II SA/Rz 550/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 25 lutego 2025 r. nr SKO.415.21.222.2025 w przedmiocie ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i ustalenia warunków zabudowy – skargę oddala – Decyzją z 25 lutego 2025 r. nr SKO.415.21.222.2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie (dalej: SKO, Kolegium lub Organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania K. C. (dalej: Skarżący) od decyzji Burmistrza [...] (dalej: Burmistrz lub Organ I instancji) z 30 grudnia 2024 r., nr PB.6730.45.2024.TC, ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez J. I. (dalej: Inwestor) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z 15 marca 2023 r. Inwestor zwrócił się do Burmistrza o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego na części działki o nr ewid. [...] położonej w [...]. W związku z ww. wnioskiem w okresie poprzedzającym wydanie kwestionowanej decyzji w sprawie zostało wydanych szereg decyzji, wymienionych szczegółowo w decyzji Organu odwoławczego. Po kolejnym ponownie prowadzonym postępowaniu Organ I instancji, opisaną na wstępie decyzją z 30 grudnia 2024 r., ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla objętej wnioskiem Inwestora inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działki nr ewid. [...] w [...]. W odwołaniu od decyzji Skarżący zarzucił nieuwzględnienie, że na sąsiedniej działce nr [...] istnieje lądowisko, zarejestrowane decyzją Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: PULC) wpisane w ewidencji lądowisk pod nr [...]. Skarżący podkreślił, że podstawą rejestracji lądowiska była decyzja Burmistrza z 2 października 2012 r. oraz pozytywna opinia Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej z 5 listopada 2012 r., a następnie decyzja PULC z 4 grudnia 2012 r., która nadal obowiązuje i nakłada ograniczenia dotyczące zabudowy w obszarze lądowiska. Zaznaczył, że lądowisko jest wyposażone w radiostację lotniskową oraz posiada "oznaczenie lokalizacji" (decyzja PULC z 15 lipca 2015 r.), co podnosi poziom bezpieczeństwa lotów. Skarżący zwrócił uwagę, że decyzja Burmistrza z 30 grudnia 2024 r. nie uwzględnia wymagań wynikających z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 20 lipca 2004 r. w sprawie wymagań dla lądowisk oraz wytycznych PULC nr 17 z 26 listopada 2014 r., a proponowana zabudowa na działce [...] narusza bezpieczne strefy boczne lądowiska, przekraczając dozwolone parametry i stwarzając realne zagrożenie kolizji samolotów z budynkami, szczególnie w przypadku awaryjnych startów lub lądowań. Podniósł również, że lokalizacja planowanego budynku narusza art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r. poz. 2110 ze zm. dalej: prawo lotnicze, który zakazuje lokalizacji przeszkód lotniczych, co jest kluczowym argumentem przeciwko decyzji o warunkach zabudowy. W odwołaniu wskazał także na Rozporządzenie (UE) nr 965/2021, które nakłada obowiązek zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa lądowisk w zakresie przeszkód lotniczych. Skarżący podkreślił, że realizacja inwestycji stwarza wysokie ryzyko dla bezpieczeństwa załóg statków powietrznych oraz mieszkańców planowanego budynku, a niedostosowanie się do przepisów może mieć poważne skutki dla życia, zdrowia i mienia. Dodatkowo, Skarżący zaznaczył, że lądowisko "[...]" jest zarejestrowane jako lądowisko gminne, służące Lotniczemu Pogotowiu Ratunkowemu (LPR), a także jest wykorzystywane przez Ośrodek [...], co wymaga utrzymania maksymalnych standardów bezpieczeństwa. W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja narusza interesy służb publicznych, pogarszając warunki operacji lotniczych, co stoi w sprzeczności z interesem publicznym i gminnym, a także uzasadnione interesy osób trzecich, w tym właściciela lądowiska oraz pilotów korzystających z niego oraz może prowadzić do konfliktów sąsiedzkich związanych z hałasem i ryzykiem wypadków. Podkreślił obowiązek organów administracji publicznej rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zarzucił brak konsultacji z PULC w toku postępowania. Skarżący zwrócił również uwagę na błędy formalne w decyzji, takie jak błędne oznaczenie numeru działki lądowiska oraz na niewłaściwe uwzględnienie wpływu innych inwestycji, np. farmy