II SA/Rz 587/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze sprzeciwu "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -oddala sprzeciw- Przedmiotem sprzeciwu "A" z/s w W., dalej "Spółka" jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., dalej "Kolegium", z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta R. orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n. "[...] na działce nr 298 położonej przy ul. [...] w R. Decyzja ta została na zasadzie art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a.") w zw. z art. 53 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073), dalej "u.p.z.p." podana do wiadomości stron postępowania w drodze publicznych obwieszczeń poprzez wywieszenie decyzji na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta R., w okresie od dnia 9 grudnia 2016 r. do dnia 23 grudnia 2016 r. Ostatni dzień wywieszenia to dzień 23 grudnia 2016 r. W odwołaniu od decyzji A.G. podniosła, że należąca do niej nieruchomość jest usytuowana w odległości ok. 100 metrów od miejsca usytuowania planowanej inwestycji w konsekwencji czego przedsięwzięcie nie jest obojętne z punktu widzenia oddziaływania na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Kolegium zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazało, że objęta postępowaniem inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8 w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71., dalej "Rozporządzenie"), a zatem po myśli art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2017, poz. 1405 ze zm., dalej "ustawa środowiskowa") jej realizacja może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostałby stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Ponadto organ I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do kwestii parametrów technicznych inwestycji, nie sprecyzował ilości anten przewidzianych do lokalizacji, sposobu umiejscowienia na wieży planowanej do realizacji, nie odniósł się do kategorii środka elektrycznego, do kwestii częstotliwości emisji pola elektromagnetycznego, równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny a w konsekwencji także odległości w jakiej znajdują się miejsce dostępne dla ludności. W tym zakresie uzasadnienie decyzji nie wyczerpuje znamion prawidłowego uzasadnienia w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracji ma obowiązek przedstawienia własnego stanowiska w sprawie i podania motywów tego stanowiska wraz z ich szczegółowym wyjaśnieniem. Powinien on przy tym poddać rozwadze podnoszone przez stronę w czasie postępowania argumenty, odnieść je do norm wynikających z obowiązujących przepisów prawa i wskazać na powody takiego, a nie innego zastosowania tych przepisów, a dowody zebrane w sprawie, a zwłaszcza dokumenty urzędowe, nie mogą zastępować uzasadnienia decyzji, gdyż są one tylko podstawą wydania rozstrzygnięcia. Dodatkowo w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organ ograniczył gwarancje procesowe czynnego udziału strony w postępowaniu wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. konstyuującego zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony lub stron o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie - uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto naruszając art. 10 § 1 k.p.a. organ naruszył jednocześnie art. 81 k.p.a., zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Art. 81 k.p.a. wprowadza warunek, od spełnienia którego uzależnione jest uznanie przez organ administracji publicznej okoliczności faktycznej za udowodnioną. W związku z powyższym zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji i przekazania organowi I instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ naruszono przepisy postępowania administracyjnego, a niezbędny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W związku z zachowaniem gwarancji dwuinstancyjności postępowania w przedmiotowej sprawie, organ II instancji nie mógł podjąć postępowania wyjaśniającego, które wymagało w znacznej części uzupełnienia dowodów. Wynika to z faktu, iż strony postępowania nie złożyły zgodnego wniosku o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego całości lub w znacznej części, na zasadzie art. 136 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy organ I instancji był zobowiązany wydać orzeczenie, jak w części dyspozytywnej rozstrzygnięcia. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie od wskazanej wyżej decyzji złożyła Spółka zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. mając na względzie, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji dawał podstawę do wydania decyzji co do istoty sprawy, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6, art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej i uznanie, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 3 ust 1 pkt 8 Rozporządzenia, - naruszenie przepisu art. 56 zdanie drugie w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, dalej "u.p.z.p.") poprzez jego niezastosowanie, mając na względzie, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W świetle powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie Spółki Kolegium wadliwie przyjęło, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 3 ust 1 pkt 8 Rozporządzenia. Spółka przytoczyła passus decyzji Prezydenta Miasta R.z dnia [...] grudnia 2016 r., z którego wynika, że wnioskodawca dołączył do wniosku opracowanie pod nazwą: Kwalifikacja przedsięwzięcia dla stacji telefonu komórkowej autorstwa P. A.B. Sam organ stwierdził, że z opracowania wynika, że planowana inwestycja polegała będzie na budowie stacji bazowej, w skład której wchodzić będzie 6 anten sektorowych, zawieszonych na projektowanej wieży kratowej na wysokości 29 m n.p.t., dla których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla jednej anteny wyniesie odpowiednio 4999W i 5958W. W celu ustalenia, czy dla przedmiotowej sprawy mają zastosowanie przepisy środowiskowe związane z ochroną przed polami elektromagnetycznymi oraz przepisy o ocenach oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, organ wystąpił do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta R. przesyłając kopię złożonych przez