II SA/Rz 482/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 15 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi D. Sz. na uchwałę Rady Powiatu w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] -postanawia- I. odrzucić skargę; II. postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata M.K. kwotę 309,80 zł (słownie: trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy oraz uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. II SA/Rz 482/09 U Z A S A D N I E N I E Skargą z dnia 14 dnia 2009r. skarżąca D. Sz. zaskarżyła uchwałę Rady Powiatu w [...] z dnia [...] lutego 2009r. Nr [...] w sprawie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Ł. domagając się stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu skargi zaznaczyła, że wyczerpała tryb wezwania Rady Powiatu w [...] o usunięcie naruszenia prawa, wymagany przepisem art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym i ma interes prawny w zaskarżeniu niniejszej uchwały, gdyż jest świadczeniobiorcą usług medycznych świadczonych do tej pory przez SP ZOZ w Ł. (w powiecie [...] istnieje tylko jeden szpital publiczny). Interes dający skarżącej legitymację strony postępowania sądowego ma charakter: a) prawny i wywodzi się z przepisów prawa materialnego to jest Konstytucji RP (art. 2, art. 7, art. 68) i ustawy o ZOZ (art. 8, art. 38, art. 43) oraz przepisów ustrojowych – ustawy o samorządzie powiatowym (art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 1); b) indywidualny i nie tylko – skarżona uchwała godzi między innymi w konstytucyjne i gwarantowane publiczne prawo podmiotowe do publicznej ochrony zdrowia skarżącej oraz grupy mieszkańców powiatu [...]; c) potencjalny – zaskarżona uchwała jeszcze nie weszła w życie. Skarżąca na poparcie stanowiska wskazała na wyrok WSA w Opolu z dnia 12 grudnia 2007r. sygn. akt IISA/Op 77/08 oraz wyrok NSA z 12 grudnia 2007r. sygn. akt II OSK 1532/07 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie, gdy nie zostanie odrzucona oraz o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ podał, że po stronie skarżącej istnieje brak legitymacji do wniesienia skargi, gdyż w myśl art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym uprawnionym do wniesienia skargi może być tylko podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, które musi mieć charakter rzeczywisty i istniejący w dacie wnoszenia skargi, a nie samo przekonanie o bezprawności lub niesłuszności uchwały z prawem, ale dopiero naruszenie interesu skarżącego daje legitymację do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 147 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej w skrócie p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności. Rozważania w niniejszej sprawie należy poprzedzić podaniem przyczyn oddalenia wniosków o odroczenie rozprawy zgłoszonej przez skarżącą jak i organ. Jako przyczynę odroczenia skarżąca podała, że jej pełnomocnik ustanowiony z urzędu nie zapoznał się z dokumentacją przez nią zgromadzoną. Natomiast organ w piśmie z dnia 31 grudnia 2009r., które wpłynęło do Sądu 11 stycznia 2009r. jako przyczynę odroczenia podał, że w okresie świątecznym radca prawny złamał nogę i przebywa na zwolnieniu. Dodać wypada, że radca prawny M. M. nie występował jak pełnomocnik organu, a do wniosku o odroczenie rozprawy nie zostało dołączone stosowne pełnomocnictwo. Akta sądowoadministracyjne dowodzą, że pełnomocnik skarżącej pełnomocnictwo do akt sprawy złożył w dniu 6 listopada 2009r. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej do dnia rozprawy to jest do 15 stycznia 2010r. miał wystarczająco długi okres na przedstawienie stanowiska w niniejszej sprawie. Również skarżąca miała wystarczająco długi okres czasu, aby przedstawić pełnomocnikowi swoją dokumentację do zapoznania. Natomiast wniosek organu o odroczenie nie mógł zostać uwzględniony, gdyż organ nie był reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, a nawet gdyby tak było, to prawie miesięczny okres czasu był wystarczający, aby można było zapewnić udział innego fachowego pełnomocnika. Z przepisu art. 109 p.p.s.a. wynika, że nieobecność strony lub jej pełnomocnika powoduje odroczenie rozprawy tylko wtedy, gdy nieobecność wywołana jest nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Konstrukcja tego przepisu jak i brzmienie art. 7 p.p.s.a. wyrażającego zasadę szybkości postępowania wyklucza poddawanie go wykładni rozszerzającej (wyrok NSA z 11 lipca 2008r. sygn. akt II OSK 752/07 LEX nr 486053). Sąd orzekający w pełni aprobuje stanowisko NSA zaprezentowane w zakresie wyłożenia pojęcia "nadzwyczajnego wydarzenia" i "niemożliwej do przezwyciężenia przeszkody", czyli argumenty stanowiące w tym przypadku uzasadnienie dla oddalenia wniosku o odroczenie rozprawy. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1592 ze zm. zwana dalej w skrócie Usp) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest fakt, ze skarżąca wezwanie o usuniecie naruszenia prawa wniosła 11 marca 2009r. Na rozprawie skarżąca potwierdziła, że w tym dniu wezwała Radę Powiatu [...] o usuniecie naruszenia prawa. Ostatnim dniem do wniesienia skargi w terminie był 11 maja 2009r. Tymczasem skarżąca wniosła wspólną skargę z dnia 14 maja 2009r. na dwie uchwały [...] maja 2009r. (data stempla pocztowego). Zatem skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Bez wpływu na sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi jest uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...] o odmowie uwzględnienia wezwania do naruszenia prawa, gdyż odpowiedź została udzielona po upływie sześćdziesięciu dni od wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W judykaturze, aktualnie nie budzi wątpliwości, że skargę do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej wnosi się miedzy trzydziestym, a sześćdziesiątym dniem licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli odpowiedź na to wezwanie nie zostanie udzielona przez organ tej jednostki samorządu terytorialnego w ciągu miesiąca (postanowienie NSA z 22.07.2005r. sygn. akt I OSK 108/05 LEX nr 186589; postanowienie NSA z 21.05.2007 sygn. akt II OSK 986/06 LEX nr 334277). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona po terminie, dlatego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego w ramach pomocy prawnej Sąd przyznał na podstawie art. 250 p.p.s.a. z uwzględnieniem stawki 22% VAT oraz uiszczonej od pełnomocnictwa opłaty skarbowej. Sąd za niedopuszczalny uznał wniosek organu o przyznanie kosztów sądowych, gdyż te po myśli art. 200 p.p.s.a. należą się skarżącemu w przypadku uwzględnienia skargi.