fotowoltaicznej, na teren objęty decyzją. Podkreślił, że analiza urbanistyczna była niewystarczająca i ograniczona do trzech nieruchomości, co uniemożliwia właściwą ocenę wpływu planowanej zabudowy. W konsekwencji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Skarżący stwierdził, że decyzje te są stronnicze a planowana zabudowa zagraża bezpieczeństwu operacji lotniczych na lądowisku. Po rozpoznaniu odwołania, Kolegium działając na podstawie art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 – dalej: K.p.a.), art. 52 ust. 1, w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 - pkt 6 oraz ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm. – dalej: u.p.z.p.), w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688, ze zm.), opisaną na wstępie decyzją z 25 lutego 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż inwestycja realizowana jest na gruntach rolnych IV klasy bonitacyjnej. Jest więc zgodna z obowiązującymi przepisami odrębnymi w zakresie ochrony gruntów rolnych, środowiska, zdrowia publicznego oraz innych aspektów prawnych związanych z lokalizacją inwestycji. W toku postępowania Organ I instancji dokonał wszelkich wymaganych uzgodnień z właściwymi organami, w tym ze Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w zakresie melioracji oraz Powiatową Stacją Sanitarno-Epidemiologiczną pod względem wymagań higieniczno-zdrowotnych. Uzgodnienia te stanowią potwierdzenie, że projektowana inwestycja nie narusza przepisów prawa ani wymogów ochrony środowiska i zdrowia. W odniesieniu do zakwestionowanego w odwołaniu położenie projektowanego budynku w sąsiedztwie lądowiska "[...]" oraz braku konsultacji z PULC zabudowy, która może stanowić przeszkodę lotniczą oraz prowadzić do konfliktów sąsiedzkich, organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 2 pkt 4 i 5 prawa lotniczego, lądowisko nie jest lotniskiem. W związku z tym - jak wyjaśnił PULC w piśmie z 29 maja 2023 r. (k. 56 akt adm.) inwestycja nie podlega obowiązkowi uzgodnienia z tym organem w zakresie określonym w art. 86 ust. 7 oraz art. 877 pkt 1 prawa lotniczego. Przepisy te dotyczą wyłącznie lotnisk, a nie lądowisk. W konsekwencji, brak takiego uzgodnienia nie może być podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy na rzecz przyszłego inwestora. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję Kolegium wniósł Skarżący, zarzucając jej naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej, która w sposób oczywisty nie odpowiada prawu; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez naruszenie przez zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji przepisów odrębnych - w tym przepisów art. 86 ust. 7, 8 i 11, art. 87 ust. 1 prawa lotniczego, a także §2 ust. 3 pkt 2 i §2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk; - §4, §5, §6, §7, §8 oraz § 11 wytycznych nr 17 Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie określenia parametrów technicznych dla lądowisk; - §4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zaniechanie wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie objętym wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zagospodarowania terenu - w sytuacji, gdy taką linię, z uwagi na obowiązywanie przepisów odrębnych należało wyznaczyć;  - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że zgodnie z obowiązującym w momencie planowania lądowiska Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie wymagań dla lądowisk, teren w pobliżu lądowiska powinien spełniać określone parametry dotyczące wysokości zabudowy. Podniósł, że planowana inwestycja znajduje się w strefie bocznej lądowiska, co może skutkować zagrożeniem bezpieczeństwa ruchu lotniczego, ograniczeniem operacyjności i rozwoju lądowiska oraz narażeniem mieszkańców na hałas, wibracje i ryzyko bezpośredniego uderzenia samolotu, szczególnie w fazach startu i lądowania. Zwrócił uwagę, że przepisy te, mimo że uchylone, pozostają merytorycznie uzasadnione i zgodne z międzynarodowymi standardami ICAO, a ich ignorowanie narusza zasady racjonalnego zarządzania przestrzenią. Skarżący wskazał również na błędną interpretację przepisów przez SKO, które nie uwzględniło obowiązujących standardów bezpieczeństwa lotniczego, co doprowadziło do zatwierdzenia decyzji sprzecznej z zasadami