Wnioskodawcę dokumentów. Zgodnie z opinią Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta R. z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z Rozporządzeniem. Ponadto w świetle powyższego nieprawidłowe jest twierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji, że organ I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do kwestii parametrów technicznych inwestycji polegającej na budowie stancji bazowej, nie sprecyzował ilości anten przewidzianych do lokalizacji, sposobu umiejscowienia na wieży planowanej do realizacji, nie odniósł się do kategorii środka elektrycznego, do kwestii częstotliwości emisji pola elektromagnetycznego, równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny a w konsekwencji także odległości w jakiej znajdują się miejsce dostępne dla ludności. W ocenie Spółki decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] grudnia 2016 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, stąd nie można się zgodzić, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przesądza wyłącznie o dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu w świetle przepisów powszechnie obowiązującego prawa, natomiast dopiero w pozwoleniu na budowę właściwy w tym zakresie organ będzie badać szczegółowo dopuszczalność konkretnej budowy w świetle konkretnych wymagań techniczno-budowlanych. Ponieważ organ właściwy w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego nie dysponuje jeszcze projektem budowlanym, dlatego nie jest w stanie zbadać zgodności planowego przez inwestora obiektu z przepisami ustawy Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tejże ustawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 823/2007). Na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, nie można mówić o niezgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi, gdyż zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane inwestor może przecież uzyskać zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 816/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 200/06). Z tej przyczyny organ wydający decyzję w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wkracza w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej i stwierdzenia przytoczone przez Kolegium w cytowanym fragmencie uzasadnienia są wadliwe. W myśl art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie budzi zatem wątpliwości, że organy administracji publicznej są zobligowane do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego w przypadku spełnienia przez inwestora stosownych wymogów. W komentarzach do art. 56 u.p.z.p. stwierdza się, że "Organ, wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzeń wnioskodawcy z przepisami odrębnymi" (zob. T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wyd. Zakamycze 2004, str. 197 - 198). Przepis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został zmieniony z dniem 17 lipca 2010 r. przez art. 70 pkt. 7 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U., poz. 675) w ten sposób, że w art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dodano zapis, że przepis art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym dla wydania decyzji odmownej organ prowadzący postępowanie musi wykazać sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami odrębnymi (ustanawiającymi konkretne wymagania lub ograniczenia), to jest z przepisami znajdującymi się w innych ustawach niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedstawiony wyżej pogląd prawny znajduje poparcie np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 858/08, w którym Sąd wskazał, że "Wadliwie też organy uznały, iż w zakresie pojęcia "przepisów odrębnych", użytego w art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mieszczą się przede wszystkim przepisy tejże ustawy. Przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 ustawy są przede wszystkim przepisy umiejscowione w innych ("odrębnych") niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, aktach prawnych". Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 880 z późn. zm.) dokonano zmiany art. 56 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dodając zdanie drugie, stanowiące, że przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zmiana ta miała na celu wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych. Przed jej dokonaniem sądy administracyjne w większości uznawały, że przepis ogólny art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nakazujący uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego (zob. wyroki NSA: z dnia 29 stycznia 2010 r. II OSK 220/09, z dnia 10 lutego 2010 r., II OSK 1737/08, z dnia 16 lutego 2010 r., II OSK 1862/08, z dnia 8 grudnia 2011 r., II OSK 1760/10, za: A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, wyd. II, opublikowano: WK2016). W toku dotychczasowego postępowania został zgromadzony obszerny materiał dowodowy. Brak jest podstaw dla wprowadzenia zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej bez wykazania, że mogą mieć one negatywny wpływ na otoczenie. Jedynym ograniczeniem są przepisy ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, która nie znajduje w sprawie zastosowania. Z punktu widzenia ochrony środowiska brak jest zatem przesłanek przemawiających za wprowadzaniem takich zakazów. Wystarczające w tych przypadkach powinno być dotrzymywanie standardów jakości środowiska, określonych w obowiązujących przepisach, a w szczególności ustawy środowiskowej. W okolicznościach niniejszej sprawy niezrozumiały jest kontekst powołania art. 10 § 1 k.p.a. Niezadowolenie z planowanej inwestycji mieszkańców znajdujących się w otoczeniu stacji nie jest przesłanką do odmowy wydania decyzji. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że "w postępowaniu toczącym się na wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ani też Rozporządzenie. W świetle powyższego zachodzą podstawy do zastosowania art. 64c § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na skutek odwołania A.G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. powinno wydać decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R.z dnia [...] grudnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sprzeciw Spółki okazał się niezasadny dlatego też podlegał oddaleniu. