prawa, stwierdzając brak udziału wszystkich stron w postępowaniu rozgraniczeniowym oraz, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść decyzja tej samej treści. Kolegium zwróciło również uwagę na zaistnienie drugiej przesłanki uzasadniającej brak możliwości uchylenia decyzji rozgraniczeniowej, określonej w art. 146 § 1 k.p.a., a dotyczącej zakazu merytorycznego orzekania w sprawie, po upływie okresu przedawnienia. Decyzja w przedmiocie rozgraniczenia została doręczona stronom w dniu [...] marca 2000 r. Na dzień wydawania zaskarżonej decyzji SKO upłynął już 5 – letni okres przedawnienia, a zatem nie jest możliwe uchylenie decyzji rozgraniczeniowej na postawie art. 151 § 1 k.p.a., czego domaga się skarżący. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Niesporne jest, co organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że źródłową decyzję z [...] marca 2000 r. doręczono ostatniej stronie w dn. [...] marca 2000 r. Z mocy art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Niesporne jest, że w postępowaniu, w którym zapadła źródłowa decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości nie brali udziału bez swej winy następcy prawni Z. W., zatem doszło w nim do naruszenia prawa ujętego dyspozycją art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skoro jednak następcy prawni nie złożyli wniosku uprawnionych podmiotów o wznowienie, postępowanie zostało wznowione w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. We wznowionym postępowaniu organy prawidłowo wykazały, że w wyniku wznowienia postępowania na skutek zaistnienia okoliczności o których mowa w art. 146 k.p.a. może zapaść wyłącznie decyzja ograniczająca się do stwierdzenia wydania źródłowej decyzji o rozgraniczeniu z naruszeniem prawa i jednocześnie wykazały te okoliczności. Zaznaczenia wymaga, że wszczęcie postępowania wznowieniowego nie spowodowało wstrzymania biegu terminu, określonego w art. 146 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wykazało, że zaistniała, w postępowaniu zakończonym decyzją o rozgraniczeniu, wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego tj. że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a która to pozbawiona jest wadliwością materialną tzn. prawidłowością powołanych w niej przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.