racjonalnego zarządzania przestrzenią. Ponadto, Skarżący podniósł brak szczegółowej analizy wpływu inwestycji na funkcjonowanie lądowiska, w tym brak oceny wpływu na strefy boczne, zmniejszenia zdolności operacyjnej lądowiska oraz nieprzeanalizowanie długofalowych konsekwencji dla bezpieczeństwa publicznego i ochrony mieszkańców. Zwrócił uwagę, że organy administracyjne nie uwzględniły także skutków decyzji dla praw i interesów osób trzecich, w tym właściciela lądowiska, służb ratunkowych oraz innych użytkowników, co może skutkować ograniczeniem możliwości bezpiecznego korzystania z lądowiska. W ocenie Skarżącego organy rozpatrujące sprawę nie dopełniły obowiązku analizy i oceny wpływu inwestycji na bezpieczeństwo lotnicze oraz racjonalne zagospodarowanie przestrzeni, co prowadzi do zagrożeń, których można było uniknąć. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z 30 grudnia 2024 r. i zwrot kosztów postępowania, a nadto wniósł o nakazanie organom, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, uwzględnienie argumentów zawartych w skardze oraz wyznaczenie linii bezpieczeństwa w odległości, która zapewni odpowiednią separację pomiędzy lądowiskiem a zabudową mieszkaniową na działkach bezpośrednio sąsiadujących z pasem startowym. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Postanowieniem z 22 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 550/25 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie 6 sierpnia Skarżący podkreślił, że w przeszłości dopełnił wszelkich formalności prawnych, związanych z powstaniem lądowiska "[...]", z którego korzysta również gmina, a istniejące w systemie prawnym "dziury", pozwalające obecnie na budowę w sąsiedztwie lądowiska obiektów mieszkalnych, nie gwarantują bezpieczeństwa użytkowania lądowiska. Odwołując się do interesu własnego, a także interesu użytkowników lądowiska, domagał się uwzględnienia racjonalnych i merytorycznie uzasadnionych ograniczeń dla zabudowy w terenie bezpośrednio sąsiadującym z lądowiskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jedynie w sytuacji gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy obowiązującego prawa. Wzmiankowana przez Skarżącego na rozprawie konieczność zastosowania w przedmiotowej sprawie racjonalnych ograniczeń w zabudowie terenów sąsiadujących z lądowiskiem – w sytuacji gdy ograniczenia te nie wynikają z obowiązujących przepisów prawa – nie może stanowić podstawy do wydania, oczekiwanej przez Skarżącego decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ani też podstawy do negatywnej kontroli takiej decyzji. Organy administracji publicznej działają bowiem na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a sądowa kontrola wydanych przez nie rozstrzygnięć następuje wyłącznie w oparciu o przesłankę legalności tj. zgodności z obowiązującym prawem. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ustalająca warunki zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...]. Dla planowanej inwestycji określono następujące parametry: szerokość elewacji frontowej od 15,2 m do 22,8 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od 2,5 m do 9 m, wysokość kalenicy głównej od 7m do 9 m, powierzchnia zabudowy od 100 do 200 m² - budynek może mieć maksymalnie do 2 kondygnacji nadziemnych z możliwym podpiwniczeniem. Nieprzekraczalna linia zabudowy została określona w odległości 6 m od działki o nr ewid. [...]. Ustalenie przedmiotowych parametrów zabudowy poprzedziło postępowanie, w ramach którego sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczonego wokół zamierzenia inwestycyjnego oraz dokonano niezbędnych uzgodnień: ze Starostą [...] - w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie – w zakresie melioracji wodnych, Powiatową Stacją Sanitarno- Epidemiologiczną w [...] - w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Okoliczności te nie są sporne w przedmiotowej sprawie. Przedmiot sporu w sprawie stanowi brak szczegółowej analizy wpływu planowanej inwestycji na funkcjonowanie lądowiska, znajdującego się na sąsiedniej nieruchomości, w tym zdolności operacyjnej tego lądowiska oraz długofalowych konsekwencji dla bezpieczeństwa publicznego oraz osób trzecich korzystających z lądowiska, a także brak stosownych uzgodnień w tym zakresie. Zgodnie