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres sądowej kontroli decyzji kasacyjnej ustawodawca określił w art. 64e p.p.s.a. Na jego podstawie sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Instytucja sprzeciwu służy skontrolowaniu przez niezależny i niezawisły sąd administracyjny, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151 a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151 a § 2 p.p.s.a). Jednocześnie, od wyroku uwzględniającego sprzeciw, nie przysługuje środek odwoławczy o czym stanowi art. 151 a § 3 p.p.s.a. Reasumując, tylko niezaistnienie w sprawie przesłanek wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, będzie uprawniać sąd do uwzględnienia sprzeciwu. Zaskarżona do WSA decyzja SKO została wydana na podstawie 138 § 2 k.p.a. Mając na względzie charakter prawny instytucji sprzeciwu, wyraźnie zawężający zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracji, wskazać należy, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyjątkowo i stanowi wyraźny wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2653/14, CBOSA). Sąd po przeanalizowaniu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wszczętej ze sprzeciwu Spółki doszedł do wniosku, że SKO nie naruszyło art. 138 § 2 K.p.a., bowiem w sprawie zaistniały przyczyny określone w tym przepisie. Za prawidłowe należy uznać stanowisko Organu odwoławczego w zakresie, w jakim uznał on, że Organ I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do kwestii parametrów technicznych inwestycji, nie sprecyzował ilości anten przewidzianych do lokalizacji, sposobu ich umiejscowienia na wieży planowanej do realizacji, nie odniósł się do kategorii środka elektrycznego, do kwestii częstotliwości emisji pola elektromagnetycznego, równoważnej mocy promieniowania izotropowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny a w konsekwencji także odległości w jakiej znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze rola organu przy wydawaniu decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może ograniczać się do powtórzenia nazwy objętego wnioskiem inwestora przedsięwzięcia, a dołączenie do wniosku Kwalifikacji przedsięwzięcia obliguje organ do jej analizy i ewentualnego wezwania do jej uzupełnienia celem kompleksowego zgromadzenia materiału dowodowego dla właściwego ustalenia stanu faktycznego. Takie działania mają na celu nie tylko zadośćuczynienie normie wynikającej z art. 107 § 3 k.p.a. obligującej organ do prawidłowego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, ale pozwalają na właściwą subsumpcję stanu faktycznego. Objęta postępowaniem inwestycja, jak słusznie wskazało Kolegium należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia, a zatem po myśli art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej jej realizacja może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostałby stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy stanowiącego, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...). Należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ww. ustawy postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W zakresie stwierdzenia czy taki obowiązek istnieje nie jest wystarczająca opinia Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta R. z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...], z której wynika, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Organu odwoławczego, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Organ I instancji ograniczył gwarancje procesowe czynnego udziału strony w postępowaniu wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. - zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ I instancji nie zagwarantował bowiem stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Brak jest w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie. Ponadto naruszając art. 10 § 1 k.p.a. organ naruszył jednocześnie art. 81 k.p.a., zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. To, że z fragmentu decyzji Organu I instancji wynika, że wnioskodawca dołączył do wniosku opracowanie pod nazwą: Kwalifikacja przedsięwzięcia dla stacji telefonu komórkowej autorstwa P. A.B., z którego wynika, że planowana inwestycja polegała będzie na budowie stacji bazowej, w skład której wchodzić będzie 6 anten sektorowych, zawieszonych na projektowanej wieży kratowej na wysokości 29 m n.p.t., dla których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla jednej anteny wyniesie odpowiednio 4999W i 5958W, nie oznacza jeszcze, że Organ ten w jakikolwiek sposób odniósł się do paramentów inwestycji i informacji zawartej w samej Kwalifikacji, chociażby w zakresie odległości instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi w kontekście ustalenia czy należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia) czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia). Z uwagi na powyższe za chybiony należy uznać zarzut skargi, iż w sprawie naruszono art. 138 § 2 k.p.a. bowiem materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji nie dawał podstawy do wydania decyzji co do istoty sprawy. Organ II instancji nie mógł podjąć postępowania wyjaśniającego, które wymagało w znacznej części uzupełnienia dowodów. Nie można przyznać skarżącemu racji w zakresie naruszenia art. 6, art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej i uznania, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 3 ust 1 pkt 8 Rozporządzenia. Za zupełnie chybiony Sąd uznaje zarzut naruszenia art. 56 zdanie drugie w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 1, 2 i 9 u.p.z.p. polegający na niezastosowaniu tej regulacji wobec rzekomej zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Wyjaśnić należy, że braki w postępowaniu dowodowym nie pozwalały organowi na kompleksową ocenę, czy w istocie zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi czy też nie, a zaskarżona decyzja nie przesądza o zakazie lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej Przedstawione przyczyny zadecydowały o konieczności oddalenia sprzeciwu Spółki na podstawie art. 64e w zw. z art. 151 a P.p.s.a.