z art. 54 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z PULC w zakresie ustalonym w art. 86 ust. 7 prawa lotniczego, a w zakresie ustalonym w art. 877 pkt 1 tej ustawy z PULC, właściwymi organami wojskowymi oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Powołane przepisy znajdują się w rozdziale 4 działu IV prawa lotniczego zatytułowanego "Otoczenie lotniska i lotnicze urządzenia naziemne" i dotyczą samych lotnisk nie zaś lądowisk, z którym to obiektem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 86 ust. 7 prawa lotniczego Prezes Urzędu uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...), dla terenów, na których znajduje się lotnicze urządzenie naziemne, wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę lub wydano decyzję o wprowadzeniu zmian w systemie funkcjonalnym pod względem bezpieczeństwa ruchu lotniczego i prawidłowego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych. Na podstawie zaś art. 877 pkt 1 prawa lotniczego uzgadniane są projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ochrony lotnisk przed działaniami i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska. Ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji z 4 grudnia 2012 r., znak: [...] wynika, że rozstrzyga ona o wpisaniu do ewidencji lądowisk, lądowiska zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] (obecnie działka nr ewid. [...]) w miejscowości [...]. Nie mamy zatem do czynienia z reżimem prawnym obowiązującym wobec lotnisk. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w piśmie z 29 maja 2023 r., znak: LTL-2.6310.353.2023.ULC.I, będącym odpowiedzią na pismo Burmistrza [...] o wydanie opinii czy działka [...] jest objęta wyznaczoną powierzchnię ograniczającą przeszkody, o których mowa w przepisach art. 86 ust 7 i 877 prawa lotniczego - w związku znajdującym się na działce sąsiedniej lądowiskiem [...], wyjaśnił, że lądowisko "[...]" nie jest lotniskiem wpisanym do rejestru lotnisk cywilnych, nie wydano dla niego promesy zezwolenia oraz nie wydano zezwolenia na założenie lotniska. W związku z tym uzgodnienia wynikające z przepisów art. 86 ust. 7 i art. 877 pkt 1 prawa lotniczego nie mają zastosowania dla terenu działki sąsiadującej z terenem tego lądowiska ( karta 50 i 56- 57 akt adm. ) . Pismo to dotyczyło uzgodnienia inwestycji planowanej na działce o nr ewid. [...],jednakże zawiera odpowiedź w zakresie konieczności uzgadniania inwestycji na działkach w sąsiedztwie lądowiska [...] – jest zatem miarodajne dla ustaleń w przedmiotowej sprawie. Słusznie zatem organ odwoławczy uznał, że stanowisko organu wyspecjalizowanego w dziedzinie lotnictwa o braku podstaw do dokonywania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z tym organem jest wiążące dla Burmistrza. Skoro zatem zdaniem wyspecjalizowanego organu projekt przedmiotowej decyzji nie wymagał uzgodnienia z PULC, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy z uwagi na znajdujące się na sąsiedniej działce lądowisko. Tym samym kwestie podnoszone w odwołaniu dotyczące zgody Burmistrza [...] na urządzenie tego lądowiska, wykorzystywania tego lądowiska przez LPR, czy w końcu wykorzystywania tego lądowiska w celach szkoleniowych studentów kierunku "pilotaż", nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania. W tym zakresie Sąd podziela cenę prawdą wyrażoną w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt: II SA/Rz 577/24 – którym sąd oddalił skargę Skarżącego w analogicznej sprawie. Przypomnieć należy o wynikającej z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. zasadzie wolności zabudowy, zgodnie z którą każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zasadnym jest również wyjaśnienie, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o ostatecznym kształcie inwestycji - nie jest to bowiem decyzja na podstawie, której inwestycja może powstać. Dla realizacji inwestycji konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie kierunek, ramy inwestycji, podczas gdy pozwolenie na budowę ramy te konkretyzuje. W dołączonym do decyzji o pozwoleniu na budowę planie zagospodarowania przestrzennego określa się usytuowanie budynków, w projekcie architektonicznym jego parametry, z uwzględnieniem ewentualnych ograniczeń związanych z zagospodarowaniem działek sąsiednich. Zatem podnoszone na tym etapie postępowania obawy o naruszenie praw osób trzecich są przedwczesne. Wyjaśnić również należy, że decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z właściwymi i co należy podkreślić wyspecjalizowanymi organami. Przewidziana w u.p.z.p. procedura uzgadniania służy wypracowaniu rozwiązania, które zapewni zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa (zob. wyrok NSA z 2.04.2015 r., II OSK 2252/13). Kwestie ograniczeń wynikających z przewidzianej odrębnymi przepisami ochrony, na których położona jest nieruchomość, nie podlegają badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym. Organ taki uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu, a stanowisko to przybiera formę postanowienia wydanego na podstawie art. 106 K.p.a. Użyte w art. 53 ust. 4 komentowanej ustawy wyrażenie "po uzgodnieniu" rozumieć trzeba w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, na którego podjęcie musi uzyskać przyzwolenie organu współdziałającego. Owo przyzwolenie lub jego brak powinny opierać się na tych elementach przyszłego rozstrzygnięcia, które mieszczą się w zakresie właściwości współdziałającego organu. Brak zgody na pozytywne dla strony załatwienie sprawy musi oznaczać konieczność wydania decyzji negatywnej, chyba że w toku współdziałania między organami uda się wypracować taki wariant pozytywnego rozstrzygnięcia, który uzyska akceptację organu współdziałającego. Uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego przez organ główny (wydający decyzję o warunkach zabudowy) rozstrzygnięcia, organ uzgadniający bowiem uzgadnia treść projektu decyzji, którą otrzymuje, nie ocenia samego wniosku inwestora (wyrok NSA z 9.06.2009 r., II OSK 947/08 ). Z celu instytucji uzgadniania projektu decyzji, wprowadzonego do postępowania w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy, wynika, iż kończące proces uzgadniania postanowienie stanowi formę zajęcia stanowiska przez inny organ w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji administracyjnej. Uzgodnienie, poprzedzające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, zawiera ocenę planowanego do realizacji przedsięwzięcia dokonaną przez organ administracji, który wypowiada się w ramach właściwych mu kompetencji. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy (wyrok NSA z 23.03.2012 r., II OSK 33/11 ). Użyte w przepisach art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 u.p.z.p. sformułowanie, że określone w nich decyzje wydaje się "po uzgodnieniu" oznacza, że uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Organy dokonujące uzgodnienia podejmują zatem cząstkowe rozstrzygnięcie sprawy w ramach przyznanych im kompetencji, a organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem wyrażonym w postanowieniach uzgadniających, które w literaturze przedmiotu określa się niekiedy nawet współdecyzjami. Nie ma więc wątpliwości, że chociaż są to akty wydawane w ramach postępowania głównego, to jednak mają swój własny odrębny byt procesowy (wyrok NSA z 18.09.2007 r., II OSK 1207/06 ). Uzgodnienie może przybrać tak formę pisemną, jak również formę tzw. "milczącego uzgodnienia". W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W praktyce poza tymi formami uzgodnienia spotyka się również sytuacje, w których Organ stwierdza brak potrzeby uzgodnienia, np. Konserwator Zabytków stwierdza, że inwestycja nie znajduje się w obszarze ochrony konserwatorskiej, Wody Polskie stwierdzają że inwestycja nie znajduje się w obszarze zagrożenia powodzią. Tego rodzaju odpowiedzi, w której organ uzgodnieniowy stwierdza brak podlegającego mu obszaru ochrony, a co za tym idzie podstaw do uzgodnienia, również należy przyznać moc wiążącą. Przedstawiona analiza wskazuje na rolę organu uzgodnieniowego w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie zasadnicze znaczenie ma uzgodnienie wydawane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p., zgodnie z którym organ dokonuje uzgodnień w zakresie ustalonym w art. 86 ust. 7 i art. 877 pkt 1 tej ustawy odpowiednio z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, właściwymi organami wojskowymi oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Zgodnie z art. 86 ust. 7 prawa lotniczego Prezes Urzędu uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projekty planów ogólnych gmin, projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty planów zagospodarowania przestrzennego województwa, dla terenów, na których jest planowane lub znajduje się lotnicze urządzenie naziemne oraz wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę, pod względem bezpieczeństwa ruchu lotniczego i prawidłowego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych. Zgodnie zaś z art. 87 7 ust. 1 pkt 3 prawa lotniczego w celu ochrony lotnisk przed działaniami i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska, projekty planów ogólnych gminy, projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzgadniają odpowiednio: minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk służb porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie Organ zwrócił się o dokonanie uzgodnienia do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. W odpowiedzi otrzymał pismo z 29 maja 2023r., z którego wynika, że działka [...] położona w miejscowości [...] znajduje się poza powierzchniami ograniczającymi przeszkody dla lotnisk cywilnych, a w związku z tym brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. W ocenie Sądu stanowisko wyrażone przez PULC ma charakter wiążący dla organu wydającego decyzję w sprawie. To PULC, w ramach przekazanych mu właściwości i zgodnie z posiadaną wiedzą specjalistyczną ocenił, że brak jest podstaw do uzgodnienia przedmiotowej decyzji ponieważ planowana inwestycja nie znajduje się w obszarze podlegającym ochronie zabudowy. Zwrócić należy uwagę, że decyzję z 4 grudnia 2012 r. o wpisaniu przedmiotowego lądowiska do ewidencji lądowisk na podstawie art. 93 ust. 2 prawa lotniczego wydał PULC. Również ten organ wydał decyzję z 27 maja 2019 r. na podstawie art. 88 ust. 8 prawa lotniczego, o wpisaniu do rejestru lotniczych urządzeń naziemnych radiostacji zainstalowanej na lądowisku w [...]. Nie ma zatem wątpliwości co do tego, że organ, do którego zwrócono się o dokonanie uzgodnienia dysponował niezbędnym do oceny materiałem. Tym samym nie można przyznać racji Skarżącemu, który twierdzi, że przy ocenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy nie wzięto pod uwagę okoliczności dotyczących bezpieczeństwa funkcjonowania lądowiska. Dodać jednak należy, że ewentualna realizacja wytycznych w zakresie parametrów technicznych dla lądowisk nie może być przedmiotem samodzielnej oceny organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, a jedynie organu uprawnionego do uzgadniania i opiniowania tego rodzaju rozstrzygnięć. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić sprzeczności z przepisami odrębnymi, w tym z prawem lotniczym. Wprowadzone ustawą ograniczenia zostały bowiem zbadane przez organ, w zakresie kompetencji którego leży uzgadnianie tego rodzaju decyzji, który to organ nie stwierdził ograniczeń w zabudowie dla terenów sąsiadujących z lądowiskiem "[...]". Nie można również zgodzić się z zarzutem braku uzgodnienia z ministrem spraw wewnętrznych na podstawie powołanego art. 87 7 ust. 1 pkt 3 prawa lotniczego. Przepis ten dotyczy wyłącznie lotnisk wpisanych do rejestru lotnisk i lądowisk służb porządku publicznego. Rejestry takich lądowisk prowadzi na podstawie art. 60 prawa lotniczego Minister Obrony Narodowej. W przedmiotowej sprawie brak jest informacji, że lądowisko zostało wpisane do rejestru lądowisk służb porządku publicznego, tak aby zachodziła podstawa do czynienia uzgodnień z Ministrem Spraw Wewnętrznych, a samo faktyczne korzystanie z lądowiska przez LPR nie czyni z niego lądowiska służb porządku publicznego, w rozumieniu prawa lotniczego. Sąd nie stwierdził również naruszenia w przedmiotowej sprawie przepisów wymienionych w treści skargi: rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk; wytycznych nr 17 PULC z 26 listopada 2014 r. w sprawie określenia parametrów technicznych dla lądowisk; rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 stycznia 2021 r. w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym. Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy odpowiada prawu i została poddana uzgodnieniu właściwym organom. Nie stwierdzając nieprawidłowości Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.